Ik heb, net als iedereen van zijn eigen hond vind, de liefste golden op de wereld.
Hij is mijn allerbeste vriendje... alleen mijn vriendje heeft zo ontzettend veel pech.
Circa 1,5jaar geleden begon hij te kreupelen.. Ik kwam terecht bij een goed bekendstaande kliniek waar ze vaststelden dat hij last zou hebben van zijn biceps pees. Hier is aan hij geopereerd. De pees zou doorgehaald zijn waardoor het lopen weer makkelijk zou worden. De DA deed hier luchtig over, klein ingreepje, korte revalidatie. max 6 week zou ko weer de oude zijn. Dit was niet het geval. Na de 6 week op controle; conclusie ik moest meer geduld hebben.. het werd opgerekt naar 8 week, toen 10 week, toen 12. En toen was de maat vol. Operatie 2; de pees zou niet helemaal goed zijn doorgehaald.. Dus de hersteloperatie uitgevoerd, en weer 6 week geduld.
Ook na die 6 week was ko nog ontzettend kreupel. Het was nog erger geworden had ik zelfs het idee.
Bij de dierenarts werd ik inmiddels ongeduldig genoemd, en ik voelde me zelfs bezwaard om te bellen.. deze 2e operatie in maart.. ik moest volgens de dierenarts wachten tot na de zomervakantie. In augustus werd ko weer geopereerd. Het bleek nu een andere pees te zijn, die volgens de dierenarts verstrengeld zat in littekenwezen van de vorige operaties. Nu kwam het goed, beloofde hij..
Dit was begin augustus, en toen ko na 6 week nog mank liep was de maat vol. Ik ben naar een andere dierenkliniek gegaan. Daar werd bij de eerste afspraak al het vermoeden zenuwtumor uitgesproken. Ik ben met ko heen geweest voor een MRI scan en het vermoeden van deze dierenarts bleek waar te zijn. Ko heeft een zenuwtumor, en uitzaaiingen.
Ontzettend geschrokken en boos ben ik nu. En ik heb er ontzettend veel spijt van dat ik zo lang ben blijven doorsukkelen bij de eerste dierenkliniek. Als ik anderhalf jaar geleden had geweten dat Ko deze tumor had, had ze misschien nog iets voor hem kunnen betekenen. Nu is het afwachten. Ik hoop ontzettend dat er nog iets aan te doen is, want ik moet er niet aan denken dat mijn lieverd er over een tijdje niet meer is, en ik machteloos moet toekijken hoe hij uiteindelijk verlamd raakt.
Ik hoop dat iemand die een hond heeft die al lang zonder duidelijke aanleiding kruipelt wakker te schudden, zodat die hond niet het zelfde hoeft mee te maken als de mijne.
Is er nog iemand met ervaring met een zenuwtumor?

Reageren










