hoe verwerk ik mijn verdriet!

Onze lieve Jack Russel Stientje hebben wij gisteren in laten slapen. Ze is 9 jaar geworden. Veel te vroeg hebben wij haar moeten laten gaan. Vorige week begon ze van de 1 op andere dag slecht te ademen, zag je haar hartje tekeer gaan. De dierenarts kon op foto's zien dat Stien een vergroot hart had waardoor de longen bijna geen ruimte hadden. Hierdoor kon zij heel slecht ademen. Ze kon niet meer liggen en zitten omdat ze dan bijna geen lucht meer kon krijgen. De dierenarts had haar een injectie gegeven om vocht kwijt te raken. En twee pilletjes. Er werd ons gezegd dat ALS Stien zich wat beter zou gaan voelen, verder onderzocht kon gaan worden. Stien zou niet meer kunnen leven zoals ze dat 9 jaar heeft kunnen doen. Niet rennen, niet blaffen. We zijn naar huis gegaan. Thuis keek ik liefdevol maar in tranen naar Stientje. Deze pijn mochten wij haar niet langer door laten gaan. Zij had ons 9 jaar alle liefde gegeven. Echt, dit hondje is zo speciaal voor @ns geweest. Ik heb de dierenarts gebeld en hebben haar in laten slapen. Nog nooit heb ik zo'n moeilijke beslissing moeten nemen. We hebben haar in onze tuin een speciaal plekje gegeven. Wat mis ik haar. Ik ga kapot aan verdriet. Hoe kom ik hier doorheen? Ik wordt overmand door twijfels. Zie haar steeds voor me. Hoe moeilijk deze beslissing te nemen. God wat mis ik haar. Waarom, waarom!!!!!

Ach wat erg, de keuze om in te laten slapen is altijd zo moeilijk. Maar ik denk als ik je verhaal lees de goede. Hoe verwerk je zo iets ? Beetje bij beetje  en met ups en downs en vooral denken aan de mooie dingen die er samen zijn  geweest. Heel veel sterkte met jullie  verlies.

Het is heel moeilijk om afscheid te nemen van je maatje, je hebt het beste gedaan wat je voor haar kon doen. Je hebt haar veel pijn en leed bespaard, maar het verdriet is er natuurlijk niet minder om. Ik weet zelf ook niet goed hoe je ermee om moet gaan, mijn meisje is 3 maanden geleden overleden en ik heb nog steeds heel veel verdriet en mis haar nog steeds elke dag. Kan niet naar haar foto's kijken of krijg al tranen in m'n ogen. Heel veel sterkte met het verlies van Stientje, ze heeft nu rust en geen pijn meer..  Hoop dat we ooit weer samen zijn met onze trouwe maatjes.. 

Dat verdriet overvalt je toch nog, ook al heb je je voorbereid, want daar kun je je niet op voorbereiden en de klap....dat is heel scherp.
Je hebt je best gedaan, de beslissing heel moedig genomen.

Gun jezelf je verdriet, neem je tijd.
de eerste weken zijn onwezenlijk.

Ga door de foto's, maak een album....maak dezelfde wandeling....

iedere dag is er een op het moment.

Met de tijd gaat het wat beter, de mooie herinneringen blijven altijd!

sterkte

Dankjullie wel. Doet me goed te lezen. We hebben een mooi plekje gemaakt voor haar. Daar heb ik net gezeten. Ik kan zo moeilijk herrinneringen ophalen omdat het mij zo'n pijn doet. Ik dacht altijd dat Stientje 16 zou worden. We hebben nog een hondje Joost, een cavalier van 13 jaar. Doof, aan 1 oog blind en de spieren in zijn rechter achterpootje doet het niet meer. Altijd gedacht dat hij eerder zou gaan. Blijkt Stientje een heel slecht hartje te hebben. Ben zo overdonderd. Ze was mn maatje en altijd bezig om mij en mn gezin te plezieren.

je twijfelt... dat heeft iedere hondenbezitter, als... misschien....

je hebt er goed aan gedaan, je hond geen pijn meer laten lijden, jij bent haar baasje, in goede en slechte tijden, jij hebt haar lijden ontnomen, ze zal je dankbaar zijn geweest, echt.

weg is ze niet, je blijft altijd met haar verbonden, en ze kijkt van groote hoogte naar je, hoe jij verder gaat, niet huilen, ze heeft het ..daar..goed, ze is daar zonder pijn.

hoe verwerk je dit verdriet, door er veel over te schrijven, doe dat hier, en veel te praten met anderen hondenbezitters, thuis overal waar je dat kan doen, zo verwerk je het verdriet, de pijn.

en maak een mooi plekje voor dr in huis, een foto, in de slaapkamer naast je bed op het nachtkastje, zodat je iedere avond haar welterusten wenst, en heus de pijn verdwijnt, en de mooie herinneringen blijven.

Een hele moeilijke beslissing ..maar je hebt de juiste keuze gemaakt ..je wilt je hondje niet laten lijden .Heb in februari hetzelfde mee gemaakt ..Hebben haar begraven ..en elke dag ga ik nog naar haar graf toe ff met haar praten .
Hebben er heel veel over gepraat ..samen ook met de kinderen .. 
Nu een puppy , ben ook met Pip eerst naar Wodans graf geweest , en gezegd dat we haar nooit zullen vergeten ..dat ze altijd in ons hart blijft ...
Een ander vindt dat misschien gek ..maar het hoort bij het verwerken ..
Dus praat er over stop het niet weg ..en je zult zien dat je het ooit een plekje kan geven !
Heel veel sterkte !

allereerst gecondoleerd met het verlies van stientje.ik begrijp zo goed hoe je jezelf nu voelt je word zo verscheurd door verdriet.
je twijfelt dan ook nog was het wel de juiste beslissing want verstandelijk weet je dat het juist was maar je hart zegt iets anders.
ik heb mijn teckel februari verloren ook aan het hartje.
mijn teckel is 11 geworden en had zelf ook altijd gedacht dat ze wel 15 zou worden ze was sterk en nooit ziek.
neem de tijd om verdriet te hebben ik heb er nog steeds last van soms overvalt het me zo ineens weer.
ik ben er nog elke dag mee bezig en ook aan haar fotoboek kan ik nog steeds niet beginnen.
ik heb wel een andere pup erbij mijn andere hond was zo enorm eenzaam dat was ook zo zielig.
en ook is het leuk weer wat afleiding te hebben dingetjes te zien die chiara ook deed.
we zeggen altijd je bent een sheltie met teckel streken.
en ook van deze pup hou ik weer veel hoor en chiara ben ik zeker niet vergeten haar pootafdruk staat op mijn hart en met haar is ook een stukje van mezelf gestorven.
maar praat erover doe ik elke dag en wil je erom huilen ook doen het is het verlies van iets wat je zo dierbaar is daar mag je verdriet om hebben.
ik heb haar urn hier en elke dag sta ik er even bij aai erover brand een kaarsje voor haar.
heel veel sterkte.
groeten greet

Heel veel sterkte met het verlies van Stientje  Vergeten zal je haar nooit.

Ik heb in dec 2012 onze Shakira moeten laten inslapen. Het verwerken gaat met vallen en opstaan. Dagen lang gaat het goed en soms komt het verdriet in alle hevigheid terug. Ook nu terwijl ik dit typ lopen de tranen me weer over de wangen. Ik heb het ook nog lang niet verwerkt, of dat ook gaat lukken, je leert er mee leven en mee om te gaan. Misschien dat het dikste verdriet ooit gaat slijten.

Ik heb 3 weken geleden ook mijn Jack Zico moeten afgeven. Het beestje was net geen 8 jaar geworden. Aangereden door een auto. Laat je tranen maar gaan, huil het goed uit. EN kom veel naar de hondenpage. Je hebt hier enorm veel steun. Al was het maar door het verhaal van anderen te horen en te lezen. We maken het allemaal vroeg of laat mee. Ze heeft nu mooi plekje in je tuin maar nog een belangrijker plekje in je hart, voor altijd!!

Ik krijg even tranen in mijn ogen door jouwn reactie...met stom toeval heette onze vorige hond ook Ziko (alleen dan met een K geschreven) en hij was het grotere broetje van de Jack Russel namelijk een Parson...hij is ook op 8 jarige leeftijd overleden.....

Heel veel sterkte alvast deze komende tijd, ik weet zeker dat Sientje die 9 jaren dat ze bij jouw heeft mogen wonen, een geweldige tijd heeft gehad.

Wij hebben één jaar geleden onze geliefde Parson Russel Ziko in moeten laten slapen, vanwege een ziekte. Wij hadden ook altijd gedacht, als hij zo door gaat wordt hij zeker weten 15 jaar. Helaas mocht dat niet zo zijn. Wij hebben ook de moeilijk beslissing moeten maken, om hem in te laten slapen.

Nog steeds vraag ik me af, als we er wel goed aan hebben gedaan en als hij het ons niet kwalijk neemt, dat we deze beslissing voor hem hebben moeten nemen. Als mens kan je hier nog zelf over bepalen, maar als dier..
Maar ik weet diep ergens in mij, dat het zo had moeten zijn, anders was Maylo nooit op ons pad gekomen.

Maylo is ook een Parson maar compleet anders, toch denk ik nog elke dag aan Ziko. Hij heeft ook een mooi plekje gekregen en ik heb zijn as in een bedeltje, zodat hij toch altijd bij me is ^_^

Nogmaals heel veel sterkte

Lieve mensen, wat een ontzettende lieve reacties allemaal. Wat is het fijn om te lezen, zoveel steun! Het is echt het moeilijkste wat ik ooit heb moeten beslissen. Ik werd echt overmant door een gevoel van liefde toen ik het besluit nam met de kinderen. ze was zo moe, kon zo moeilijk ademen. Ze heeft zich al die tijd groot gehouden voor ons, maar nu hadden haar longetjes geen ruimte meer. Liefde is laten gaan, ik weet het en heb ook uit liefde dit besluit genomen. Ze is rustig ingeslapen na de eerste prik. Keek mij, de kinderen en mn man aan zo van; dankjulliewel!
Ze is in onze tuin begraven, in haar eigen mandje. Op haar tegels staat een mooie pot met hortensia, daarin een priklantaartje. Nu kan ik elke dag een kaarsje voor en bij haar branden, toch nog een beetje voor haar zorgen.mijn god wat mis ik haar ontzettend!

Ik heb mezelf maar even geregistreerd. Het is een fijne site!

Cinth (voorheen gast)

Heel veel sterkte

Gecondoleerd met het verlies van jullie lieve hondje Stientje..
Ik weet het, is is verschrikkelijk moeilijk, onze Lizzie is 1,5 geleden op 2 januari ingeslapen en werkelijk, ik dacht er nooit meer overheen te komen, mijn wereld stond stil, kon nergens anders mee aan denken.

Maar geloof me, er komt echt een dag dat je weer met een glimlach aan jullie meisje denkt.
Ik kon het niet geloven toen mij dat verteld werd, want mijn leven stond stil.

Jullie meisje heeft een goed leven bij jullie gehad, hou dat in gedachte, dus, ajb, voel je niet schuldig, dat heeft Stientje niet gewild.

Wat helpt, is een mooie foto neerzetten, met een kaarsje erbij, of gewoon neerzetten waar Stientje altijd mee speelde.
IK heb bijvoorbeeld een mooi tafeltje met een foto van onze Lizzie, staat een kaarsje op en een roos.
Onder het tafeltje heb ik een mooie doos, daar liggen alle speeltjes van Lizzie in, en dat gaat nooit weg, helpt echt tegen je verdriet.

Ik wil je heel, heel veel sterkte wensen voor nu en in de toekomst.

Rust zacht lief kleintje...

Ik ken dit, deze zin:

Gecondoleerd met het verlies van Stientje.

Van binnen weet je dat je de goede beslissing hebt genomen maar af en toe steken de twijfels op.

Maar alles slijt heeft alleen tijd nodig en geef je zelf ook de tijd.

Meeste antwoorden zijn hier al gegeven kan me er alleen maar bij aansluiten maar makkelijk is het gewoon niet afscheid nemen.

Heel veel sterkte allemaal.

We missen ons vriendinnetje Stien ontzettend. Ze heeft nu zo'n mooi plekje in de tuin, onder mijn raam. Het is een fijn gevoek dat ze zo dicht bij is. Maar mijn god wat mis ik haar! Met elke stap in huis word je eraan herrinert.. Stientje staat in mijn/ons hart gegrafeerd! Maar de keuze die we hebben.moeten maken in een tijdsbestek van 2uur was het moeilijkste wat we ooit hebben.moeten doen.. maar het beste voor haar. Uit liefde voor Stien

Vandaag lach ik af en toe en dan ineens die harde werkelijkheid. Ik viel me leeg, wat is het pijnlijk haar te missen.

Sharon, het is niet eenvoudig....koester de mooie herinneringen.
heel veel sterkte, ook voor jou.

Nee dat is het zeker niet.. mis haar onwijs! Dag en nacht brand er buiten waar ze ligt een kaarsje. We zorgen er allemaal voor dat die blijft branden. Zo kunnen we toch nog een beetje voor haar zorgen. Verdriet slijt maar heT gemis blijft... Stien heeft een plek in mijn hart!

veel sterkte & steunknufjes