Muis,Vera, Papadopoulos, Odette, Annabelle en Ciska (Terra+, Dinky+, Saltarin+, Sam+, Zara+, Paco+) 
Helaas is onze Terra gisteren ingeslapen.
Ze was afgelopen vrijdag ziek geworden, misselijk, buikpijn,... Vrijdag nog naar de dierenarts geweest en alles wees op maag/darm ontsteking.
Foto's en bloedonderzoek kwam niet echt wat uit.
Aanvankelijk leek ze wat op te knappen door de medicatie. Zondag kefte en kwispelde ze alweer.
Maandagvoormiddag echter leek het slechter te gaan. We hoopten dat de medicijnen snel zouden gaan werken, maar je zag haar met het uur slechter worden.
Dus dierenarts gebeld. Gelukkig hebben we een kliniek waar altijd 1 van de vaste dierenartsen wachtdienst heeft.
Waar ze maandagvoormiddag slechts lichte verhoging had, had ze 's avonds 40,1° koorts.
Samen met de dierenarts foto's gemaakt. Opnieuw bloed afgenomen, wel afwijkende waarden maar niets dat duidelijkheid bracht. Kon pancreatitis zijn, kon Weil zijn,....
De dierenarts gaf haar toen nog meer dan 50% kans dat het goed zou komen.
Die avond zou ze nog een echo maken van de buik, om te kijken naar de pancreas.
Ik mocht om half 11 bellen de dag er na.
Toen ik de parking van kantoor op reed om kwart na 9, dacht ik : nog een dik uur en ik mag bellen. En toen ging mijn telefoon....
De dierenarts... om te melden dat ze een "massa" had gezien in Terra's buikje. Van haar lever tot achteraan. Ik hoopte nog stilletjes dat ze me belde om te vragen of ik haar ajb wilde gaan ophalen omdat ze de boel op stelten zette en haar infuus doorgebeten had.
Er waren 2 opties : haar onmiddellijk laten inslapen, of een operatie, met ongeveer 30% kans dat het goed kwam.
Ik koos voor het laatste, vooral in de wetenschap dat, wanneer ik koos voor onmiddellijk inslapen, ik me altijd zou blijven afvragen of we haar toch niet hadden kunnen helpen. Als de operatie goed ging zou men me bellen na de operatie, indien slecht zouden ze tijdens de operatie al bellen.
Rond 11 uur kreeg ik echter al telefoon... ik wist dat het fout zat. Er zat een grote tumor in haar buikje, die op haar darmen drukte en al voor perforaties gezorgd had.
Er was helaas niets meer voor haar te doen, en samen met de dierenarts besloot ik om haar niet meer laten wakker te worden uit de narcose.
's Avonds ben ik dan nog langs geweest, en ik ben blij dat ik het deed. Want zoals ze daar lag, op een kussentje, met een dekentje over haar, zoals ze graag lag, was ze weer onze Terra. Het zielig hoopje hond dat ik maandagavond binnengebracht had, dat was echt onze Terra niet. Nu was haar kopje weer ontspannen. Ik heb haar nog even geknuffeld, en haar een dikke zoen op haar neusje gegeven.
We hebben gekozen voor een gezamenlijke crematie met andere honden. Ik heb aan mijn broer verteld dat dat een mooie gedachte is, dat Terra wegvliegt samen met een hele roedel hondjes.
De dierenarts heeft me ook verteld dat ze, nadat Terra was ingeslapen, nog verder gekeken heeft. Het was een tumor, die begon aan de pancreas en er voor gezorgd heeft dat de lever, pancreas, milt en darmen volledig verkleefd waren. Ze moet dus veel pijn gehad hebben, en tot afgelopen vrijdag heeft ze niets laten merken. Bleef ook eten als een wolf... Ze moet een ontzettend harde hond geweest zijn. Hoogstwaarschijnlijk is de perforatie van de darmen zondagavond/maandagochtend gebeurd waardoor ze plots heel snel achteruit ging.
Maar het is hier akelig stil nu, ondanks dat er hier nog 6 honden rondlopen. Onze chef is weg, onze grote lawaaimaker, de Queen, onze Terror. En het is veel te kalm hier...
Petra.
Reageren
