Dag mijn lieve Rambo

Hallo lieve mensen,

sommige van jullie zullen mij misschien nog wel kennen, mijn naam is Monika en met van alles over mijn liefste hondje Rambo, was ik jaren geleden enorm actief op dit forum.

Nu is helaas een week geleden mijn grootste nachtmerrie werkelijkheid geworden, we hebben mijn allerliefste Rambo moeten laten inslapen 

Niks voelt meer hetzelfde sinds die dag, mijn hart doet zo’n pijn en alles wat ik doe, doet mij aan mijn lieve Rambo denken.. en dan denk ik, hoe kan ik ooit nog gelukkig worden zonder hem?

want hij is 15, bijna 16 jaar, aan mijn zijde geweest. Hij heeft mijn van 12 jarig kind zien opgroeien tot de volwassen vrouw van 27 die ik nu ben.. en dankzij hem ben ik zover gekomen. want hij was altijd daar en sinds het moment dat hij in mijn leven kwam zijn wij onafscheidelijk geweest. Hij was mijn steun, mijn alles, mijn lichtje in het duister..

ik moest dit even kwijt op een plek waarvan ik weet dat mensen mij zullen begrijpen 

Hoi

ik weet niet of we elkaar kunnen missen wel hij leek veel op mijn hond die is dit jaar 1 jaar overleden ik had poppy

Ach wat een lieve foto,

Heel veel sterkte met dit gemis.

Wat triest. Heel veel sterkte. 

Ach wat verdrietig, heel veel sterkte!

Wat een gemis, ik wens je heel veel sterkte met het verwerken van het verlies van Rambo.

Gecondoleerd en heel veel sterkte.

Beste Monika,  heel veel sterkte.  Iedereen op dit forum herkent wat jij nu doormaakt. 

Heel veel sterkte met het verlies van Rambo.

Bedankt voor de lieve reacties allemaal. Ik merk dat ik echt door een heftig rouw proces ga en weet dat dit normaal is. Maar ben soms bang dat mensen zullen zeggen dat dit iets wat zo weer voorbij “moet” zijn en niet inzien dat ook dit een langdurige rouwproces kan zijn. Wat is jullie ervaring hiermee? 

Ik heb nog nooit een hondenmaatje verloren maar wel twee katten. Mijn ervaring (rouwverwerking) was heel verschillend. Mijn eerste kat kwam in mijn leven toen ik een jaar of 8 was en ik groeide echt met hem op. We waren heel hecht. Zoals jij ook schrijft over Rambo: hij was mijn steun. Toen hij weg viel, voor mijn gevoel veel te jong en ook vrij plotseling, heb ik het daar heel moeilijk mee gehad. Alsof een deel van mij ook stierf. Ik heb denk ik een jaar in de rouw gezeten. Ik kan er eigenlijk nog steeds niet heel goed over praten. 

Het overlijden van mijn tweede kat, een poes, die eerder dit jaar is overleden, was voor mijn gevoel heel anders. Ze heeft een veel hogere leeftijd bereikt en ze is in haar slaap heen gegaan. Ik had me er ook veel beter (al jaren) op voorbereid, ook vanwege mijn eerdere ervaring. Ik heb haar dood veel makkelijker kunnen accepteren en een plek kunnen geven. Als ik aan haar denk is er vooral een heel sterk gevoel van dankbaarheid. Ik denk dat dat jou ook wel zou kunnen helpen. Dankbaar zijn dat hij in je leven is geweest en er zoveel aan heeft toegevoegd. 

Heel veel sterkte.

Dit is zo herkenbaar.

Wij hebben onze hond vorige week in laten slapen. Het ging allemaal zo snel.

We hebben haar 10 jaar geleden uit Spanje geadopteerd en ze schatte haar toen 2 jaar. Dan zou ze 12 zijn geweest. Ze was wel echt oud geworden de laatste tijd.

Ze liep niet meer zo vaak. Was wat strammer. Sliep veel.

Haar laatste week begon ze te plassen in huis. Iets dat ze nooit deed. Als ik opstond dan stond ze me altijd kwispelend op te wachten en de laatste week lag ze nog in diepe slaap zodat ik me steeds rotschrok omdat ik dacht dat ze dood was maar dan krabbelde ik haar koppie en schrok ze wakker en stond ze weer blij op.

Maar ze trilde met haar pootjes in ruste. Gaf soms wat over. Viel af. Dronk heel veel en de laatste 3 dagen at ze heel slecht, bijna niet. Dat laatste was echt raar want eten was haar grootste hobby.

Toen ze 2 avonden op rij door haar voorpootjes zakte en met haar hoofd op de grond viel is mijn man met haar naar de dierenarts gegaan. De arts wilde een hele toestand aan onderzoeken starten maar hij zei als ik eerlijk ben en alles aanhoor verwacht ik dat daar van alles gaat uitkomen en we haar daar geen plezier mee gaan doen. De arts onderzocht haar hoofd en toen gilde ze het uit ineens. Dat was nieuw voor ons.  Uiteindelijk gezamenlijk besloten haar in te laten slapen. Maar het ging ineens zo snel.

Nu ga ik kapot van verdriet en schuldgevoel. Verdriet omdat ik haar vreselijk mis. Schuldgevoel omdat ik denk dat we wellicht te vroeg waren? Hadden we niet alles eruit moeten halen? We hebben geen moeite voor haar gedaan. Wat ben ik voor baasje...

Het maakt me gek. Ik kan alleen maar huilen en het voelt alsof mijn hart eruit gerukt is.

Veel sterkte, ook voor jou. Het doet zoveel pijn.

(excuses, toen ik op reageren klikte gebeurde er niks en heb ik herhaaldelijk geklikt. Nu staat mijn reactie er heel vaak :( )

Sterkte!

Verdrietig is het als een geliefd huisdier overlijd…… verwerken is moeizaam en zal altijd een heel groot gemis zijn en blijven..Monica en Zoey, 

Wat verschrikkelijk.. Het is zo erg om je beste maatje dan ineens in zo´n toestand te zien. Ik begrijp alles wat je voelt, zo voel ik mij ook nog steeds. En het gevoel van was het niet te vroeg? etc. Helemaal begrijpelijk en herkenbaar, maar diep in je hart weet je meestal dat het de juiste keuze is, juist uit liefde en het welzijn van je maatje. En ik geloof er in dat hun dat zelf ook zo aanvoelen. En hoe ik het zelf ervaar was dit voor mij de juiste keuze voor Rambo. Hij had het misschien nog langer uitgehouden, maar dan was hij uiteindelijk zelf overleden tijdens een aanval waarschijnlijk met angst en pijn.

En als ik daarover na denk ben ik "blij" dat ik hem dat, met heel veel pijn in mijn hart, heb kunnen besparen. Ik wens jou ook onwijs veel sterkte en een dikke knuffel 

Begrijp je gevoel. Mijn hond leeft nog, maar heeft een kwaadaardige tumor op haar stemband. De dierenarts heeft aangegeven dat de kans zo klein is op genezing, de kans op bijwerkingen zo groot... En mijn hond is echt een ontzettend watje, is niet zo'n hond die geen kik geeft, is een kleinzerige pieperd (wel een lieve pieperd ). Maar als het moment daar is en ik haar in moet laten slapen zal ik hoogstwaarschijnlijk mezelf vervloeken dat ik niets gedaan heb. Terwijl ik logisch gezien nu weet waarom ik dit doe. Liever nu nog genieten, dan haar lijdensweg verlengen. Mijn hond wordt in mei 10 jaar. 

Hou je daaraan vast. En het doet nu nog teveel zeer, maar uiteindelijk als de rouw weer wat logica toelaat, dan weet je dat je voor haar hebt gekozen. Haar lijden hebt weggenomen. Wie weet had ze langer kunnen leven, maar ten koste van wat?

Heel veel sterkte Zoey en OP