mijn hond is overreden

Hoe kan dat nou? De vorige foto was de foto waar Luca helemaal op staat en Coco zit voor hem. De foto die ik nu zie en ook wilde is de foto waar ze met de bekjes open naar elkaar kijken. Zie jij echt nog die vorige foto?

Wij hebben ook stapje voor stapje Salsa grafje mooi gemaakt naar onze wensen. In begin konden wij dat ook niet en komt zoveel op je af dat we niet helder konden nadenken hoe wij het eruit wilde laten zien.
Herkenbaar, de eerste keer dat onweerde en heftige hagel/regen kwam dezelfde gedachten in mij op. Hield de gedachten voor mezelf, maar later zei mijn vriend precies wat ik dacht hardop. En de volgende dag sprak ik m'n moeder ik die zei; oh moest gisteren met dat rotweer zo erg aan Salsa denken!

De situatie bij Salsa en mijn zusjes hond ligt iets anders dan bij jouw lieve Luca en Coco. Op het feit na dat jij, net zoals wij, Coco afscheid hebt laten nemen. Mijn zusjes hondje voelde waarschijnlijk al 3 weken aan dat Salsa heel erg ziek was, toen wij erg nog geen weet van hadden hoe ernstig het was. Zij sliep regelmatig bij ons en was dan altijd dolle pret met Salsa. Die laatste 3 weken was ze heel onrustig en wat bang, kwam boven bij ons..knuffelde Salsa en ons om vervolgens onder het bed te duiken en er niet meer onder vandaan te komen, ook niet voor iets lekkers. Mijn zusje gevraagd of er wat met haar was, of ze ook zo bij haar was, maar nee. Op een gegeven moment zei ik omdat het niet okay aanvoelde; volgens mij is Salsa ziek. Mijn vriend verklaarde me nog net niet voor gek(kon soms heel overbezorgd zijn)en m'n moeder schrok omdat zij daar wel iets bij kon voorstellen en die 2 zo een met elkaar waren. Een week daarna werd Salsa inderdaad ernstig ziek. Zeker weten doe ik natuurlijk nooit, maar denk dat mijn zusjes hond al alles al aanvoelde. De dagen van haar ziekte was ze heel nerveus en bangerig, vertelde me zusje. Op het moment van inslapen, werd ze pas rustig. De volgende is ze bij ons thuis gekomen, direct naar Salsa mandje waarin ze opgebaard lag, gesnuffeld even en op honden manier kusjes gegeven om vervolgens weer fijn te spelen met een speeltje. Voor haar waren, denk ik, de weken daarvoor heel sneu...wetend dat er iets ergs is maar er niks aan kunnen doen. Denk dat zij al afscheid had genomen in weken daarvoor, en er vrede mee had dat Salsa geen pijn meer had. Misschien heel ver gezocht van me en weet natuurlijk niet wat een hond allemaal ervaart, maar hoe alles is gegaan was heel bizar.

Ja schuldgevoelens spelen bij mij regelmatig de kop op. Word gelukkig wel minder, al had ik gisteren een zware/moeilijke dag. Buiten het gemis, verdriet....maken die gevoelens je soms letterijk gek en kan je niet objectief alles meer bekijken. Je haalt de raarste dingen in je hoofd, en gaat alles analyseren.
Helaas kunnen we sommige dingen niet voorkomen, leven is onvoorspeelbaar...onverklaarbaar soms, hoe goed we ook voor ons hondjes zorgen...kunnen er dingen gebeuren waar je niet op berekend was of op ingespeeld was. Zoals bij jou....Ik had voor mijn gevoel altijd overal controle op, en dan gebeurt er iets wat buiten mijn macht en controle viel. Dat is heel moeilijk te accepteren, begrijpen etc...je probeert daar daarna alsnog grip op te krijgen, wat eigenlijk onmogelijk is want sommige dingen blijven onverklaarbaar en blijft gissen.

Lieve Floortje, je krijgt wel klap op klap in jouw leventje. Zo moeilijk....en voelt waarschijnlijk ook allemaal zo oneerlijk aan.

Ik zie de foto die aldoor als profielfoto hebt staan, met open bekjes tegenover elkaar.

Wat vreemd Minoes, met die profielfoto. Ik vind de foto van Salsa trouwens heel schattig.

Ja, helder denken gaat gewon nog niet. Ik mis ook heel veel van wat er om me heen gebeurd. Ik krijg ook regelmatig te horen van de kids van "dat heb ik toch verteld".

Wat het afscheid nemen betreft, ik denk dat je dat heel juist aanvoelt. Ik heb al meerdere keren gehoord dat honden dat aanvoelen/ruiken. Dus ik denk zeker dat het hondje van je zusje het al aanvoelde/rook, in ieder geval opmerkte, voordat jullie het wisten. Honden schijnen het ook in relatie tot de mens te kunnen ruiken. Ik heb zelfs weleens gehoord dat er honden voor ingezet worden. Ze kunnen dus denk ik echt ruiken of een ander dier of mens ziek is.

Ook ik ben regelmatig aan het analyseren. Ik was er ook van overtuigd dat ik alles onder controle had Ik dacht altijd, als Luca gaat dan ga ik ook, dus ver zal hij dan niet van mij weg kunnen. Hoe anders is het gelopen. Het is de derde keer dat ik me echt overdonderd voel door een enorm gevoel van machteloosheid. Tegenover de dood sta je machteloos, het is onomkeerbaar. En ja, de dag dat ik mijn lieve Luca verloor, voelde alsof ik de strijd gestreden had. Ik dacht, ik kan niet meer vechten om terug te komen in het normale leven. De kracht ontbreekt mij. Iedere keer weer zo'n zware klap. Natuurlijk voelt het oneerlijk en ik denk echt dat ik meer dan gemiddeld krijg. Ik heb twee opgroeiende kinderen en een jonge hond die mij absoluut erg nodig hebben. Op het moment is dat wel zo'n beetje het enige waar ik voor ga.

Hoe is het nu met je Floortje?

Lieve Floortje ,ik moet er even uit want onze pc moet binnen ,de afkoeling werkt niet zo goed meer.
Ik hoop dat het al een beetje beter gaat met jou?
Ik stuur je vanaf ie weer gemaakt is een pb.
Nog veel sterkte hoor en troost voor jou van ons . Dikke zoen en veel knuffels lieve floortje

Ik leef met je mee, heel erg .
Heb pas mijn Jack Russell moeten laten inslapen omdat hij ernstig ziek was. Heb nu inmiddels na een week een andere.
Dat helpt mij over het verdriet heen. 

Sterkte     Richard

Dank je Anja, dat je nog aan me denkt.

Eigenlijk vind ik dat het slecht gaat. Het gemis wordt alsmaar groter en de afgrijselijke film blijft zich maar voor mijn ogen afspelen. Toch doe ik wel zo ongeveer weer mijn dagelijkse dingetjes. Wel met een bonzend hoofd, misselijk, moe en noem maar op. 

Een paar dagen geleden moest ik met de auto weg en ik zag vrachtwagens rijden. Toen viel me op dat ze tussen de wielen staven hebben zitten. Ik heb het thuis even opgezocht en die dingen heten zijafschermers of fietsenvangers. Ze zijn er voor bedoeld om te voorkomen dat er iets of iemand onder de wagen raakt. Het is ook bij de wet verplicht om dit op de vrachtwagen te hebben. Er is dan hooguit een verticale opening van 55 centimeter. Nu ik er op let heeft iedere vrachtwagen deze bescherming. De vrachtwagen die mijn lieve Luca overreed had deze verplichte bescherming dus niet. Luca is veel hoger dan 55 centimeter en zou dus eigenlijk nooit onder de vrachtwagen hebben kunnen komen. Ik ben hierdoor weer behoorlijk van streek geraakt. Ik denk erover om het bedrijf hierover nog te berichten. Natuurlijk krijg ik er Luca niet meer mee terug, maar je wil toch niet geloven dat er zoveel mis is gegaan. 

Noella, ik hoop je gauw weer te horen. Heel veel liefs van mij en Coco.

Dank je Richard. Dat vind ik ook heel erg voor je. En ja, ik geloof dat ook hoor. Met een nieuwe hond (die dus geen vervanger is) heb je zoveel gewilde en soms gedwongen afleiding. Dat zie ik ook bij onze Coco, door al mijn verdriet heen, geeft zij mij ook weer kracht om door te gaan. Soms is het juist erg moeilijk voor mij om het haar te gaan wandelen. Een andere keer voelt het juist weer goed om met haar op stap te zijn.

Hallo floortje,hier ik nog es. Vanmorgen heel moeilijk gehad ik stond in de badkamer en moest plots weer denken an mijn lieve mopsje Billie. Ik kon mijn tranen niet bedwingen en ik heb me eens goed laten gaan in mijn verdriet om hem. Onze Igor lag op de badmat te ronken en ik hoorde zo een gelijkenis in zijn geluid net zoals Billie . Want Billie was ook altijd bij mij overal volgde hij me. Zelfs tot op de toilet dan ging hij aan mijn voeten liggen. en zo was mijn morgen een droevig begin; Ik heb van billie ook overal grote foto's gehangen tot op het toilet . En toen op het toilet heb ik staan praten tegen hem en me afgevraagd waarom hij toch zo vroeg moest gaan . en gelijk er antwoord kwam van ,hij heeft nu geen pijn meer je hoeft je niet zo schuldig te voelen . Want dat weegt nog het zwaarst hé die schuldgevoelens. Maar geen van ons beide floortje ,jij al zeker niet heeft schuld aan de dood van jouw hond en ik de mijne.
Bij jou was het een fractie van seconden,en dan denk je kon ik die tijd maar terug zetten. Is het niet zo?
Maar dat kan niet meer en dan begin je jezelf te verwijten had ik maar dit had ik maar dat. En het brengt niets op je zelf te kwellen want daardoor krijg je hem niet terug en maak het jezelf zo moeilijk dat je er onderdoor gaat. En dat mag niet gebeuren omwille van je gezin ,jezelf en je hondje. Ik hoop dat ik niet te cru overkom ,want ik begrijp je situatie als geen ander.
ik zou hier nog door mee willen gaan maar ik moet stoppen voor vandaag het is al laat en ik moet mijn
echtenoot nog verzorgen

Beste floortje hou je goed en we schrijven elkaar nog. het beste hoor

Fijn om weer van je te horen Noella. En ja, je raakt het allemaal niet meer kwijt hé. Ineens is het er weer, het gevoel van intens verdriet. Zo zonder aanwijsbare oorzaak. dat merk ik ook bij het verdriet om mijn kind en zusje. Het verdriet om Luca is er nog dag en nacht. Voor mij is het 's nachts ook erg moeilijk, daarom ga ik heel laat naar bed. Als ik heel erg moe wordt val ik dan wat sneller in slaap, anders ga ik mezelf in slaap huilen. 

Ja, die schuldgevoelens. Ik verwijt me van alles, maar dat is soms waanzin. Dan weer denk ik ook, waarom hebben we niet nog eens wat langer gewandeld samen, of nog eens fijn met de bal gespeeld. Diep van binnen weet ik wel dat ik altijd heel goed voor Luca gezorgd heb, maar er waren zo veel dingen die hem blij maakte en dan denk ik had ik maar iets vaker ....... En dan komen er tranen, veel pijn van verdriet. 

Lieve Noella, tot gauw weer.

lieve floortje, Denk je dat je hond  nog zou leven met die bescherming die deze vrachtwagen miste volgens jou. hij kan ook een slag gehad hebben van een wiel of de ondekant van de vrachtwagen. En die baren tussen  de wielen als hij daar een slag van kreeg kon hij ook opslag dood geweest zijn. Het zij allemaal dingen die je zoekt en afvraagd was het nu zo gegaan was mijn hond er nog. Het is zo erg floortje maar je hond heeft het jammerlijk niet overleefd; kan het je een beetje troost zijn dat hij op slag dood was en dat hij niet geleden heeft? En er zijn zo te zien bij je reactie van Anja dat er nog dingen zijn die ik eigenlijk niet weet ,oa van je kind en je zusje,is daar iets mee? Stuur me anders een pb als je het hier niet kan neerschrijven. want weet je het helpt ook dat je dingen van je af kan schrijven. Stort je hart maar es goed uit bij mij ,en het blijft onder ons als je dat wil?
Doe nu mijn mail dicht ,maar morgen avond ben ik er weer!!
Groetjes en xxxjes

Jaaaa, lieve Noella, ik denk dat Luca dan nog heel veel kansen had gehad. Die dingen zijn er voor om dit soort ongelukken te voorkomen. Hij zou waarschijnlijk niet door de wielen geraakt zijn. Hij rende eigenlijk in dezelfde richting zoals de vrachtwagen reed. Dus ja, ik denk zeker dat hij dan heeeel veeel kansen had gehad. Hij was op slag dood, ja, en heeft dus niet geleden, maar het was zo afschuwelijk dat het me eerlijk gezegd geen troost kan geven.

Mijn kindje en mijn zusje, daar heb ik hier op het topic wel over geschreven, maar heel kort, want het gaat hier om de hondjes. Ik ben ze alle drie verloren. Mijn kindje door een medische misser, mijn zusje en hondje beide overreden door een vrachtwagen. 

Ik stuur je nog een pbtje, maar ik heb echt het gevoel dat ik dit niet meer trek. Ik word echt gek van verdriet. 

Ik ben wel blij met jou lieve woorden hoor Noella. 

Lieve groeten van Floortje

lieve floortje, ik krijg echt de tranen in mijn ogen wat een vreselijk verhaal!
ik wil je heel veel sterkte wensen met het verliezen van je maatje!

Wij wensen jullie veel sterkte bij dit zware verlies .  Blijf in ieder geval denken aan de goede herinneringen die jullie kunnen delen.  Maakt het niet minder  zwaar maar toch je een hond een gelukkig leven kunnen geven !

Lieve Floortje,


Kan me zo goed voorstellen dat je gek wordt van verdriet! Dat je niet meer weet waar je het moet zoeken en denkt/voelt dat je hier nooit meer uit zal komen. Ik had je gisteren een hele lange reactie gestuurd, maar HP is volgens mij veranderd en m'n reactie stond er dus niet toen ik op reageren drukte.

Over 3 weken is het bij een jaar geleden dat ik van Salsa afscheid heb moeten nemen. De eerste 10 maanden heb ik alleen maar lopen zoeken naar hoe ik dit had kunnen voorkomen, of ik wel de juiste beslissing had gemaakt, of de artsen geen fout hadden gemaakt etc..Ging daar heel ver in, kan alles wel opsommen, maar een voorbeeld; zag mierenvergif bij m'n schoonouders, kreeg het helemaal benauwd en angst greep me in me keel dat Salsa daar misschien zo ziek van is geworden. Meteen m'n schoonouders paniekerig gevraagd en Salsa had daar nooit bij kunnen komen..stond hoog. Plus symptomen waren ook niet die van een vergiftiging, maar m'n gedachtes en angsten gingen zo ver.
Nu pas, en hoop dat het zo blijft, begint alleen het gevoel van gemis te overheersen. Schuldgevoelens en verwijten vervagen, de fijne herinneringen komen steeds meer naarboven. Afgelopen zondag nog wel keihard gehuild, maar om zuiver gemis.

Wat Noella schrijft klopt, en verwoord ze heel goed. @Noella, herkenbaar het wc verhaal....Salsa ging ook altijd met mij mee.

Je hebt zoveel moeten doorstaan qua afscheid en verdriet dat is afschuwelijk, en ja hoeveel kan een mens aan. Alles wat je nu doorstaat mbt Luca moet slijten en zal waarschijnlijk ook nog enige tijd duren. Maar jouw lieve Luca zal echt nooit willen dat jij je nu zo voelt en ongelukkig bent. Die wilt dat je geniet van je dochter, man en lieve Coco. Die weet dat jij een heel goed baasje bent geweest en dat je dit niet verdient. Deze gedachtes hielpen mij soms om mezelf uit het nare gevoel te trekken. Heel moeilijk, weet ik hoor. Maar ik ging wel heel anders kijken naar de mensen die goed voor mijn zijn, en dat enorm waarderen ipv het zelfsprekend te vinden wat ik voorheen af en toe wel deed.

Kan je niet met iemand praten over alles wat jij hebt meegemaakt, een individueel persoon?

Indien je er behoefte aan hebt, mag je me altijd een pb sturen.

Sterkte Floortje!

Dank je Sharona, dat doet goed om te horen.

Simba en Perra, dank je wel. Het is misschien wel raar, maar de goede herinneringen maken mij ook erg verdrietig. Ik zit er gewoon echt helemaal middenin. Ik hoop dat de pijn en het verdriet uiteindelijk minder zullen worden, anders ga ik het niet redden denk ik. Het is ook nog maar 4 weken geleden. Het is een verschrikkelijk zware tijd en ik vind het ontzettend moeilijk om mijn gezin draaiende te houden. Iedere dag probeer ik het weer wel, maar het lukt eigenlijk niet.

Ik vind het fijn weer van je te horen Minoes, omdat, zoals ik al eerder zei, ik zoveel herkenning vind in jouw schrijven. Dat geeft toch steun.

Ik ga ook steeds van alles zoeken om mezelf de schuld te kunnen geven. Vooral het gevoel dat ik verantwoordelijk ben voor het welzijn van Luca, is voor mij erg zwaar. Ik had dus moeten voorkomen dat hij losraakte, maar dat kon ik toch niet. Ik heb het daar zo verschrikkelijk moeilijk mee.

Ik vraag me dan ook weleens af hoe sommige anderen dat doen. Het lijkt hun dan allemaal veel gemakkelijker af te gaan. Bijvoorbeeld het doodgereden Jack Russeltje in mijn buurt. Het hondje liep, zoals gewoonlijk, los en werd doodgereden. Die mensen hebben een nieuw Jack Russeltje gekocht en die loopt ook weer gewoon los op straat. Ik snap dat niet.

Jouw schuldgevoelens, die gelukkig nu minder worden, zijn zo herkenbaar, hoewel anders van vorm. Dat schuldgevoel, wat soms verstikkend voelt, is echt erg zwaar. Ik sta dan ook vaak bij het grafje van Luca, ik huil en zeg dat het me allemaal zo spijt, dat ik hem niet heb kunnen beschermen tegen zoveel onrechtvaardigheid.

Ja, er zijn natuurlijk wel mensen die echt met me meeleven, dat is fijn. Maar ook zoveel mensen die respectloos reageren. Ik ontmoette gisteren een familielid en zij vroeg mij waarom ik met twee lijnen liep. Ik vond het een vervelende vraag, want het leek me gewoon logisch. Ze wist wat er met Luca gebeurd is. Daarna zegt ze ineens "die anderen van jou is ook maar belabberd aan zijn eind gekomen hé". Nou dat vond ik zo vernederend en respectloos, vooral voor Luca, dat ik niet meer normaal kon terugreagerem. Dat verwachte ik niet van een familielid.

Ik heb gelukkig een lieve vriendin die heel vaak langskomt, ook mailen we vaak.

Ik heb er wel aan gedacht om jou een pbtje te sturen, Ik wil je graag nog wat vagen. Ik ga er deze week even voor zitten.

Floortje, snel voordat ik ga slapen even een korte reactie.

Dat soort reacties van mensen doet zo ontzettend pijn. Heb ze ook gehad. Deed me pijn, maar daarin was ik gelukkig wel heel sterk in om te denken; jij hebt dus nog nooit een hond gehad die je zo lief is en waarmee je zoveel hebt gedeeld....die liefde heb je nooit gevoeld. Een groot gemis dus voor degenen! Ging niet met dat soort mensen in discussie, negatieve energie, en zei bot; sorry maar heb geen zin om met jou hier verder over te praten.
Mensen die beginnen over de 2 lijnen, zal ik tegen zeggen; sorry maar hier ga ik nog geeneens op in. Gooi je boosheid maar goed in je toon dan. Zijn ze meteen stil.
Sommige mensen bedoelen het ook niet helemaal verkeerd. Zoals een vriendin die toen ik intens verdrietig was zei; maar lieverd dan neem je toch een nieuw hondje. Weet dat zij het uit goedheid bedoelde, geen besef wat ik allemaal voelde. Zei toen; nee wil geen nieuw hondje...wil Salsa terug! Toen schrok van wat ze had gezegd. Soms is het heel moeilijk om de juiste reactie te geven als jezelf het niet hebt meegemaakt of hebt gevoeld. Dus tonen mensen of niks of net de verkeerde woordkeus.
Probeer hier ajb niks van aan te trekken.

Fijn dat je een goede vriendin hebt waar je je gevoelens mee kunt delen. Je kunt beter 1 goede hebben dan veel vrienden/innen die er niet voor je zijn. Bij mij is het ook m'n moeder, vriend, zusje en tante die mij steunen en snappen. En het gevoel met m'n delen en regelmatig hebben teruggefloten!

Stuur me maar een pb hoor met alles er in wat je wil vragen.

Minoes, nu ik jouw berichtje zo lees, denk ik eigenlijk, waarom zou ik eigenlijk niet zeggen wat jij schrijft wat je dacht. (Jij hebt dus nooit een hond gehad die zo lief is en waarmee je zoveel hebt gedeeld... die liefde heb je nooit gevoeld. Een groot gemis!) Eigenlijk kan ik dat best zeggen denk ik. Ligt er natuurlijk wel aan wie het zegt en hoe, want inderdaad sommige mensen zijn gewoon lomp.

Ja, ik heb een goede vriendin waar ik mee kan praten over het verlies van mijn lieve Luca. Verder ook nog wel wat mensen hoor. Maar mijn vriendin en ik, wij liepen altijd samen met onze honden te wandelen, echte lange wandelingen. Super gezellig, de honden hadden het altijd fijn en wij kletsten de hele ochtend vol. Oooh wat mis ik het. Het lopen met Luca zoooo fijn!

Het pbtje komt hoor, loop er al een tijdje mee rond dat ik je nog wat wil vragen. Vooral ook omdat ik nu een beetje in staat ben om mijn topic nog eens door te lezen. Er is heel veel langs me heen gegaan. De reacties waren (op een enkele na) allemaal heel begripvol en lief en hebben me echt steun gegeven.

Ooh nee! Ik krijg er zelf tranen van in mijn ogen
Mijn hond en kat zijn ook omvergereden(hond 2jaar geleden ong. en kat ng maar recent)
Mijn hond heeft het overleefd:ligamenten gescheurd,poot verbrijzeld...hoe dat het is gebeurd weet ik nog altijd niet 100% zeker (was er zelf niet bij) Mijn kat is in november overleden,dit was verschrikkelijk!! heb ook lang op de baan gezeten met m'n katj in mijn armen en maar roepen dat ik naar een dierenarts moest enzo...Pff,het gevoel van je beste vriend te verliezen is verschrikkelijk!Met dit verhaal te lezen komt alles terug naar boven...
Ik wens je zéér veel sterkte!xx
R.I.P.

Ps:neem anders eens contact op met de fabrikant van deze hondenlijn en vertel eens je verhaal. Want dit kan en mag niet gebeuren!!

Floortje, tuurlijk kan je dat gewoon zeggen. Denk dat je veel meer moet uitten wat je voelt. Jammer als die mensen dan bv boos worden. Jij bent dan tenminste het gevoel van boosheid kwijt wat het bij je oproept. Deze mensen hebben waarschijnlijk en hopelijk niet meegemaakt wat jij allemaal hebt. Dus kies voor jezelf.

Ik ben een persoon die alles zegt wat ze denkt en voelt. Soms terecht en soms onterecht. Indien dat laatste ben ik ook de eerste die sorry zegt tegen de persoon in kwestie. Daardat ik alles eruit gooi en niet schroom hoe mensen daarna over me denken, scheelt mij dat vaak opgekropte boosheid. Al voel me soms ook rottig en schuldig als ten onrechte m'n grote mond heb opengetrokken hoor haha. Maar ook daar kom ik eerlijk voor uit!

Ja lees alle berichten nog eens over. Heb ik destijds ook gedaan, vooral als ik het heel moeilijk had. Merkte dat ik ze toen ook steeds beter in mezelf kon opnemen. Dus zal dat zeker doen als ik jou was.

Daphny & Dust, bedankt voor je lieve wensen en ja, ik begrijp dat alles bij jou ook weer naar boven komt. Het is dan ook nog maar kort gelelden dat je je katje verloor. Wat erg ook voor je hond, maar ooooh wat een geluk dat je hem nog bij je hebt. Ik had ook zo graag gewild dat Luca het overleefd had. Waarom moest het zo dramatisch aflopen? Zo verschrikkelijk!

De lijn, ja ik heb hem helemaal onderzocht en ook door anderen laten bekijken. Ook door mensen die er echt verstand van hebben. Maar nee, de oorzaak is en blijft onbekend. Ik zag gisteren bij ons in de buurt nog een hondenbaasje met een nylonlijn waarvan ik dacht, die is in slechte staat. De rafels hingen er aan, maar dan nog blijft de lijn oersterk. Ik heb overwogen om de fabrikant te benaderen, maar ik zie daar uiteindelijk weinig in. Na het ongeval heb ik Coco bewust aan de lijn laten knagen om het breukverschil te herkennen. Dus de lijn is nu niet meer zoals hij was net na het afgrijselijke ongeval. Ik denk dat ik daar nu niet veel meer mee kan.

Wel probeer ik in gesprek te komen met de chauffeur van de vrachtwagen (mijn achterbuurjongen notabene en dus een bekende van mij). Hij had zijn zaakjes natuurlijk niet echt goed op orde en was dit wel zo geweest dan had mijn Luca dit ongeluk heel goed kunnen overleven. Maar als ik hem tegenkom loopt hij mij gewoon voorbij, zonder op of om te kijken en hij vraagt dus ook niet eens hoe het gaat met mij en mijn gezin.

Heel moeilijk allemaal, maar ik wil toch wel graag eerlijkheid en rechtvaardigheid.

Minoes, ja de berichten nog eens overlezen is nu wel goed denk ik, want je leest ze toch weer anders. Vlak na het afgrijselijke ongeluk met Luca was ik enorm in de war.

Ik kan er niks aan doen, maar ik neem het de chauffeur toch erg kwalijk dat hij zijn wagen niet op orde had. Ik wil toch graag duidelijkheid hierover. Dat zijn dingen die je op dat moment gewoon niet opvallen......

Natuurlijk krijg ik er Luca niet mee terug, maar ik wil wel rechtvaardigheid.

Op het moment probeer ik nog wel om mensen te ontlopen waarvan ik denk dat ik daar toch niet beter van wordt als ik met ze praat. Kan me ook niet schelen of het opvalt dat ik soms omkeer tijdens een wandeling. Zo probeer ik ook aan mezelf te denken. Maar af en toe loopt het toch anders en laten mensen hun hond naar Coco toekomen en dan is er voor mij geen ontkomen meer aan. Coco wil niet meer verder lopen en dan ben ik gedwongen te praten zo ongeveer. Je hebt gelijk Minoes, ook dan moet ik aan mezelf denken, want anders voel ik me ook daar de hele dag ellendig over. Dat kan ik er echt niet bij hebben.

Carla, bedankt voor je medeleven.

Dag Floortje, ik vraag me af hoe het gaat met jou?
kan je er al een beetje beter door t'leven ? Ik durf je haast niet te mailen omdat ik je dan weer helemaal terug breng naar het kort verleden dat je uw hond verloren hebt. Maar ook denk ik als ik niets laat horen van mij denk je mischien dat ik er niet over wil praten ,uiteraard wel natuurlijk. als je het moeilijk hebt en je wil er nog wat over zeggen . Ik leg mijn oor bij jou te luisteren
Veel liefs Noella en Igor...Billie+

Heel veel sterkte in de afschuwelijke tijd

Gioia, dank je wel voor de lieve wensen, ik heb het heel erg nodig! Het lijkt alsof het gisteren of zelfs vandaag gebeurd is. Helaas is de pijn het verdriet, het grote gemis, na 1 1/2 maand nog precies hetzelfde of misschien is het nu allemaal nog wel moeilijker. Het klinkt misschien wel erg depri zoals ik het nu schrijf, maar zo voelt het echt. Ik ben mijn levensvreugde helemaal kwijt.....

oh wat verschrikkelijk! ik wens je heel veel sterkte met dit enorme verlies.
dit is de nachtmerrie van ieder hondenbaasje. ik leef met je mee...

Lieve Noella,

Wat fijn om weer van je te horen en wat reageer ik nu laat op jouw bericht. Je mag me altijd mailen hoor! Ik vind het fijn dat je nog aan me denkt.

Toch gaat het niet beter met me, het is alsof ik niet leef. Niet merk dat het mooi en warm weer is bijvoorbeeld, gewoon de dingen doen die moeten en verder helemaal niks.

Ik zal proberen jou binnenkort te mailen, want ik ben benieuwd hoe het met je gaat en met je man.