Bij ons in de straat woont meneer P.,ook een hondenbaasje. Wat nurks stiefelt hij rond, licht voorovergebogen. Hij is bijna 90 maar nog steeds pezig sterk, niet zo gek na een leven als kompel. We groeten hem altijd vriendelijk maar regelmatig komt er slechts wat onduidelijk gebrom terug. Kortom, hij kreeg van ons de bijnaam het Zonnetje. . Zijn hondje is het enige hondje in het dorp dat achter de baas loopt en ik en andere hondeneigenaren hebben soms wel eens wat medelijden met haar. Ze is zo lief en hij is zo streng lijkt het.
Afgelopen week kwam ik hem weer tegen en zowaar, de pet stond goed dus we maakten een praatje. UIteraard ging het over het weer, de nattigheid die de oogst van zijn landje vernield had. En de grote modderplassen op de paden waar we beiden meestal over lopen. Ondertussen kroel ik zijn hondje. Ze houdt niet van nattigheid, vertelt hij. Ze loopt het liefst om de plassen heen, maar op 1 punt kan dat niet meer. Dat pad is modderpoel van links tot rechts.Meneer P. overweegt binnenkort de schop te pakken en een geul te graven. Want dit kan toch niet! (en ik zie het hem nog doen ook).
Laatst, zo vertelt hij, wilde zijn meisje er echt niet door. Ze bleef gewoon staan. Toen heeft hij haar maar opgetild en er overheen gedragen. Onmiddelijk stijgt hij 10 punten in mijn achting. De ruwe bolster heeft een blanke pit. Maar ja, wie smelt er ook niet voor dit snoetje…
Reageren
en meneer P. stiekum ook geloof ik. zo grappig. "
