Wat stom...

Gisteren bedacht ik plots een heel simpele oplossing voor iets waar ik het 3 jaar lang moeilijk mee gehad heb en nu alleen maar moeilijker.
Mijn kleine Caedlih (nu 6 weken en 2 dagen geleden overleden) sliep bij mij in bed van toen ze een maand of 8 was. Vonden we beiden zalig. Lagen we dan gezellig onder de dekens tegen elkaar aan en knuffelden nog wat. Was maar een 1-persoonsbedje dus wel nogal krap als je eens op je andere kant liggen wilde...
Ergens in de loop van de nacht sprong Caedlih uit bed. Dat laatste was de reden dat ik haar op haar 11de verbood nog bij me te komen liggen; toen mocht ze niet meer springen vanwege haar slechte elleboog. Ik durfde haar niet een half uurtje bij me te laten liggen om haar er dan af heffen omdat ik te bang was dan al in slaap te liggen. Een dik kussen op de grond leggen om de klap wat op te vangen, leek me niet voldoende. Nu mogen honden van mijn ouders niet in de zetel, dus konden we niet meer lekker samen liggen. Ik kon niet eerder slapen gaan omdat ze nog naar buiten moest voor haar laatste plasje (en je draagt 32 kg hond niet zomaar even trap op en af) en 's morgens konden we niet nog wat blijven liggen omdat ze dan dringend plassen moest. We misten het beiden maar ik wist niet hoe het op te lossen. Het ergst van al vind ik dat ze er in haar laaste maand een keer of 5 om gevraagd heeft.
En nu bedenk ik me plots dat ik simpelweg een 2-persoonsbed had moeten kopen. Hadden we beiden genoeg plek gehad om ons om te draaien. En als ze het te warm gekregen had, had ze op een plekje zonder dekens kunnen gaan liggen. Zonder uit bed te moeten springen.
Dus hebben wij al sinds 3 jaar voor haar dood bijna niet meer tegen elkaar aan gelegen, hoewel we daar beiden zo van genoten. Ze werd niet meer zo graag geknuffeld... behalve als we tegen elkaar aan lagen. En nu moet ik verder leven met de gedachte dat ik haar de laatste jaren van haar leven niet meer heb kunnen geven wat ze zo graag had en zo miste. Wat als ze dacht dat ik haar niet meer zo graag zag? Ik had zo het gevoel dat ik haar de laatste jaren niet meer zo goed kon bereiken. Wat als dit de reden was?
En er was zo'n simpele oplossing voor geweest.
Liefs, Floortje.
Ik moest mijn kwaadheid verwerken om niet meer "op slot" te zitten en om haar te kunnen huilen. Nu weet ik niet of dat wel zo'n verbetering is. Ik kan alleen maar bedenken dat ik haar nooit, echt nooit meer, knuffelen kan, dat we nooit meer gezellig tegen elkaar aanliggen kunnen. Dat ik het nooit meer goedmaken kan dat ze al die tijd niet meer bij me mogen liggen heeft.
Bijna al het leuks is uit mijn leven nu zij er niet meer is.

Ik snap dat je je misschien schuldig vond maar het is best onterecht. Achteraf is altijd makkelijk praten en ik denk helemaal niet dat ze dacht dat jij haar niet meer "wilde".

Merendeel van de honden slaapt helemaal niet in bed dus hoe zouden die dan denken?

Is het misschien tijd om eens voorzichtig uit te kijken naar een andere hond? Niet als vervanger maar gewoon als nieuw maatje..

Verlies van hond is altijd moeilijk, maar nu kwel je je toch onnodig nog meer. Een hond is geen mens, al die gevoelens die je nu op hem projecteert, heeft een hond helemaal niet. Een hond verandert soms gewoon door wat ouder te worden. Sommigen worden grumpier of soms zelfs wat aggressief. Jouw hond werd mss een beetje afstandelijker, maar heus niet omdat hij niet meer in bed mocht. Is niet omdat je hond iets niet meer mocht, dat hij dacht dat je kwaad was. Hij zal best wel aangevoeld hebben dat het niet zo was.

Veel sterkte! Denk aub aan de leuke dingen samen. Jezelf nu dingen verwijten, helpt niemand.Het maakt alleen maar de mooie herinneringen aan jullie sterke band en leuke tijd samen kapot.

Dat er snel weer een glimlach op je gezicht mag verschijnen wanneer je aan je hond terug denkt!

Dat is nou het nadeel aan nog thuis (wegens gezondheid) wonen: ik mag helemaal geen hond meer.
En voorlopig wil ik ook nog geen andere.
Liefs, Floortje.

Je maakt het je zelf wel heel moeilijk. Je hond heeft een goed leven gehad ,ik denk dat heel veel honden niet eens in de slaapkamer mogen komen,dus is je hond toch een beetje verwend geweest.
En ik denk niets te kort gekomen.

je hond heeft een geweldig leven gehad en bovendien kan je je ook afvragen of de hond wel op bed had willen blijven liggen. Veel honden vinden het heerlijk om op bed te knuffelen maar willen er echt niet op slapen hoe veel ruimte er ook is. Dus jezelf niet langer kwellen en denken aan de fijne dingen die jullie hebben meegemaakt.

Dag Floortje.

Honden leven in het NU.
Wat geweest is was gister, het ging erom hoe ze elke nieuwe dag met jou doorbracht, en die was vol liefde!
En Caedlih kreeg elke dag zoveel liefde van je dat ze echt niet het gevoel heeft gehad dat jij niet van haar hield.
Weetje nog? Een hond voelt je energie, en zij voelde jouw liefdevolle energie, dat is iets van jullie, en die energie blijft bestaan, ook nu nog..
Zij heeft begrepen waarom je het deed, want ook die energie voelen ze, ze begrijpen ons op die manier.
Dat ze het dan toch probeert, tja...wat zou jij doen ondanks dat je weet dat iemand het voor jouw bestwil niet doet....toch proberen omdat t leuk is!
Dus heb alsjeblieft geen schuldgevoel hierover want ze voelt jouw liefde altijd!
De plek waar een hond ligt is bijzaak voor hen, de liefde die ze ontvangen, die is het allerbelangrijkste, en die was er altijd!
Dat is waar een hond voor leeft...en nu ik dat zeg denk ik ook weer aan mijn eigen meisje
En de woorden die jij schreef...
Ook de dingetjes die misgingen waar wij hondeneigenaren ons schuldig over voelen...die zijn zij allang vergeten om-dat ze in het NU leven, niet in gisteren en niet in morgen..
Het bed is dus maar bijzaak Floortje, de liefde die jij gaf, dat was de hoofdzaak en het allerbelangrijkste voor Caedlih.
En die heeft ze tot het laatste moment gevoeld

Hi Floortje,

Ik heb juist besloten als ik ooit een nieuwe pup neem om haar niet meer in bed te laten. En niet omdat ik dat niet wil of fijn vind, juist wel, maar omdat ik me de laatste 2 jaar van Salsa heel vaak zorgen heb gemaakt dat ze verkeerd uit bed sprong. Ze ging iets slechter zien, haar spiertjes waren ook iets minder soepel. Ze ging ' s nachts ook vaker uit bed om vervolgens 2 min later weer tussen ons in te liggen. Ik sliep daardoor heel licht, want als ik merkte dat ze eraf wilde...tilde ik haar of checkte of het wel goed ging.

Moet je wel eerlijk bekennen of dit mij ook gaat lukken, want het voelt zo gezellig. Maar kijkend naar de toekomst als ze ouder worden en de ervaring die ik heb meegemaakt, denk ik wel het verstandigst