Chouffe: voor altijd mijn mannetje

Allerliefste Chouffe,

Diep in mijn hart wist ik die fatale woensdagochtend, 29 oktober 2025, al dat het je laatste dag zou worden. Ik heb het je nog gevraagd. Ik heb je nog van alles verteld. Natuurlijk snapte jij hier niets van. Je keek me alleen maar aan met je hondstrouwe bruine ogen. Ogen waar ik jarenlang uren in heb zitten staren. Maar de afgelopen maanden waren ze ook erg droevig en nu keken ze me vragend aan. Doe iets baas, het gaat niet meer. Ik ben gedurende de werkdag een keer of vier bij je op de bank komen zitten, om je te knuffelen, te kussen, te kriebelen, je vast te houden. Ik deed rond half vier voor de laatste keer je halsband om en klikte de riem vast. We wisten allebei wel hoe de dag zou eindigen.

De zon scheen volop en ik was van plan om minstens tot het einde van het fietspad met je te wandelen. Jij ging echter niet verder dan de eerste boom. Nog geen fractie van wat ik voor ogen had. Maar jij bepaalde, dat was al een poosje zo. Pijn en stramme artrosepoten betekende rechtsomkeert naar huis. En dat deden we dan ook. Je liep los, ik lijnde je voor de laatste keer aan en mikte een Frolic of acht zo bij je in je bek. Nog even lekker smullen.

Thuis aangekomen, ben je weer op de bank gaan liggen en heb ik mijn werk gelaten voor wat het was. Ik wilde bij jou zijn en van de laatste momenten met jou genieten, tot de dierenarts er zou zijn om ‘te komen praten over jouw situatie’. Wij wisten wel beter, he mannetje.

Kwart over vier kwam de vrouw thuis met de kinderen. Ze had ze eerder van de opvang gehaald, omdat ze er allebei bij wilden zijn. Je rende nog vol enthousiasme naar ze toe toen je de auto de oprit op hoorde komen rijden. Puur op adrenaline. Je onbetaalbare liefdevolle groet aan haar en de kinderen, maar nu voor de laatste keer. We gingen met z’n allen op de bank zitten om je te knuffelen en je vond het heerlijk!

Rond vijf uur was de dierenarts er. Een erg goede en kundige dierenarts. Na wat geklets gingen we aan tafel zitten en stelde ze een aantal vragen. Ze liet ons ook gewoon ons verhaal doen en wist onmiddellijk wat er moest gebeuren: het onvermijdelijke. Je had een erg slechte week gehad met veel pijn. Op zondag had je eigenlijk alleen maar op de bank liggen piepen. We moesten ingrijpen, en dat beseften we dondersgoed. De dierenarts vertelde ons dat zij wel wist wat de volgende stap was en wij knikten en vertelden haar dat we er klaar voor waren. De tranen begonnen bij de kinderen al te vloeien.

Nog even allemaal knuffelen op de bank. En kusjes. Bij mij op schoot. En dan de eerste prik om je in slaap te brengen, je in ‘coma’ te brengen eigenlijk. Dit duurde ongeveer vijftien minuten, maar je voelde geen stress. Je wankelde wel een beetje en zocht de juiste plek. Je sprong van mijn schoot en ging op de vloer liggen. Was dit het juiste plekje? Nee, toch niet. Met je laatste verzwakte krachten sprong je nog eenmaal op jouw bank en kroop je weer bij me op schoot. Je drukte je hoofd tegen mijn hand aan. Ik aaide je. Jij begon mijn hand te likken. Zelfs nu was het enige wat je wilde, je liefde tonen. Je hebt ongeveer tien minuten aan mijn hand gelikt en we bleven je allemaal rustig aaien. Je ogen gingen dicht, ik voelde je hartje kloppen. De dierenarts zag dat je in diepe slaap was. Het was tijd. Tijd voor de fatale injectie.

Een grote spuit kwam tevoorschijn en je kreeg het goedje toegediend. Binnen een paar seconden stopte je hartje ermee en was je weg. Je tongetje hing uit je mond. Maar op een mooie, vreedzame manier. Eindelijk, geen pijn meer voor jou lieve Chouffe. Je verdiende het dat we deze hartverscheurende beslissing hadden genomen. Jij die alleen maar liefde hebt gegeven, aan ons hele gezin. Jij die altijd onbaatzuchtig was. Jij die altijd trouw was. Jij die een hulphond voor je baasje was in slechte tijden. Jij die een niet te verbreken band met je baasjes hebt opgebouwd, gewoon door Chouffe te zijn. De allerliefste, mooiste en soms ook mafste hond ter wereld.

Toen je een minuut of tien overleden was, heb ik je naar het bijgebouw getild. Ik moest je prachtige bruine levenloze hoofdje ondersteunen. Je mand was al op het aanrecht gezet. Ik legde je erin, zo voorzichtig als ik kon. Je was nog warm en je rook nog heerlijk naar Chouffe. Ik heb een mooie grote handdoek uit de badkamer gehaald om je lekker warm te houden en we hebben je met z’n vieren nog geknuffeld en geaaid. “Tot straks mannetje van me”, zei ik tegen je en ik deed het licht uit en de deur dicht.

We gingen eten. Niemand had trek dus bakte mijn vriendin een ei voor op brood. We hebben het alleen maar over jou gehad. Hoe geweldig je bent en hoeveel liefde je ons hebt gegeven. Na het eten was het tandjespoetstijd voor de kinderen en hebben we ze naar bed gebracht. Maar niet voordat ze jou nog een dikke knuffel hadden gegeven. Dat wilden ze absoluut. Toen ik mijn dochter op bed bracht vertelde ze me dat ze je nu al miste.

De kinderen lagen op bed. Mijn vriendin plofte in haar zetel en ik op de bank. De bank waar jij altijd naast me lag. Ik kan me eigenlijk niet herinneren dat je niet naast me lag te snurken. Wat een leegte. We haalden herinneren aan je op. Louter mooie herinneringen. We hebben zoveel meegemaakt met jou. Fantastisch gewoon.

De vriendin lag al op bed en had je nog een knuffel gebracht. Rond half elf ben ik ook nog even bij je geweest en heb tranen met tuiten gehuild. De schitterende bruine vacht van je nek was doordrenkt met mijn tranen. Je was zo koud. “Geen pijn meer mannetje, geen pijn meer mannetje”, was alles dat ik je kon zeggen.

Na een onrustige nacht moesten we je om negen uur in de ochtend naar het crematorium brengen. Het begon al een beetje te stinken in het bijgebouw. Voordat ik de kinderen naar school bracht hebben ze je nog een keer gekust en geknuffeld. “Tot nooit” zei mijn dochter met bedroefde ogen. Rond half negen heb ik je in je mand in de auto getild. Je laatste ritje. Een bizar ritje voor ons. De mevrouw van het dierencrematorium was erg lief voor ons en we hebben op een waardige manier afscheid van je kunnen nemen, maar ik had dat persoonlijk de dag ervoor al gedaan.

Allerliefste Chouffe. Er zijn geen woorden om uit te drukken hoeveel liefde ik voor jou heb gevoeld en nog steeds voel. Om jou niet meer aan mijn zijde te hebben voelt als een amputatie, een enorm gemis, een gat, een leegte die maar moeilijk op te vullen is. Het enige waar ik me nu aan kan vasthouden is dat we allemaal wisten dat het onvermijdelijke moest gebeuren. En jij wist dit ook. Jij wilde dit. Het was de enige eerlijke beslissing en de laatste daad van liefde van ons naar jou toe.

Ik heb zoveel van jou geleerd. Jij hebt me zoveel gebracht en gegeven. En daar ben ik je eeuwig dankbaar voor. Rust zacht, waar je ook bent lieve Chouffe, en vergeet nooit dat jij altijd ‘mijn mannetje’ zult blijven.

Ik hou van jou.

Sjoerd, voor jou heel veel sterkte met dit grote gemis.  En zeker ook voor jouw familieleden.  

Sjoerd veel sterkte de komende tijd 

Gecondoleerd, Sjoerd.   Je hebt het beste gedaan wat je kon doen voor Chouffe :  hem een verder lijden bespaard. 

Heel veel sterkte met het gemis van je makker. Koester alle herinneringen.

Nou Sjoerd, ik heb het niet droog gehouden, en dat heb ik toch niet snel bij onbekende mensen of honden.

Ik wens je heel veel sterkte, ook voor je familie, en gecondoleerd met het grote verlies van je trouwe Chouffe.

Sjoerd, je bent een man naar mijn hart, zoals jij over je trouwste beste vriend schrijft. 

Mijn welgemeend medeleven met jouw verdriet en dat van je gezin. 

Nou. Wat Yooop schrijft. Heel veel sterkte! Wat een gemis en wat een liefde voor Chouffe. 

Heel veel sterkte Sjoerd. Wat verdrietig voor jullie.

Heel veel sterkte.

Ach het verdriet spat van het scherm af… heel heel sterkte nog