In herinnering: mijn lieve Gioia
Met 8 weken kwam jij bij me. Mijn eerste hondenkind.Nog voordat je 1 jaar werd, kreeg je patella luxatie aan beide knietjes. Twee kunstknieschijfjes volgden.
Je was vrolijk, slim en ijzersterk. Je gaf nooit een piep. Toen een voedsel allergie, en allergie hondenepitheel en vlo. Iedere maand injecties.
Ook daar piepte je niet naar om.
Vlindertjes, eendjes, die vond jij leuk om achterna te gaan. Van zwemmen kwam het niet. Gingen we samen naar een speciaal hondenstrand, wilde je wel pootje baden en onderweg naar het huisje toe, sprong jij dan in de sloot met heel veel kroos! Dat was jouw grap voor mij hahaha
Veertjes achterna rennen, katten , en lief spelen met je balletjes, dat was jouw leven.
We maakten nog meer mee, op gezondheidsgebied. Een trachea collaps en collaps van je linker hoofdbronchus.
Jouw laatste jaren moesten we puffers gebruiken, bijna dezelfde als vrouwtje ook had.
Ondanks al je pech, hebben we heel fijne en mooie tijden gehad. Jij gaf mij alles wat ik wensen kon in een hondenkind. Respect, voor jou , intense , eeuwige liefde is wat ik ervaar, ook al ben je nog maar kort geleden overleden.
Ik hou van jou tot we weer samen zijn, dan kom ik je knuffelen , en hoef je nooit meer te puffen, of prednison. We gaan dan fijn samen met bal spelen en met beer.
Rust zacht, mijn lieve sterke meisje!
van je vrouwtje
