Reden tot inslapen?

Hallo mensen van hondenpage,
Ik zit met een dilemma en wil graag de mening van andere hondenliefhebbers horen.
Ons Jack Russell teefje heeft de respectabele leeftijd van 16, 5 jaar bereikt en we zijn heel tevreden over hoe ze tot nu toe oud mag worden. Ze speelt nog met de andere honden, ze kan nog mee wandelen en is nog vrolijk. Natuurlijk heeft ze ouderdomskwaaltjes, ze ziet en hoort niet zo best meer en is wat rusteloos in huis. Ook krijgt ze pijnstillers voor een hernia die ze een paar jaar terug heeft gehad. Af en toe is ze wat wazig. Maar nog wel kwaliteit van leven naar mijn mening.

Maar een paar nachten geleden gilde ze het ineens uit, ik schrok me kapot. Het was vrij snel weer over, ik heb haar toen extra pijnstilling gegeven, bij me op bed gelegd en de volgende dag meteen naar de dierenarts. Die heeft bij haar een neurologisch onderzoek gedaan en kwam tot de conclusie dat er niets lichamelijk aan de hand was en dat ze dement aan het worden is en dat het waarschijnlijk paniek/schrik is. Maar verder zag ze er prima uit dus ze kan volgens de da nog wel even mee.

Maar nu zijn we een paar dagen verder en heeft ze toch alweer een paar keer zo'n paniekaanval gehad. Ik vind het zo sneu haar zo te zien en wil niet dat ze lijdt. Maar omdat ze het verder nog zo goed doet vindt ik het ontzettend lastig om die beslissing te maken. Wat vinden jullie?

Dit is altijd heel erg moeilijk. Maar wat een mooie leeftijd, zeg, en fijn dat het (buiten die aanvallen) nog zo goed gaat! Dit is wel echt een hele lastige, aangezien ze niet piept van de pijn, maar uit paniek. Lichamelijk is ze dus nog goed - zo goed als een 16,5 jarige kan zijn, toch! Heeft ze ze alleen 's nachts? Is het een optie haar bij jullie/jou te laten slapen? Hoe vaak heeft ze zo'n aanval? Zijn er meer goede of meer slechte dagen?

Allereerst, wat een mooie leeftijd heeft jou hondje.

Ik weet uit ervaring dat jack russels erg vrolijk blijven, ook al hebben ze erg veel pijn.
Ik had ook een jack, tot het einde aan toe bleef ze best wel vrolijk, toch had enorm veel pijn, onze jack is 11 geworden.

Ik heb een paar gesprekken met de dierenarts gehad, misschien is dat een tip voor je?

Het is iig verschrikkelijk moeilijk om te beslissen wanneer het "tijd" is.

Wil je heel veel sterkte wensen....

zoals ik het lees, is de schrikreactie even en dan is het weer voorbij. dement is lastig, maar om daar een hond voor in te laten slapen, nee zou ik zelf nog niet doen.

zodra ze na de schrikreactie weer herstelt, nog lekker zin in het leven dan heeft, ondanks de pijnstilling, en lekker eet en er toch mooi bij je is, zou ik nog wachten.

jij kent je hond het allerbeste, zodra de hond niet meer herstelt van de schrikreactie en angstig in een hoekje kruipt, zich afzijdig gaat houden, niet meer wilt eten ,niet meer geniet van de kleine dingen, dan zal de tijd er zijn, maar nogmaals jij kent je hond het allerbeste, wij gaan uit van jouw bericht, en als ik dat zo lees, voor mij zou dat nog niet het einde zijn.

Het kan natuurlijk heel goed zijn dat ze echt een pijnscheut krijgt dus ik vind het erg kort door de bocht van de dierenarts dat ze niks mankeert.
Op het moment van het onderzoek hoeft ze niks te mankeren nee.
En honden kunnen pijn ook heel goed verbergen.

Maar ik heb zelf ook regelmatig een pijnscheut door m'n rug heen en dat doet echt ontzettend zeer!
En is ook zo weer weg. 

Ik denk dat je heel goed moet kijken naar de kwaliteit van het leven.
Zolang ze nog met plezier gaat wandelen, goed eet en drinkt en ook nog echt geniet van aandacht zou ik er nog niet over denken aan euthanasie.
Als je zelf ziet dat ze niet meer geniet van de dingen waarvan ze altijd enorm kon genieten dan weet je denk ik zelf wel genoeg.

Je voelt het heus wel aan wanneer het haar tijd is.

Heel veel sterkte!

Bedankt voor jullie reacties! Ja iedereen is altijd verbaasd als ik haar leeftijd zeg, het ging steeds zo goed nog. Heerlijk zo'n oudje  
Het is nu dus pas een paar dagen zo, maar toch wel 2-3 keer per dag heeft ze zo'n paniek momentje. Zowel 's nachts als overdag, maar wel vaak als ze zelf in diepe slaap ligt en wakker schrikt. Dan gilt ze, loopt ze mank en mag niemand bij haar komen behalve haar maatje (Caelin, een van onze andere honden) en ik kan haar dan kalmeren, maar ik mag alleen aan haar hoofdje zitten. Paar minuten later is het dan over en loopt ze ook weer normaal.
Bij ons slapen wil ze eigenlijk nooit (de andere honden mogen 's ochtends nog even op bed als de wekker snoozed, maar Bella wil dit (bijna) nooit). Het liefst ligt ze apart, in de gang of bij de deur.

Het probleem is dus dat de dierenarts zegt, het gaat prima nog zo, terwijl mijn gevoel anders zegt. En ik weet eigenlijk niet waar dit vandaan komt, het is gewoon een gevoel. Ik wil haar gewoon niet laten lijden. En dat zit me inderdaad erg dwars, hoeveel pijn heeft ze?
Wat mij ook opvalt is dat Caelin haar de laatste paar dagen steeds opzoekt en bij haar gaat liggen. Als Bella zo'n aanval heeft gehad wil Caelin echt bij haar kijken of alles goed is. En normaal ligt Caelin altijd 's ochtends in bed bij ons, nu ging ze echt bij Bella liggen.

Hier ook een hond die naar mijn mening wat dement aan het worden is.

Nu valt het goed mee, omdat er nu altijd iemand thuis is. We laten de hond niet meer alleen, omdat als hij alleen is, hij ontzettend begint te blaffen.
Ook als we hem 's nachts alleen zouden laten, begint hij te blaffen.

Hij is ondertussen 14jaar & heeft dit nooit eerder gedaan.
Hij hoort & ziet ook niet meer veel, maar wil ook nog graag gaan wandelen & eet ook nog goed.

Maar als hij alleen is, is het alsof hij in paniek slaat. Alsof hij ineens niet meer weet waar hij is.

Hij stopt dan ook niet met blaffen als hij alleen is. En de blaf is ook een blaf zoals we nooit van hem gewoon zijn.

Probeer je hond misschien gewoon 's avonds bij je te laten slapen op de kamer, zodat ze weet dat je er bent. (als je dat al nog niet doet)

Zolang ze goed eet & mee wil gaan wandelen, denk ik niet dat je haar moet laten inslapen.

Onze vorige hond begon ook wat af te takelen. En op een dag gaf hij het zelf aan dat het voor hem genoeg was. Hij wou helemaal niets meer eten. Toen was voor ons ook duidelijk dat het voor hem genoeg was geweest.

Als ze gillend wakker word en mank loopt dan denk ik echt niet dat het alleen paniek is hoor.
Dat is toch wel echt hevige pijn.
Zeker ook als je dan alleen maar aan haar koppie mag komen.

Als je deze dierenarts niet vertrouwd of twijfelt aan zijn oordeel kan je altijd naar een andere dierenarts gaan.
Je zou ook eventueel rug foto's kunnen laten maken.
Als je het helemaal anders wilt doen kan je ook naar een specialist gaan.
Maar dan ben je niet voor 100,- klaar zeg maar. Dat ben je gemiddeld alleen al kwijt aan consult.
De röntgenfoto's van onze kat waren voor de rug 90,- bij de dierenarts.

Ik kan alleen maar de raad geven om toch minstens een tweede da te raadplegen. Het zal op zijn minst een hoop twijfel wegnemen. Ik vrees dat je anders, mocht je een niet terug te draaien beslissing nemen, je jezelf steeds zult afvagen of het wel echt de juiste beslissing was. Ik hoop van ganser harte dat je van die tweede da zult horen dat je je lieveling nog lang zonder problemen bij je kunt houden

Net even overlegd met mijn eigen dierenarts (van de week was een invaller). Zij denkt inderdaad ook dat het tijd is om haar te laten gaan. Ze is altijd zo ontzettend sterk geweest, het is nu genoeg.
Het weekend gaan we nog over met extra pijnstilling, maar dan is het toch echt tijd. Wat een moeilijke beslissing toch altijd

Heel erg bedankt voor alle reacties.

Moeilijke beslissing maar denk wel heel verstandig hier ook met een kat meegemaakt ze gilde soms moord en brand en het ging door merg en been vooral ook s'nachts ze vergat naar de kattenbak te gaan ze vergat dat ze eten had gehad noem het maar op. Toen moesten we ook de beslissing maken en pfffff zwaar zwaar zwaar. Nu hier een Jack russel van bijna 18 maar wanneer het einde onplezierig wordt denk ik dat we ook dan de keuze moeten maken om hem te laten gaan. Houden is dan inhalig

Hele moeilijke beslissing maar wel één uit liefde.
Jullie willen haar niet laten lijden en daar zal ze jullie ook wel dankbaar voor zijn.
Je maatje laten gaan gebeurd altijd te vroeg.

Geniet nog van haar dit weekend.
Heel veel sterkte!

Als ik het zo lees lijkt het me de juiste beslissing. Maar heel moeilijk.

Heel veel sterkte toegewenst de komende tijd!

16 1/2 jaar is een hele mooie leeftijd.

Uit je berichten maak ik op dat het genoeg is geweest voor je hondje. Je bespaart haar veel lijden door haar in te laten slapen.
Laat haar uit liefde gaan en bewaar uiteindelijk de mooie herinneringen, die je aan haar hebt.
Heel veel sterkte.

Bella, ik denk dat je het juiste besluit hebt genomen.je hondje is lang gezond en fit geweest en heeft een prachtige leeftijd mogen halen.Maar ik denk dat de aanvallen die ze nu krijgt niet alleen paniek is maar bijna zeker heeft ze pijn.Dat mank lopen moet ergens vandaan komen.Laat je hondje niet afgaan zien voor nog een paar weken of maanden maar geef haar de rust die ze verdient.Blijft een moeilijke beslissing maar wel de juiste.Veel sterkte voor de komende tijd.

Heel erg bedankt voor de bevestigingen. Het spookt voortdurend in mijn hoofd, twijfel als ze weer een vrolijk momentje heeft (ze ging net nog even achter een kat aan in duin, ouwe gek ) maar ik wil doen wat het beste is voor haar en ik weet gewoon dat ze niet meer op gaat knappen. Maar wat blijft het moeilijk, ze is al 16 jaar bij ons.

Nu spelen er allerlei vragen door mijn hoofd. Thuis in laten slapen of bij de DA? Haar laten cremeren?
Hebben mensen hier ervaringen mee?

Oh en haar maatje, Caelin, zal ik die erbij laten als het gebeurt of juist niet?

Nee, ik zou haar maatje er zelf niet bij laten. Ze heeft heel goed door dat als jullie hondje 'wegglijd', dat komt door 'die man in de witte jas'. Dus ik zou haar er niet bij laten. Wat wel heel belangrijk is, is om het lichaam van jullie hondje mee te nemen nadat ze ingeslapen is en de honden afscheid te laten nemen. Je ziet toch vaak dat honden die een maatje moeten missen gaan zoeken naar hun vriendje. Het is ook voor honden belangrijk om iets af te sluiten zeg maar.

Ik ga zelf absoluut voor 'thuis' inslapen.. dat staat voor mij zo vast als een huis!Interesseert me geen ruk dat het dubbel zo duur kan zijn, dan maar geen nieuwe schoenen of jas!

Het laatste stukje samen.. vind ik enorm belangrijk!

Geen hoge tafel om op te sterven, niet op  de grond, geen telefoongerinkel of gepraat op de achtergrond, geluiden van andere dieren vanuit de wachtruimte. Onze laatste momenten samen zijn van 'ons' 
Gewoon lekker thuis, rustig en vertrouwd.

Net als een geboorte, vind ik ook sterven een zeer intieme en heftige gebeurtenis. Het is fijn als dat kan en mag gebeuren in een zo prettig mogelijke omgeving, veilig en vertrouwd. 
Voor mij is dat thuis.
Maar dit is ook weer iets dat persoonlijk is en door iedereen weer anders ervaren wordt.

Hoe dan ook, heel veel sterkte toegewenst.

@Dobber. Dus de andere honden er niet bij, achteraf pas. Duidelijk en logisch.

@Suzan, ben je dan niet bang dat dat beeld voor de rest van je leven op je netvlies staat gebrand? Ik heb mijn paard vorig jaar februari in moeten laten slapen, en elke keer als ik langs die wei loop waar het gebeurde, zie ik hem nog liggen en krijg ik het weer moeilijk.
Maar inderdaad is het voor Bella wel het meest waardige afscheid.
Voor de prijs laat ik het inderdaad niet hoor, dat maakt me niets uit.

Wij zijn met onze kat gewoon baar de dierenarts gegaan.
Hij vond autorijden niet erg en vond de dierenarts ook heel aardig.
Het is voor hem heel rustig gegaan.

We hebben hem daarna mee naar huis genomen en daar hebben Djago en onze andere kat afscheid genomen.

We hebben hem laten cremeren.
Nog voor het inslapen heb ik in gips 2 poot afdrukjes gemaakt.
Was een complete set die ik bij Pipoos had gekocht.

Je moet doen waar je zelf een goed gevoel bij hebt.

Bella, wil nog even op je berichtje terug komen, waar je vertelt dat CAELIN, BELLA opzoekt, Honden zijn keihard, als Caelin niet meer wil en goed is, gaan honden dat uit de weg.

Je kent je hond het allerbeste, wij leven met je mee hier op jouw berichtjes, aan jou is de keuze, maar als ik zo lees dat Caelin Bella nog steeds opzoekt, is een teken dat het nog goed zit.

Nogmaals, jij kent je hond het allerbeste, maar honden zijn echt Keihard. ze gaan een ziek dier uit de weg.


wat inslapen betreft, wil ik ook nog even vertellen dat dat als het maar enigszins kan, thuis gebeurt en niet in de kille praktijk bij de dierenarts, in een vertrouwde omgeving, heb ik op de grond gezeten met mijn hond dicht bij me, inslapend naast me, voor haar niets geen angst, en voor mij ook een goed iets, zo dicht bij me. maar ook dat is een keuze die je maakt.

Hallo Willemijn, dat is inderdaad vreemd dan. Wel moet ik zeggen dat mijn jongste hond, Lizzy, echt het tegenovergestelde is tegen Bella, we hebben al een aantal weken agressieproblemen met haar, ook een gedragsdeskundige ingeschakeld. Lizzy valt de anderen honden aan en vooral Bella als we niet opletten. En dan schiet Caelin Bella te hulp. We begrepen er niets van maar nu komt dan waarschijnlijk de aap uit de mouw. Lizzy tolereert absoluut geen zwakheid, of onzekerheid, bij geen enkele hond dus misschien dat hier dan de kern van het probleem ligt?! 
De pijn/het gillen is pas een paar dagen, maar waarschijnlijk is het dus al langer aan de gang. Het gaat nu ook snel bergafwaarts, zelfs met zware pijnstilling heeft ze nog zo'n moment gehad, weliswaar minder heftig gelukkig. Maar het is nu allemaal duidelijk.

Verder bedankt voor je berichtje, het liefst laat ik haar thuis inslapen inderdaad, maar moet nog even kijken of dat gaat lukken vanwege bepaalde priveomstandigheden.
Begraven is niet echt een optie, ik heb geen tuin (mag geloof ik ook niet in de tuin, maar mijn ouders deden dat vroeger wel altijd, ik zou het ook gedaan hebben had het gekund).



Pff zoveel vragen, ik ben blij met alle reacties en steun, dank jullie wel.

Gast, ik heb je laatste berichtje niet gelezen, zie dat je besloten hebt om Bella te laten gaan.

heel veel sterkte, moeilijk altijd, als het zo ver is.



thuis inslapen is echt niet zo duur. maar voor jou en je hond een vertrouwde omgeving.
cremeren of begraven is een keuze voor jou alleen.
zorg voor een mooi plekje dan maakt het niet uit wat je keuze is. wil je ze voorlopig thuis houden dan is cremeren een mooie optie, en kan je als je dat later wilt haar uitstrooien of bij je houden, keuze is aan jou.

Lees net je verhaal.. Wat een mooie leeftijd! En wat een moeilijke beslissing heb je genomen! Hoop dat jullie nog een paar mooie dagen hebben dit weekend, maak veel foto's, herinner de mooie momenten en laat haar met al je liefde en kracht gaan...
Waar je dit doet... Dat is aan jou, jij moet je er goed bij voelen, dan straal je dat ook weer uit... Sterkte!

Heel veel sterkte het is niet niets na zo'n lange tijd afscheid te moeten nemen. Lijkt me wel goed besluit maar oh wat moeilijk is zoiets altijd hè.

Ook ik kies voor het thuis laten komen van mijn da.Heb dat met mijn vorige hond ook gedaan, da nam alle tijd voor ons en onze hond en samen hebben we haar begeleid op haar laatste weg. Het laten gaan van je maatje is al een emotionele gebeurtenis dus als het thuis in de vertrouwde omgeving kan plaatsvinden geeft dat toch al meer rust en vertrouwen.

Gast... als je besluit vast staat en kiest voor begraven, bij je ouders in de tuin, dat mag, wel een goede diepte graven, en je kan er een mooie plant opzetten, zodat dat stukje waar je hond ligt goed beschermt is. aan jou natuurlijk de keuze.

wat je daar zegt, dat de ene hond toch de oudere belaagt kan zeker zo zijn dat ze een zieke hond afwijst, en dat de ander er voor opkomt,mooi, en ook bij dr blijft, als het echt zo is dat dat toch minder wordt, gaat de andere hond zich ook afwenden.

nogmaals jouw hond, heus je weet zelf echt wanneer het de tijd is , jij kent je hond het allerbeste.

Hoi, ik had een hondje van 5 wat heel veel probleempjes had, en ik moest al van desember af gezien heeft dat dit niet goed ging met hem, maar april 16 had ik hem klein rondje gemaakt, en daar was zo kijk in zij ogjes om te zeg van nu is dit tijd, laat mij maar gaan, en ik had toen geweet nu is de tijd om hem zij vrede te geven, en ben blij dat ik dit gedaan heeft, want hij heeft geen pijn en hij lijd niet meer, jij zal weet als het haar tijd is, zij zal dit voor jouw aangeef