Je zult vast ook een deel van mijn reactie bedoelen. Ik voel me verder niet aangevallen, maar wil het wel even vanuit een andere hoek laten zien.
Inderdaad, ik zorg ook voor 'hulp' in geval van nood. Dat betekent nog niet dat ik er elke week gebruik van maak, Zara is in bijna anderhalf jaar tijd nog maar één keer twee nachten uit logeren geweest in verband met een korte vakantie en één of twee keer per maand vraag ik mijn vriend om de middagwandeling met haar te doen omdat ik dan zelf langer dan 5 uren weg ben. Uiteraard zal dit vaker gebeuren wanneer ik fulltime werk heb, dan zal er elke dag iemand langs moeten komen om Zara uit te laten en om haar even gezelschap te houden. Ik ben van mening dat óók iemand met een fulltime baan recht heeft op een hond, mits er in afwezigheid van het baasje goed voor de hond gezorgd wordt en de hond geen uren achtereen alleen is, helemaal niet in een bench.
Is het in dat licht niet juist aan te moedigen dat TS verder vooruit denkt en een back-up heeft voor wanneer er iets aan de hand is? Ook mensen met een baan en zelfs mensen zonder baan hebben af en toe hulp van derden nodig. Wat als je ziek wordt of wanneer je om wat voor reden dan ook niet anders kan dan langer van huis te zijn? Ik vind het juist wel volwassen dat TS het niet rooskleuriger inziet dan het is en zorgt voor hulp 


2 doggies




Het is haast net als een kind. Je hebt hard gewerkt om hem/haar van alles te leren en af te leren en je bent bang dat dat verpest wordt door een ander. Ik heb in 4 jaar tijd geloof ik mijn hond maar één of twee keer bij m'n ouders achtergelaten. 

). Maar ik geloof dat je er met de juiste motivatie wel komt hoor, zowel het studentenleven als het hondenleven!







