Hoi,
Ik ben Monique. Sinds 2007 te vinden op dit gezellige, maar vooral leerzame forum. Ik heb nu 2 draadharige foxterriërs. Ze heten Lotje en Kwibus. Eerst hadden we Lotje en Morris, maar helaas hebben we Morris op 5 jarige leeftijd moeten laten gaan. Hij was ziek. Ik heb stad en land met hem afgelopen om hem beter te krijgen, maar helaas dat mocht niet meer lukken. Uit liefde heb ik hem dan uiteindelijk laten gaan. Hij verdiende het niet om zo ziek te moeten zijn...Missen doe ik hem enorm, maar ben blij dat we Lotje op dat moment nog hadden. Slechts anderhalf jaar heb ik van beide mogen genieten. Met de komst van Lotje leek onze droom uit te komen. Eindelijk een mooi koppeltje! We waren niet alleen Morris kwijt, maar ook ons prachtige koppeltje. Lotje hebben wij van iemand overgenomen vlak nadat we onze Flos van 17 jaar in hebben moeten laten slapen. Ze moest op ons pad komen. Ze is werkelijk een lotje uit de loterij. Nog steeds voel ik dat zo! De liefde voor de foxterriër is ontstaan, doordat we eerst een gladhaar hebben gehad. Zijn naam was Buster. Een super kanjer! Ik denk dat het wel een beetje klopt..."eens een fox, altijd een fox". Het blijven geweldige beestjes met een superleuk karakter. Je moet natuurlijk wel van hun humor houden! Het zijn niet altijd perfect luisterende honden, maar dat maakt ze dan ook wel grappig! Maar goed, nu 2 maanden na de dood van Morris, zijn we toch weer opnieuw verliefd geworden op een prachtig reutje van een half jaartje oud! Hij verbleef bij de fokker en zou eigenlijk ingezet worden als dekreu om weer verder te gaan met een enorm mooie lijn, maar helaas....Er was 1 reutje in het nest van Kwibus die een kleine afwijking heeft aan de tenen van de pootjes, waardoor de fokker het risico niet meer durft te nemen om met deze lijn verder te gaan. Vandaar dat hij nu dus een nieuw tehuis zocht voor Kwibus. Tja Kwibus kwam op ons pad en we zijn voor hem gegaan! Het is een pracht beestje met een leuk karaktertje. Lief voor de kindjes en volgens ons best leergierig. We zullen het gaan zien. We hebben ons plaatje nu weer compleet. Weer een koppeltje draadharen! Nu maar hopen dat Lotje en Kwibus net zo'n maatjes worden als Lotje met Morris was, maar dat gaat vast goedkomen! Ik hoop dat we van hun nog heel lang mogen genieten en dat onze kindjes met hun op mogen groeien! Het mooiste wat er is voor een kind....Tenminste zo heb ik het wel altijd ervaren! Enige nadeel....zonder hond, voel ik mij niet meer compleet! Een hond hoort erbij. Dus vandaar dat ik ook hier te vinden ben. Ik heb zelf een heel rugzakje aan hondenervaring, maar leer hier soms ook nieuwe dingen bij. Altijd leuk om met hondenliefhebbers te discussieren over onze doggies!
