Sinds we sinds augustus 2011 Sophietje hebben, was het mij opgvallen dat haar knieschijfje er weleens uitschoot, maar dat het er daarna gelijk weer inschoot. Ze had er geen last van, maar ik bedacht mij dat dit geen jaren zo door kon gaan.
Vandaag werd mijn gevoel waarheid, want toen de buurmeisjes terugkwamen van het wandelen, zag ik gelijk dat Sophietje mank liep. En het mank lopen bleef het eerste kwartier aanhouden, dus het schoot deze keer niet terug. Ik heb gelijk de dierenarts gebeld of ze vanavond nog plaats had. Het was erg druk vertelde ze, maar ik kon tussendoor nog wel terecht. Om 10 voor half 7 zijn we geweest en mijn vermoeden is daar bevestigd. Ik heb het zelf ook kunnen voelen en het voelt heel raar aan, zeker als je het andere pootje erbij neemt; het verschil is goed te voelen.
Ze hebben geprobeerd om het knieschijfje terug te plaatsen, maar het schoot er gelijk weer uit.
Ik heb een verwijzing gekregen naar Hilversum, die ga ik gelijk morgen bellen. Hoe eerder, hoe beter!
Ze heeft nu wel pijnstillers meegekregen en die heb ik haar al gegeven. Ze eet het als een snoepje, dus dat is makkelijk, maar ja...........daar hebben we verder weinig aan.
Ik mag niet te lang wandelen, dus een 10 minuten is al genoeg. Liever iet smeer over de dag korte stukjes, dan 1 lange.
Och, wat heb ik te doen met Sophietje. Wie haar verhaal kent, weet dat dit niet geweldig is. Weer onder het mes
De cursus Jonge Honden kunnen we nu niet afmaken, dus die zal ik ook gelijk afbellen.
Tja, het is niet anders. Het was vroeg of laat toch wel gebeurd. We weten natuurlijk niet hoe lang ze dit al heeft, buiten dat we het weten sinds we haar in huis hebben. Wie weet heeft ze het al wel vanaf haar geboorte. En dan is het onvermijdelijk.
Het komt wel weer goed natuurlijk, maar toch. Ik hoop dat we gauw terecht kunnen, er zullen wel foto's gemaakt worden en dan zie we wel hoe snel ze onder het mes kan.




















