Ik ben Elyne (18) en begin dit jaar aan mijn studie biologie. Ik heb een dalmatiër van ondertussen al 11 jaar oudx Doordat ze waarschijnlijk ergens in haar stamboom iets whippetachtigs heeft is ze een stuk kleiner uitgevallen dan de meeste dalmatiërs, hierdoor en door haar nog steeds redelijk energieke gedrag wordt ze nog regelmatig pup genoemd :p! Vinden wij wel leuk natuurlijk, desondanks gedraagt ze zich toch echt al een stuk ouder dan toen ze jong was.
Haar leven in het kort:
Toen we haar kregen was ze al een half jaar, tot dat moment is ze proefdier geweest en woonde ze samen met een heleboel andere pups in een kennel. Daar is ze gelukkig redelijk goed vanaf gekomen
! Afgezien van een aangeboren missende teen, doofheid aan haar linker oor, haar regelmatige darmklachten en haar eigen dominantie heeft ze de eerste 8 jaar van haar leven eigenlijk nergens echt last van gehad. Vroeger was ze vreselijk energiek, ze rende het liefst de hele dag achter konijnen aan, had ze een hekel aan hijgen en kon met gemak (zonder haar bek ook maar een keer open te doen) 2 uur naast de fiets rennen, misschien zelfs wel langer maar dat hebben we maar niet uitgeprobeerd
! Ze is altijd al gek geweest op mensen maar moet eigenlijk niks hebben van honden, dit plus haar dominantie heeft haar al vaak met bijtwonden bij de dierenarts gebracht. Tegenwoordig ziet haar leven er anders uit, ze heeft ondertussen hart- en nierproblemen (tong hangt al uit haar bek als je zelfs maar voorstelt te gaan wandelen), staar, ze begint ook het gehoor van haar rechter oor te verliezen, wordt incontinent en is vorige jaar geopereerd wegens kanker. Conclusie; ze wordt nu toch echt wel oud :p. Gelukkig lijkt ze daar zelf nog niet echt last van te hebben! Natuurlijk vindt ze het duidelijk jammer dat ze niet meer even lang en enthousiast konijnen weg kan jagen, maar haar verslechterde conditie houdt haar zeker niet tegen om toch nog achter een konijn aan te rennen, mocht ze die toevallig tegenkomen
.
