Ik ben tegen het laten inslapen van elk levend wezen zolang dit niet op eigen verzoek is of behalve waneer dit is ivm een slopende ziekte.
Echter 'begrijp' ik ergens dat deze beslissing soms genomen wordt.
Wat dan te doen met de ongewenst agresieve dieren.
Ageressie zie ik als waneer de hond ongewenst agressief gedrag vertoont dusdanig dat de hond een gevaar is voor anderen of zichzelf en dit niet controleerbaar is.
Soms is het agressief gedrag wel gewenst bv voor mensen die dit interessant vinden, dan vind ik ook dat je de hond altijd 100% in de gaten moet houden en maatregelen treffen en de veiligheid voor anderen voorop moet stellen.
Waneer een hond als bewaker werkt dan is het je eigen schuld waneer je alsnog dat terrein opgaat om criminele activiteiten te ondernemen en je wordt gegrepen.
Waneer iemand een agressieve hond houdt en weet dat deze kan bijten en dergelijke, vind ik het niet meer dan wenselijk dat zij de honden in sommige gevallen ook muilkorven op straat omdat er een kans is dat een dier of persoon gegrepen wordt.
Dit kan natuurlijk ook 'de schuld' van een ander zijn, dus een jonge pup die bv nieuwschierig komt snuffelen en niet naar het commando; hier luisterd, goed dat de baas van de pup wellicht fout is om deze pup los te laten begrijp ik, maar nog fouter is vind ik de baas van de agressieve hond die weet dat zijn of haar hond wel eens een loslopende pup kan tegenkomen en hier op los kan gaan.
Waneer dit een kindje is die op zo'n hond afkomt in een snelle beweging en de hond uitschiet, dan heb je een nog groter probleem.
Wat ik heel moeilijk vind is dat agressie van bepaalde rassen ineens pats boem naar voren komt en de baasjes zeg maar echt van niks merkten, behalve dat zij een hond met een 'naam' hebben.
Ik wandelde ooit met mijn vorige labrador wel eens samen met een jongen met 2 prachtige Amerikaanse bul's.
Hartstikke lief en met een zeer hoog aai en knuffel gehalte.
Op een dag toen de honden een kleine maltezer tegenkwamen brak de reu los van de lijn en greep de kleine maltezer tot bloedens aan toe.
De hond zat vast in de bek en liet niet los.
Na enige tijd liet hij toch los en de arme maltezer overleefde de aanval maar net.
Daarna zag ik deze jongen en zijn honden een poos niet meer.
Toen ik hem nadien weer tegenkwam met maar 1 hond, de teef, vroeg ik waar de reu was??
Ik kreeg te horen dat mijn hondenvriend zijn reu had moet laten inslapen, hij vertelde met tranen in zijn ogen dat zijn altijd lieve trouwe reu was veranderd en hem zelf had gegrepen en hij liet mij de littekens zien...
Zijn hond had hem meerdere keren aangevallen, een 'reden' weet ik nog die was dat de jongen enkel even wou dat de hond even opzij ging om de keuken in te gaan.
Afschuwelijk vond ik het en ik kon niet geloven dat hij zijn hond had laten inslapen ondanks alles, hoe kon hij, maar het verdriet en de pijn in zijn ogen zal ik nooit vergeten.
Deze jongen hield van zijn hond en helaas is er meestal geen plaats voor deze honden ergens op een mooi weiland samen waar ik ze hiet liefst zou zien spelen.










)
