" Mijn lieve Ronnie, wat mis ik je toch. Het is een kwelling als ik s'morgens naar beneden moet en weet daar jij mij niet meer blij begroet. Zo intens verdrietig. En dan vraag ik me weer af waarom heb ik het niet gezien dat je ziek werd, dan was je er misschien nog geweest. En dat doet zo'n pijn. Het is zo stil in huis, ik wordt er gek van.
"
goedemorgen lieve Wilma, ik weet wat je bedoelt iedere dag vrag ik me af waarom heb ik hem moeten laten inslapen, ik had nog zoveel willen zeggen tegen hem zoveel met hem willen doen. Is dit verdriet is dit schuld gevoel, sommige zeggen tegen me omdat ik het geen plaats kan geven, misschien ben je wel overspannen dit moet toch over zijn na 5 weken. Maar Wilma het is niet over het lijkt zelfs of het erger wordt. Het verdriet het gemis, die leegte je wordt erg gek van. Ik weet hoe het voelt sinds mijn lieverd is overleden is geen enkele dag meer het zelfde en het wordt niet beter, zo voelt het voor jou en voor mij en voor vele anderen hier op HP. Onze lieverds waren en zijn heel belangrijk voor ons. Soms als ik zo veel verdriet heb dat ik mijn tranen niet kan bedwingen probeer ik mezelf te troosten dat ik wel 14 jaar en bijna 6 maanden de liefste de trouwste en de fantastische vriend heb gehad die je maar kon wensen. Ik heb met hem gehuild, gelachen,avonturen beleefd, gezellige avondjes gehad en als ik echt boos was, was hij de enige die me weer met beide benen op de grond zette. Met zijn lieve ogen van vrouwtje toch dat is toch niet nodig ik ben er toch en nu is hij er niet meer en dat doet zo ongelooflijk veel pijn dat nu weer mijn tranen niet kan bedwingen. Wilma heel veel strekte en ik weet het meid het is niet makkelijk zonder jou Ronnie. Dikke knuffel en een Warme groet Margo