onderdanig of toch maar niet???

Als Gino wegloopt,heeft hij echt zijn eigen plan getrokken en komt hij echt niet meer terug,1x is hij 2,5 uur weggeweest,ik was daar niet bij,ik moest die dag naar Groningen en ik had aan een vriend gevraagd of hij Gino wilde uitlaten,met het uitdrukkelijke verzoek om hem niet los te laten!! Achteraf hoorde ik dus dat hij wel los had gelaten met het idee naar mij luister hij wel..ik kreeg dus een telefoontje terwijl ik in Groningen was,meerdere mensen hebben naar Gino gezocht en uiteindelijk kwam hij dus na 2.5 uur het  park weer in gelopen.
Ik heb ook vaker achter hem aan gezeten,lopend en met de fiets,en als ik hem dan vond kon ik nog roepen wat ik wilde,hij komt gewoon niet...hij rende toen ook op een vreemde af en die zei ik vang hem wel op voor je,maar hij glipte er voorbij. Deze man zei ook,het lijkt wel of hij niks meer ziet en hoort,alleen zijn neus werkt dan nog.

Ik bedoel niet letterlijk praten tegen Gino maar hoe komt het los lopen over op hem, stel je hebt een onzekere hond, zou die ook onzekerder kunnen worden daardoor?

Kan je daar geen antwoord,kan me voorstellen als een hond onzeker is,dat los lopen eng kan zijn..... Hoe Gino het loslopen ervaart zou ik echt niet weten, als hij al los is,is dat om te rennen met andere hond. Naar mijn idee ondervind Gino geen stress of angst als hij los is. Denk dat ik daar pas echt antwoord op geven als Margje  geweest is!!

Er zijn een aantal redenen waarom een hond weg kan lopen. Of het dan gerelateerd is aan de relatie met de baas dat kan verschillen denk ik.
Zoals bijvoorbeeld weglopen van jonge reuen naar teefjes. Er zijn mensen die zeggen dat als de hond een goede leider heeft, hij weet dat hij zich niet mag voortplanten en dan ook niet wegloopt. Ik denk niet dat dit zo is. Omdat ik denk dat het instinct dan gewoon sterker is. Een jonge reu in een roedel honden kan het ook gaan proberen.. of het hem lukt is een tweede Dat heeft dan niet zozeer met de band te maken.

Wat je ook vaak ziet bij (mix) jachthonden is toch de geur die in de neus komt, ook bij terriers zie je dat wel. Ze ruiken een spoor en ze gaan. Ook daar kun je soms zeggen dat het aan de band zou kunnen liggen, maar ook daar ben ik niet altijd van overtuigd. Wat ik bij dat soort honden wel merk is dat als ze samen gaan sporten of bijvoorbeeld jachttraining gaan doen, het op eigen houtje gaan jagen meestal verdwijnt. Maar het ligt ook een beetje aan het ras en of de hond gefokt is op zelfstandig werken. Die honden gaan sneller zelf op pad, hoe goed je band ook is.

Wat ik eigenlijk het meest meemaak bij honden die weglopen is dat ze een ontzettend lieve baas hebben, die alles voor ze doen. Veel bij de hond zijn, er veel voor over hebben. Kortom, ze zijn er altijd voor de hond.
De hond krijgt buiten een lekker geurtje onder de neus en gaat zijn neus achterna. Dat kan hij gerust doen, want het baasje wacht. En natuurlijk doet het baasje dat, want je bent bang dat je je hond kwijt raakt. De hond loopt niet weg omdat hij weg wil, maar om even wat anders te gaan doen. Zie je straks wel weer baas!
Daarom raad ik bij pups altijd aan, veel verstoppen, veel omdraaien en de andere kant oplopen. Zorg dat ze jou in de gaten houden. Niet roepen of fluiten, laat ze er zelf maar achter komen. Uiteraard doe je dit niet met een onzekere hond, maar die lopen over het algemeen ook minder weg. Als die weglopen is het omdat ze bang voor iets zijn en vaak gaan ze dan direct terug naar huis.
Honden die er gewoon even tussenuit gaan, met staartje fier in de lucht en helemaal relaxed weer terug komen lopen, die maken gewoon zelfstandig een ommetje extra. Die zijn aardig zeker van zichzelf, in ieder geval op dat moment.

Wat Kai zegt daar zie ik ook wat in. Sommige honden voelen zich zo zeker, dat ze zonder baas ook best wel op pad willen gaan. Ze zijn dan even uit het zicht. Grote kans dat ze nog ruiken waar je bent, maar ze zijn uit het zicht. de hond heeft vertrouwen in jou en jij in hem als je dat toe zou staan. Alleen weten wij dat het gevaarlijk is voor een hond omdat hij dingen tegen kan komen die hij toch echt niet zelf kan regelen.

Dat is denk ik heel erg afhankelijk weer van de hond (is toch maatwerk he, die opvoeding ) Zo hadden wij toen ik een ukkie was overburen met een jachthond, oud beest, altijd braaf. Daar werd 's ochtends de deur voor open gemaakt, en dan mocht ie zichzelf uitlaten in de wijk. Werd er gefloten door de baas, kwam ie vanzelf weer aangesukkeld, net op tijd voordat desbetreffende baas naar het werk moest. 

En in ons geval zou ik mijn hond nooit los door de wijk laten paraderen, want dan komt ie gegarandeerd onder de auto onder het mom van "ik ben lekker toch onkwetsbaar!" Dat is denk ik ook een stuk leeftijd. Maar goed, wij lopen dus alleen daar waar het goed omheind is en eventueel wild voor de hond op zich niet gevaarlijk is. 

Toch knijp je hem dan, bij 11 minuten, je weet nooit of konijntjes inmiddels geweren hebben uitgevonden. Maar inderdaad wat jij zegt, ik loop altijd door naar waar ik heen wil, en uiteindelijk zien we elkaar dan weer. Dit is eigenlijk ook wat Ted Kerasote beschrijft in zijn boek "Merle's Door" maar dan lang niet zo uitgebreid.

Dat is mijn ervaring dus ook. Als je doorloopt, dat de hond je zelf in de gaten houdt.
Biko liet zich bij het vorige gezin ook zelf uit. Ze wilde wel met hem gaan wandelen, maar hij ging zelf zijn ronde en kwam terug als hij klaar was. Nu denk Biko ook dat hij prima zou overleven in zijn eentje Al heeft hij inmiddels uitgevonden dat het samen ook veel leuker kan zijn! Maar ik respecteer ook zijn zelfstandigheid, die heeft hij nodig. Of zo interpreteer ik dat. Maar wel waar het kan. We hebben daar een soort onuitgesproken afspraak over met elkaar. Ik geef hem vrij als dat kan en dan gaat hij lekker zijn gang, maar iedere 10 seconde zie je hem even ruiken of kijken waar ik ben. En zo vind ik het prima. Verder loopt hij bijna altijd los, hij luistert dan ook veel beter. Ik heb het idee dat een riem en halsband hem beklemd. Kan helemaal in mijn hoofd zitten hoor. Ik had het met mijn vorige hond niet, maar met Biko wel. Die zit lekkerder in zijn vel als hij op zich zelf loopt en dan wil hij best wel rekening houden met mijn wensen

Dan zijn wij ons eender Margje. Dat is eigenlijk exact hoe ik ook met mijn hond omga.

Dat dieren weglopen of ontsnappen, is een zeer menselijke gedachte, ik ben dan ook van mening dat dit niet voor komt in het dierenwoordenboek

Ik kreeg toch sterk de indruk dat Bokito toen Niet van plan was om terug te gaan naar de dierentuin

Nee denk het ook niet, maar ik zeg ook niet dat dieren niet weg gaan wanneer ze de kans hebben

Maar wat is voor jou dan "ontsnappen"? 

Volgens mij heb je dan nodig:

A. het begrip dat je vast zit, en volgens mij begrijpt een hogere primaat dat wel
B. de motivatie om ergens anders naar toe te gaan

Het is een soort wederzijds respect.
Met Biko heb ik dat echt op moeten bouwen, met mijn eerste hond was dat er vanaf dag 1.
Maar het laat je een hond wel waarderen!
Maar mooi is het wel he!

Het is een hele bijzondere ervaring mee te maken dat je een "dier" alle vrijheid kunt geven op bepaalde momenten, en dat die er dan vervolgens voor kiest om alsnog z'n tijd met je te blijven delen. Dat heeft iets onvoorwaardelijks, en daar geniet ik ook elke dag opnieuw van. '

Heb je vroeger wel eens een tamme kraai of zoiets gehad, ik wel opgevoed met de hand enz. De vogel bleef bij me, had vleugels en had de volledige vrijheid om te gaan waar hij wilde, maar deed het niet. Tenminste het eerste jaar niet, daarna was ie gevlogen, letterlijk. De vogel zag mij niet als soortgenoot ik gaf hem alleen wat hij nodig had, maar kon hem een jaar later niet meer bieden wat hij nodig had, de natuur riep hem, voortplanten, en weg was ie, partner zoeken. Hij was alleen niet ontsnapt, zat trouwens ook niet in een kooi zoals bokito, hij ging alleen maar verder.

Honden zijn dieren, gedomesticeerd, misschien meer gericht op de mens, misschien meer gericht op soortgenoten wie weet. De vraag is kunnen wij de hond geven wat ie nodig heeft zodat ie niet meer weg hoeft? Of niet? Veel honden lopen weg, tenminste ze lopen weg in onze ogen, voor de hond misschien alleen maar vooruit, voor ons ontsnappen/weglopen.

Ik denk dat de relatie tussen hond en mens verder gaat dan het functionele (eten, etc) Sterker nog, honden kunnen prikkels gaan negeren die gerelateerd zijn aan dat functionele om het contact met een specifieke mens te onderhouden. 

Ik kan mij een onderzoek herinneren met aapjes die leerden kiezen tussen een koude "nep"aap waar eten te halen viel en een warme "nep"aap waar een lekkere knuffel te halen viel. In het begin waren beide apen beschikbaar, en ging het aapje dus eerst eten halen, en daarna hangen bij de knuffelaap. Toen het aapje moest gaan kiezen tussen het eten en de knuffelaap, koos het aapje voor de knuffelaap tot stervens aan toe.

Een ander experiment met resus aapjes liet ook zien hoe ver die sociale component kan gaan in strijd met die zogenaamde basisbehoeftes (eten, veiligheid, etc) Daarin kreeg een resus aapje een ander resus aapje te zien wat, waneer het eerste resus aapje eten pakte, een stroomstoot kreeg. Had het eerste resus aapje dat eenmaal in de gaten, hongerde het zichzelf uit om het andere resus aapje maar geen stroomstoot te hoeven verkopen. 

Een dier kan de mens gebruiken voor bepaalde behoeftes, en dit zie je denk ik ook vaak genoeg terug in de mens-hond interactie. Maar op het moment dat je echt die sociale interactie met een hond aangaat ga je volgens mij in op iets veel diepers, en heeeel misschien mag je dat zelfs wel vriendschap noemen. (Maar dan ben ik een romanticus...dus doe maar niet)

Dat onderzoek met die moeder van staal met voldoende voedzaam eten en de warme moeder met net genoeg eten om niet te overlijden, vreselijk om te zien.
Uiteindelijk wel heel nuttig geweest, dat wel. Het liet ook zien hoe belangrijk warmte en geborgenheid is voor een klein wezen. Het aapje van de warme moeder groeide geestelijk redelijk gezond op. (niet de aapjes die niets te eten kregen natuurlijk) Er zijn filmpjes van de aapjes die meer dan genoeg te eten kregen maar een 'moeder' van staal hadden. Bijna allemaal vertoonde ze verschillende maten van agressie en konden niet met soortgenoten omgaan.
Een voordeel van dit experiment is dat er anders gekeken wordt naar kinderen die te vroeg geboren worden. Tientallen jaren geleden mochten deze kinderen niet aangeraakt worden, ze kregen medische verzorging en voedsel. Maar alleen met handschoenen aan werd het hoognodige gedaan. Nu is juist het belang van warmte, met name van de moeder bekend. Ook al is er dan meer risico op infecties, het is zo belangrijk voor de ontwikkeling, maar ook het geluksgevoel van het kind dat het zo jong al heel veel huidcontact heeft met een ander mens.

En het leuke is dat deze behoefte aan fysiek contact bij onze eigen honden ook enorm sterk is, het is voor de hond namelijk een van de allereerste lustgevoelens die hij te verwerken krijgt als pup zijnde. '

Behoefte aan fysiek contact is van levensbelang, letterlijk. Ze hebben ooit een onderzoek gedaan met kinderen, luguber onderzoek btw.

Ja, er gebeuren soms hele enge dingen in de naam van de wetenschap.