Bange chihuahua

Begin dit jaar hadden wij een hond overgenomen van een kennis. Coco een chihuahua van inmiddels 4 jaar. Later zijn wij via via erachter gekomen dat zij gebruikt werd als fokteef, in de achtertuin leefde en nogal flinke tikken kreeg!! En nu zitten wij met een hele lieve hond die echt werkelijk overal bang voor is! Ze is altijd in haar bende terwijl ze een mand heeft in de woonkamer. Ze schrikt van elke beweging die je maakt. Als er visite is blijft ze maar blaffen en grommen (vanuit de bench). Ze eet heel slecht en soms dagen niet. Ze plast in huis als je maar even uit het zicht bent. Buiten is ze bang voor alle geluiden en blijft ze aan de lijn trekken terug naar huis. Het enigste plus punt is dat ze nog nooit heeft gebeten!! Is ze misschien zo erg getraumatiseerd dat zij zich altijd zo zal blijven gedragen en dat het veel te zielig is om haar zo te laten leven?? Of komt het nog goed?? Niet verkeerd bedoelt wij houden allemaal van haar en willen het beste voor haar maar we willen niet dat ze zo ongelukkig is..

Ach wat sneu. Ik begrijp je gedachte wel ja, maar daar ga ik niet over oordelen want dat vind ik ongepast via de computer.
Ik denk niet dat je het er helemaal uit kan krijgen, maar misschien wel grotendeels. Merk je wel al enig verschil met toen jullie haar in huis kregen? Hoe gaan jullie met haar angst om?

Wat een erg verhaal..Ik zou jullie een gedragstherapeut aanraden, die kan mee kijken naar het gedrag van Coco, zien hoe jullie er mee om gaan, enzovoorts. Als je je woonplaats noemt kunnen we er eentje aanraden.

Is Coco medisch onderzocht? Door pijn kunnen ze namelijk ook gedragsproblemen gaan vertonen.

Dit heeft geduld nodig, heel veel geduld. En ik kan het weten aangezien ik ook een fokteefje in huis heb opgenomen. We hebben haar sinds 10 augustus, (lees mijn blog maar eens: http://de-avonturen-van.yolasite.com/, daar staat haar hele verhaal op)
En ja, van april tot augustus heeft zij eerst bij een goede kennis van mij gezeten 9wat ik toen niet eens wist) en wij wilde er een hondje bij voor DJ. En op deze manier kwamen bij mijn kennis uit.
Ons hondje heeft dus al een basis gehad bij mijn goede kennis en wij zijn nu de rest aan het doen. Dus eigenlijk vanaf april dit jaar is Sophietje, want zo heet zij, weer in de leer om van het leven te kunnen genieten. bang voor alles buiten en binnen, maar mijn goede kennis heeft al zoveel werk voor ons gedaan, maar nu nog kunnen wij hier thuis zien, dat zij zo mishandeld en uitgebuit is.

Met liefde kom je een heel eind, dat weet ik wel. Met heel veel geduld kom j e ook een heel einde, maar ook wij hebben wel in de fase gezeten of we er wel goed aan deden. Je begint aan jezelf te twijfelen of het nog wel goed komt, of het arme ding niet te veel is gekwetst enz. enz. Maar ik kan je verzekeren dat dat gedachtes waren die snel weer weg waren, daar wij gewoon zien hoe erg Sophietje aan het opknappen is en met kleine stapjes vooruit gaat!

Een gedragstherapeut geloof ik niet zo heel veel in, als ik heel eerlijk ben. Het trauma wat ze heeft opgelopen moet slijten en daar kan geen gedragstherapeut tegenop.
Wel veel liefde, liefde overwint alles!!!

Wij wonen in Breda. Ze is onderzocht door de DA en hij zei wel dat haar knieschijven? Los zitten maar dat ze hier hoogstwaarschijnlijk mee geboren is. Wij proberen elke dag haar zoveel mogelijk aandacht te geven omdat ze zo klein is zit ik zelf vaak op de grond in de hoop ze mij gaat vertrouwen maar ze komt niet zelfs niet als ik iets lekker heb. Als ze buiten ergens van schrikt (klinkt misschien heel dom) vertel ik haar dat ze rustig moet blijven en niks aan de hand is net als bij een kind dus. Ze valt ook alle honden en mensen aan die ze tegen komt. Als ik haar zou kunnen helpen zou dat geweldig zijn

Het enige wat je kunt doen is liefde geven en ontzettend veel geduld hebben.

Pak het hondje regelmatig op en laat het voelen dat het niet eng is. Praat ertegen en denk eraan dat je stem relax is, fluisterend en op een iets hoog toontje.

Het is werkelijk te gek voor woorden dat zo een beestje daar de dupe van is.

Ik wens je ontzettend veel succes toe

Dat hebben heel veel kleine hondjes. Dat heet: patella luxatie
Een patellaluxatie betekent dus een verschoven knieschijf. Er zijn verschillende vormen van luxaties.
Oorzaak kan zijn: erfelijkheid, trauma of lichamelijke afwijkingen. Bij kleine hondjes is het altijd een vorm van erfelijkheid.

Sophietje heeft het ook en je ziet het als ze van de bank afspringt of zo, dan loopt ze heel even mank maar daarna schuift de knieschijf weer goed en is er weer niets aan de hand.

Lees deze website maar eens door, dan weet je hoe en wat. http://www.causus.be/vrij.cfm?Id=30

Ja en verder, veel geduld. Veel aaien, en laat haar maar lekker in de bench liggen, daar ligt ze veilig. En als ze daar dan in ligt, ga je er voorzichtig voor zitten en ga je haar aaien. Laat haar gewoon lekker haar gang gaan, ze moet nog wennen aan de hele nieuwe situatie. Het kan heel lang duren, dus geef de moed niet op!!

Probeer zelf rust uit te stralen. Dus niet druk aaien. Leg je hand eens op haar borstkas. Begin een beetje zachtjes te kriebelen. Benader haar laag. Wees er zeker van dat ze weg kan wanneer ze wil.
Als ze echt wegkruipt als je haar aan wil raken. Doe het dan zo: Lichtjes aanraken op de borstkas (NOOIT de kop, dit is nog te bedreigend) en geef een snoepje. Echt alleen maar 1 seconde aanraken. Doe dit een aantal keer. Ga nu een beetje aaien, maar 3/4 seconde. Weer een lekker snoepje. Met veel geduld kom je er wel





xx Hannah

oei wat een zorgen.
Probeer het eerst eens met een goede gedragstherapeut,
wie weet hoe ver je komt?
Darnaast ga haar vooral niet zielig vinden,
zo leert ze nooit om over haar angsten heen te komen.
Ik heb veel bange honden in de opvang gehad,
ze mogen steun bij mij zoeken
door tegen me aan te komen staan
of op schoot te komen zitten,
maar ik ga ze dus niet aaien en tegen ze tuttelen,
want dan bevestig ik hun angst en denken ze dat de angst terecht is.
Geen idee of jullie dat zouden willen,
maar geen beter voorbeeld voor een bange hond dan een stabiele hond.
Dus een 2e hond die heel rustig en stabiel is zou heel veel
voor dit hondje kunnen betekenen.
Negeer dat plassen in huis asljeblieft,
gewoon opvegen zonder geergerd te zijn,
ga met haar net als met een pup iedere 2 uur naar buiten
(desnoods in de tuin als de grote wereld te eng is)
zodat ze kan leren zindelijk te zijn.
Het kan best maanden duren,
ze kan soms een terugval krijgen en weer even onzindelijk zijn.
Maar rust, regelmaat(voorspelbaarheid), eindeloos geduld, vertrouwen dat het goed komt en heel veel liefde kan bijna alles bij een hond helen.