De meeste mensen op HP die mij kennen zullen mij waarschijnlijk in verband brengen met Staffords maar ik heb ook een Amerikaanse Cocker Spaniel waar ik zielsveel van hou.
Daisy is een bijzonder geval. Ze was een afdankertje, kennissen van kennissen hadden haar gekocht (ik vermoed bij een broodfokker) maar wilde haar weg doen. Ze was enorm onzeker, zo onzeker dat zij vonden dat ze er niets mee konden. Lang verhaal kort, wij hebben haar destijds overgenomen. Ik denk dat ze toen ongeveer 4 maanden oud was. Ze was inderdaad heel onzeker, naar andere honden, andere mensen en ook naar mij. Alleen mijn vrouw was ze minder onzeker tegen. Ze heeft nog een jaar deemoedplasjes gedaan als ik binnen kwam. Om allerlei redenen, waaronder die onzekerheid, hebben we haar nooit gesteriliseerd.
Geen probleem op zich natuurlijk, ware het niet dat Daisy het afgelopen jaar problemen begin te krijgen rondom de loopsheid. In aanloop er naar toe veranderde haar humeur, en vooral na de loopsheid werd ze incontinent en, voor haar doen, depressief.
Na verschillende onderzoeken, om baarmoeder- en blaasontsteking uit te sluiten, hebben we in overleg met de DA besloten toch in te grijpen. De DA maakte zich zorgen over met name de baarmoeder en was bang dat ze op termijn wel een baarmoederontsteking zou ontwikkelen. Daisy wordt dit voorjaar 10 dus langer wachten was ook niet optimaal geweest. Vandaag zijn de eierstokken en de baarmoeder verwijderd. Tijdens de operatie trof de DA ook nog een kleine melkkliertumor aan. Die hebben we vanzelfsprekend ook verwijderd.
Het meisje is weer gezond en wel thuis. Ze is natuurlijk wel enorm zielig maar ik ben al lang blij dat ze er goed doorheen gekomen is. Hopelijk, en dat verwacht ik wel, lost dit ook een hoop probleempjes op waardoor Daisy niet 4 maanden van het jaar uit haar doen is en gezond blijft.
Reageren
"
sta je op!!!