Bolleke heeft waarschijnlijk epilepsie

Beste allemaal,

Afgelopen zondag heeft Bolleke (jack russel van 8 jaar) een eerste aanvalletje gehad. Het begon met kramp aan zijn voorpoot en de kramp trok verder door. Na enkele ogenblikken was het weer goed. Dinsdag, bolleke ging als een paard lopen, trillen en liep niet stabiel, maar was verder helemaal bij. Vandaag (zaterdag) hij begint met rillen en wordt wat onstbiel, bleef bij en het duurde heel kort, hij wilde meteen daarna weer spelen en gedurende werd ik flink afgelikt.

Ik ben natuurlijk meteen dinsdag naar de dierenarts gesneld. Er is een bleodonderzoek gedaan en daar kwam niets uit.
De arts wilde meteen medicatie voorschrijven. Ik heb een grote vraag "wat is er met Bolle". Hij raakt volgens mij duizelig, heeft moeite met zn evenwicht maar is bij en daarna trekt het ook weer heel snel bij.
Graag hoor ik tips en eigenlijk alles wat me dichter bij een oplossing kan brengen.

Liefs esther

Hallo er veel stof maar wie weet heb je er wat aan

Epilepsie bij honden

Inleiding

Epilepsie, ¨vallende ziekte¨ komt veel vaker voor bij de hond dan bij de kat. Sommige hondenrassen, zoals poedel en spaniël, blijken gevoeliger te zijn. Ook nerveuze honden kunnen eerder toevallen krijgen. Epilepsie treedt aanvalsgewijs op als gevolg van een storing in de hersenfunctie. Er ontstaat een overmaat aan prikkels (kortsluiting), wat zich uit in stuipen.

Wat ziet u tijdens een aanval van epilepsie.

Enkele kenmerken van gedragsveranderingen, waarvan enkele of meerdere waargenomen kunnen worden.

Voortekenen van een aanval:

· rusteloosheid en onrust

· nervositeit

· neiging tot verstoppen

· aandacht vragen

· janken

· speekselen, het dier lijkt misselijk

· spiertrekkingen

Een aanval duurt enkele seconden tot meerdere minuten

· speekselen, kwijlen, schuimbekken

· niet reageren op aanroepen of aanhalen

· bewustzijn vermindert of afwezig

· hevige krampen van alle spieren, fietsbewegingen

· klappertanden, bijten

· geheel verslappen

· katten kunnen plotseling gaan rennen

· grote pupillen

Herstelfase

· van slag zijn, uitgeput

· rusteloosheid

· vertraagd reactievermogen

· neiging tot eten of drinken

De dieren hebben geen pijn en zijn zich niet bewust van een aanval. Aanvallen van epilepsie herhalen zich onvoorspelbaar; meteen na afloop van een aanval kan een nieuwe beginnen, maar dat kan ook over een uur of misschien over een half jaar. Toevallen kunnen ook optreden tijdens de slaap. Soms kunnen aanvallen heviger en vaker terugkomen. Als aanvallen zonder rustpauze steeds terugkomen noemt met dit ¨status epilepticus¨. Hierbij is met spoed hulp nodig.

Oorzaak van epilepsie onbekend? Er worden twee groepen onderscheiden: toevallen met een oorzaak en toevallen zonder aanwijsbare oorzaak. Deze laatste categorie wordt echte of primaire epilepsie genoemd. Hierbij is de oorzaak een tijdelijke storing in de hersenen waarbij een overmaat aan zenuwprikkels een vorm van kortsluiting teweegbrengt.

Behandeling van epilepsie nodig?

Soms is de oorzaak van epilepsie vast te stellen, bijvoorbeeld bij en lever- of nierafwijking. Vaak wordt er niets gevonden, maar zal behandeling toch aan te bevelen zijn. Deze behandeling zal bestaan uit medicijnen die het ontstaan van toevallen onderdrukken. De frequentie en heftigheid van de toevallen zullen hierdoor kunnen afnemen. Vaak moet per individu worden uitgeprobeerd welke medicijnen en in welke dosering uw huisdier het beste kunnen helpen. Behandeling is in het algemeen lang (soms het gehele verdere leven); ook geven toegepaste medicijnen in meer of mindere mate bijwerkingen. Het dier wordt vaak wat minder alert. Omdat er een erfelijke factor een rol kan spelen, wordt afgeraden om met een dier te fokken dat epilepsie heeft of gehad.

Wat kunt u doen bij een aanval van epilepsie?

· Blijf kalm en leg eventueel de omgeving uit dat het ¨vanzelf over gaat¨! Een aanval is niet te stoppen maar gaat vanzelf weer over. Zelfs als de verschijnselen van een aanval zo hevig zijn dat het lijkt of het dier doodgaat is dit gelukkig bijna nooit het geval. Na enige seconden tot minuten komt het dier als regel weer bij kennis. Opvallend is dat bij een aanval het dier niet aanspreekbaar is, het lijkt doof en blind.

· Het dier kent of herkent u of anderen niet. Laat het dier met rust. Houdt kinderen erbij vandaan. Probeer niet om de spierkrampen tegen te houden; het lukt u niet en u helpt het dier er niet mee.

· Zorg dat het dier u of anderen niet kan verwonden (bijten) en zorg dat het dier zichzelf niet kan verwonden (van trap afvallen).

· Probeer tijdens een aanval niet om medicijnen in de bek te stoppen; het zal u slecht of niet lukken, maar bovendien duurt het meer dan dertig minuten voordat het medicijn zijn werk kan doen en dan is meestal ook de aanval al over. Het toepassen van een speciale zetpil bij ernstige aanvallen is mogelijk.

· Aanvallen lijken vaak langer te duren dan zij in werkelijkheid zijn. Neem de tijd op en als aanvallen langer dan een half uur duren, zeer hevig zijn of elkaar bijna zonder tussenpozen opvolgen, dan moet u diergeneeskundige hulp inroepen. Het is een spoedgeval.

PRIVATE De definitie van epilepsie is:

"Epilepsie is het herhaald optreden van toevallen, waarbij een toeval gedefinieerd wordt als een storing van de hersenfunctie, gekarakteriseerd door paroxysnale stereotype gedragsveranderingen".

Dat is een hele mond vol, maar simpel gezegd komt het hier op neer dat er een soort "kortsluiting" in de hersenen optreedt waardoor de patiënt allerlei hele vreemde dingen gaat doen.

Er zijn verschillende soorten toevallen:

Myoclonische Petit Mal:

Plotseling massale spiertrekkingen die ongeveer 2 seconden duurt wat lijkt op het "schokken" tijdens de slaap. Dit komt zelden voor en als het al voorkomt merk je het bij een hond bijna niet.

Petit Mal:

Een enkele seconden durend bewustzijnsverlies eventueel met wat lichte "stuipen".

Grand Mal:

Hierbij treden 3 duidelijk te onderscheiden stadia op

Aura:
Een periode van abnormaal gedrag dat minuten tot dagen kan duren. De hond loopt dan bijvoorbeeld zomaar te kauwen, zijn hoofd te draaien of naar vliegen te happen.

De werkelijke toeval:
Bewustzijnsverlies (omvallen) spierkrampen en vervolgens fietsbewegingen, slikken, speekselen, klappertanden, urine en/of ontlasting verlies, verkleining van de pupil. Deze fase kan enkele seconden tot minuten duren.

Bijkom fase:
De hond komt weer bij bewustzijn, maar het zenuwstelsel is nog niet volledig hersteld. Deze fase kan enkele seconden tot dagen duren.

Een aparte plaats neemt in de Status Epilepticus.
Dit is een opeenvolging van toevallen zonder dat er duidelijk sprake is van weer bijkomen. Deze toestand is levensbedreigend.

Oorzaken van epilepsie:

Een bijzondere plaats wordt ingenomen door de epilepsie zonder aanwijsbare organische oorzaak, waarbij mogelijk sprake zou zijn van een erfelijk defect in het metabolisme van de hersenneuronen.

Indien er wel een organische oorzaak te vinden is zijn er weer talrijke onderverdelingen te maken. Echter de ene onderzoeker maakt weer andere indelingen dan de ander en een derde maakt helemaal geen indeling maar gaat direct over tot het opsommen van alle mogelijke oorzaken!
Geen eenduidige menig dus, maar de eventuele oorzaken die genoemd worden zijn o.a.: genetisch; aangeboren of verkregen, vergiftiging, infectieus, stofwisseling, traumatisch of gezwellen.

Uit onderzoek is gebleken dat ongeveer 1% van alle honden aan epilepsie lijdt. Exacte gegevens zijn niet bekend, echter in enkele hondenrassen c.q. lijnen ligt het percentage epileptische honden veel hoger

In het algemeen kan gesteld worden dat, hoe ouder het dier ten tijde van de eerste toeval, hoe groter de kans dat er een organische oorzaak te vinden is voor het optreden van de toevallen. Onderzoek heeft ook aangetoond dat, hoe hoger het inteeltpercentage, hoe jonger het dier toevallen krijgt.

Er zijn vele onderzoeken geweest binnen verschillende hondenrassen en daaruit valt te concluderen dat het percentage epilepsielijders heel verschillend is. Tevens is gebleken dat bij een groot percentage van deze patiënten geen organische oorzaak gevonden kon worden.!!
Sommige onderzoekers menen dat epilepsie vaker optreedt bij reuen dan bij teven. Vele onderzoeken wijzen echter uit dat in de meeste gevallen epilepsie een genetische oorzaak heeft: erfelijke dus.

Behandeling:

Heel belangrijk is dat je als eigenaar precies bijhoudt wanneer de toevallen optreden, hoe lang ze duren en wat de verschijnselen waren...!!! De dierenarts moet deze gegevens hebben om de juiste medicatie en dosering te vinden.
De behandeling van epilepsie is individueel gericht. Sommige honden kunnen prima leven met af en toe een kleine toeval, maar andere hebben heel vaak zware toevallen (Grand Mals) en dan wil je als eigenaar toch proberen je hond te helpen. Epilepsie (zonder aantoonbare oorzaak) is echter NIET te genezen, medicatie kan deze ziekte enigszins onderdrukken waardoor er minder toevallen optreden, maar de bijverschijnselen moeten ook dragelijk zijn voor de hond. De meeste honden die zwaar epilepsie hebben zullen uiteindelijk niet oud worden.

Epilepsie in de fokkerij:

Omdat er uit onderzoek is gebleken dat epilepsie in de meeste gevallen genetisch overerfbaar is, is het zeer onverantwoord te fokken met dieren die zelf epilepsie hebben of die uit lijnen komen waar veel epilepsie in voorkomt.

Om een nog duidelijker beeld te krijgen wat Epilepsie allemaal omvat, heb ik hier ook nog informatie bijgezet van het Nationaal Epilepsie Fonds. Dit is informatie over Epilepsie bij mensen, maar wellicht is het toch interessant om een totaalbeeld te krijgen van de oorzaken en gevolgen van Epilepsie.

Wat is epilepsie?

Alles wat een mens denkt en doet, wordt gestuurd door de hersenen. Zonder die aansturing kan hij of zij zich niet bewegen, niet horen, zien, ruiken of zelfs ademhalen. Hersenen bestaan uit miljarden zenuwcellen die voortdurend boodschappen aan elkaar doorgeven. Dat gebeurt via elektrische stroompjes (impulsen) en chemische stoffen (neurotransmitters). Soms raakt dit systeem verstoord. Er treedt 'kortsluiting' op. Een epilepsieaanval is het gevolg van overmatige elektrische activiteit in de hersenen, die het normale functioneren tijdelijk verstoord. Deze functiestoornis uit zich dan in een aanval. Pas wanneer iemand bij herhaling last heeft van dergelijke aanvallen kun je zeggen dat hij of zij epilepsie heeft. De plaats in de hersenen waar de storing begint, bepaalt wat voor soort aanval iemand krijgt.

Oorzaken van epilepsie

Een epilepsieaanval wordt veroorzaakt door een 'kortsluiting' in de hersenen. Dit kan allerlei oorzaken hebben. De hersenen bestaan uit miljarden zenuwcellen die met elkaar in verbinding staan en met alle andere cellen van het lichaam. In die hersenen verplaatsen zich een soort kleine stroompjes. Dit is normaal. Via die stroompjes worden seinen doorgegeven van de hersenen naar de rest van het lichaam en ook weer terug. Daardoor kunnen we bewegen, voelen en denken. Als je bijvoorbeeld je duim wilt bewegen, wordt er zo'n stroompje vanuit de hersenen, via je zenuwen, langs een bepaalde weg naar je duim gevoerd. Bij een aanval van epilepsie zijn sommige hersencellen overactief. Daardoor worden er zoveel stroompjes tegelijk afgegeven, dat ze niet meer via één bepaalde weg ergens naar toe gaan, maar zich in het wilde weg verspreiden. Hierdoor gaat het even mis met bewegen, voelen en denken.

Waardoor wordt epilepsie veroorzaakt?
Lang niet altijd is duidelijk waardoor iemand epilepsie heeft. Epilepsie is 'het hebben van aanvallen'. Die aanvallen kunnen het gevolg zijn van hersenletsel, maar ze kunnen ook 'spontaan' optreden, zonder dat er sprake is van duidelijk letsel.

Voor of tijdens de geboorte
Epilepsie kan ontstaan voor of tijdens de geboorte. Een infectie of doorgemaakte ziekte tijdens de zwangerschap kunnen later epilepsie tot gevolg hebben. Een minimale hersenbeschadiging, gecombineerd met een zekere aanleg is soms al genoeg om later epilepsie te ontwikkelen.

Na een ongeluk of ziekte
Ook een ernstige ziekte zoals hersenvliesontsteking kan epilepsie veroorzaken, evenals een hersenbeschadiging na een ernstig ongeluk. In die gevallen is een zekere hersenbeschadiging de directe oorzaak van de latere epilepsieaanvallen. Dat wil niet zeggen dat iedereen na een ziekte of hersenbeschadiging epilepsie krijgt. Je moet er 'aanleg' voor hebben.

Op latere leeftijd
Dan is de kans op een CVA, een herseninfarct (verstopping van een hersenbloedvat) of hersenbloeding groter.

Een hersentumor of een goedaardig gezwel
kan ook de oorzaak zijn van epilepsie. Vaak is een aanval dan het eerste teken dat er iets mis is

Lichtprikkels
Sommige mensen krijgen aanvallen door sterke lichtprikkels, bijvoorbeeld wanneer ze bepaalde computerspelletjes spelen, of bij discolicht. Lang niet iedereen met epilepsie is hier gevoelig voor; het betreft slechts een klein percentage.

Verstandelijk gehandicapten
Verstandelijk gehandicapten hebben vaker last van epilepsie dan anderen. De hersenbeschadiging die verantwoordelijk is voor de verstandelijke handicap is dan vaak ook de oorzaak van de epilepsie.

Oorzaak onbekend
Vaak is geen duidelijke oorzaak aan te wijzen voor het optreden van epilepsie. Een lage drempel voor het optreden van aanvallen, of een grote erfelijke aanleg kan dan al voldoende zijn. Bij hen wordt de diagnose dan gesteld op grond van de verschijnselen.

Spanningen
Soms denken mensen dat ze aanvallen krijgen door spanningen. Spanningen zijn nooit de oorzaak van epilepsie, maar ze kunnen wel aanvallen 'uitlokken'.

Groepen aanvallen

Globaal zijn er twee groepen aanvallen:

A. Partiële aanvallen
Bij partiële, letterlijk 'gedeeltelijke', aanvallen is alleen een bepaald deel (of zijn bepaalde delen) van de hersenen betrokken. Bij partiële aanvallen is het bewustzijn soms nog intact, soms verminderd en soms helemaal afwezig. Dit is afhankelijk van het soort aanval. Partiële aanvallen worden onderverdeeld in:
- Eenvoudige partiële aanvallen
- Complex partiële aanvallen

B. Gegeneraliseerde aanvallen
Gegeneraliseerde, letterlijk 'algemene', aanvallen worden zo genoemd omdat hierbij grote delen van de zenuwcellen van zowel het rechter- als het linkerdeel van de hersenen (of zelfs alle zenuwcellen tegelijk) zijn betrokken. Iemand met een dergelijke aanval is volledig buiten bewustzijn. De meest voorkomende verschijningsvormen van gegeneraliseerde epilepsie zijn:
- Absences, aanvallen gekenmerkt door korte perioden van afwezigheid.
- Tonisch-clonische aanvallen, ook wel grote aanvallen genoemd.

Eenvoudige partiële aanval

Partiële aanvallen worden zo genoemd omdat ze ontstaan in slechts een deel ('part') van de hersenen. Bij de eenvoudige partiële aanval zijn de verschijnselen meestal licht en van korte duur. De persoon in kwestie blijft bij bewustzijn, maar kan niets doen om de aanval tegen te houden. Mensen in de omgeving merken vaak niet eens dat er een aanval gaande is. Zo'n aanval kan zich op verschillende manieren uiten, namelijk door:

Motorische verschijnselen: plotselinge, ongecontroleerde bewegingen met bijvoorbeeld een arm of been.
Sensorische verschijnselen: de persoon in kwestie ruikt iets, heeft een vreemde smaak in de mond of voelt ineens ergens prikkelingen en/of tintelingen.
Auditieve of visuele verschijnselen: de betrokkene hoort of ziet gedurende korte tijd dingen die anderen niet horen of zien.

De duur en het verloop van deze verschijnselen kunnen sterk verschillen. Soms duurt de aanval maar enkele seconden en blijft deze beperkt tot een tinteling in de hand. Soms ook kan de plaatselijke storing in de hersenen zich verspreiden over de hele hersenen. De partiële aanval kan dan de voorbode zijn van een tonisch-clonische aanval.

Complex partiële aanval

Complex partiële aanvallen heten zo omdat hierbij alleen een bepaald deel of bepaalde delen van de hersenen zijn betrokken. Dergelijke aanvallen gaan altijd gepaard met een gedeeltelijk of volledig verlies van het bewustzijn. Het begin van de aanval wordt echter vaak nog bewust beleefd. De betrokkene krijgt bijvoorbeeld een onbestemd gevoel in de maag. Ook komt het voor dat mensen vreemde dingen horen of zien. Dergelijke voorgevoelens worden aura's genoemd. Ze duren meestal maar enkele seconden en komen dan qua verschijningsvorm overeen met de eenvoudige partiële aanvallen.

Zet de aanval door, dan neemt ook het bewustzijn verder af. Deze tweede fase van de aanval kenmerkt zich door vreemde, zinloze bewegingen. Bijvoorbeeld smakken, slikken, kauwen op niets, doelloos rondlopen, het gedachteloos verplaatsen van voorwerpen, wrijven over kledingstukken enzovoort. De ogen zijn vaak starend opengesperd, als bij gevoelens van angst. De gelaatskleur kan rood zijn, of juist bleek. Na enkele minuten keert het bewustzijn geleidelijk terug. In deze fase weten mensen niet wat er aan de hand is of waar ze zich bevinden. Ook van de aanval zelf weten ze zich weinig of niets te herinneren. Na de aanval kunnen ze verward, narrig of vreemd reageren

Absence

Het woord absence betekent afwezigheid. Een absence is een gegeneraliseerde aanval. Iemand is gedurende korte tijd buiten bewustzijn, vaak zonder dat anderen er iets van merken. De ogen draaien even weg of knipperen. Soms treden kleine schokjes in de handen op; ook kan het hoofd vooroverzakken, of juist naar achteren worden gebogen. Vaak staart de betrokkene met een lege blik voor zich uit en reageert niet op de omgeving. Voor een buitenstaander lijkt het alsof degene die het betreft zit te dagdromen.

In de regel duren absences niet langer dan een aantal seconden (maximaal een halve minuut). Wel kunnen ze meerdere malen per dag voorkomen, soms zelfs heel vaak. Op het moment zelf merken mensen die een absence hebben er niets van. Ze zijn zich er pas van bewust als ze weer 'terug' zijn. Absences komen het meest voor op kinderleeftijd. In de klas weten kinderen na een absence even niet meer waar de leraar is gebleven. Dat kan natuurlijk leerproblemen geven. Een beetje begrip is bij een absence harder nodig dan eerste hulp. Ingrijpen is alleen nodig als er gevaar voor verwondingen bestaat

Grote aanval (tonisch-clonische aanval)

Wat gebeurt er bij een tonisch-clonische aanval?
Er zijn drie fases te onderscheiden:

1. De tonische fase
Deze eerste fase van de aanval duurt ongeveer een halve tot één minuut. Door een massale ontlading van de hersencellen worden alle spieren aangespannen, waardoor het hele lichaam verstijft. Door samentrekking van de borstspieren wordt de lucht uit de longen naar buiten geperst; dit kan een soort schreeuw veroorzaken. Tijdens die verkramping van de borstkas en omdat tegelijkertijd veel energie verbruikt wordt, is de ademhaling verstoord en kan de betrokkene blauw aanlopen. Omdat slikken tijdelijk niet mogelijk is, hoopt speeksel zich op in de keel. Door het plotseling aanspannen van de kaakspieren, kan de tong beklemd raken tussen de tanden. Deze 'tongbeet' veroorzaakt een wondje dat licht bloedt. Dit lijkt meestal erger dan het is.

2. De clonische fase
De tweede fase kan ongeveer een halve tot anderhalve minuut duren. Dat lijkt soms heel lang, maar valt dus eigenlijk wel mee. De ontladingen in de hersenen roepen een verdedigingsmechanisme op, waardoor het lichaam gedurende korte tijd weer verslapt, gevolgd door het opnieuw spannen van de spieren. Dit afwisselend verslappen en aanspannen veroorzaakt schokken in armen, benen en gezicht. In de clonische fase komt de ademhaling weer hortend op gang. Het opgehoopte speeksel (soms vermengd met wat bloed) wordt als schuim naar buiten geblazen.

3. De verslappingfase
Deze derde fase varieert in duur van één tot enkele minuten, soms zelfs een minuut of vijf. Geleidelijk nemen de perioden van verslapping toe en neemt het schokken af. Het hele lichaam ontspant zich en de huid wordt bleek. De ademhaling is diep en rochelend. Soms treedt incontinentie (onvrijwillig urineverlies) op, omdat de blaas wordt aangespannen of de sluitspier verslapt. Ook komt het voor dat de persoon moet braken. De betrokkene kan direct weer bijkomen, maar ook in een diepe slaap vallen. Hij of zij is na afloop vaak suf of klaagt over hoofdpijn. De herstelfase is zeer verschillend: de een kan na vijf minuten weer aan het werk, de ander heeft een hele dag of langer nodig om bij te komen.

Vooral op mensen die er nog nooit eerder getuige van waren, kan een tonisch-clonische aanval veel indruk maken

Toch gaan de meeste aanvallen vanzelf over. Alleen als de aanval langer duurt dan vijf minuten of als de ene aanval overgaat in de andere kan het nodig zijn een dokter of ambulance te bellen. Ook als iemand zich heeft verwond. Bij een status epilepticus moet altijd medische hulp worden ingeroepen.

Nog even in het kort over Epilepsie bij de hond

Epilepsie

Kenmerken van Epilepsie zijn:
Het 'van de wereld zijn', de hond laat de urine lopen, begint te schuimbekken, heeft spiertrekkingen, en de hond is even weg.

Wat te doen?
Niet aan de hond komen, gewoon de ruimte geven en laten uitrazen!

Van belang is wel om te laten uitzoeken of de epilepsie primair (uit de hersenen zelf komend) of secundair is (door bijvoorbeeld een orgaanafwijking of "hormoonontsporing" ontstaan). Naar aanleiding van de uitkomst van dat onderzoek moet namelijk de therapie aangepast worden. Meestal krijgen honden met primaire epilepsie (waar dus geen behandelbare oorzaak gevonden wordt) pas een symptomatisch geneesmiddel als de toevallen vaker dan een maal per maand optreden. Je moet dan wel de rest van zijn leven elke dag deze medicijnen toedienen.

Medicijnen?
Er bestaan verschillende medicijnen, waaronder mathoine en epipropane. Dit werkt meestal redelijk goed. Bij gevallen die niet goed reageren op bestaande medicijnen wordt ook wel eens Epitard (fenytoinenatrium, slow release) voorgeschreven! Praat hier eens over met je dierenarts.

Homeopathie voor honden bij Epilepsie

Soms hebben honden last van epilepsie, of epilepsieachtige aanvallen. Plotseling zal de hond neervallen, schuim op zijn bek hebben en janken. De hond kan tijdens de aanval heftige spierkrampen hebben en zelfs zijn urine laten lopen. Meestal duurt de aanval niet lang en zal de hond weer gewoon doorspelen na de aanval. De aanvallen kunnen snel achter elkaar optreden, of er kunnen verlopen voordat weer een aanval optreedt. Pas goed op de hond tijdens een aanval om te voorkomen dat de hond zich pijn doet.

Wanneer welk medicijn geven?

· Belladonna D6 geeft men direct na een aanval, om de twee uur enkele doses. Dit ter voorkoming van een volgende aanval. Dit middel geeft men 4 tot 6 maanden achtereen;

· Sulfur 200 kan men geven om de veertien dagen om het herstel te bevorderen;

· Silicea D6 om de acht uur kan men geven om aanvallen tijdens de slaap te verhelpen;

· Cuprum D30 afgewisseld met Oenanthe D30 geeft men dagelijks, een dosis.

dosering

potenties

De homeopathische geneesmiddelen worden aangegeven met een letter en een cijfer achter de naam van het geneesmiddel. De letter en het cijfer geven de verdunning aan en worden de potentie genoemd. Lagere potenties (D 3-6) hebben een minder snelle werking dan de hogere, maar zijn wel veiliger te gebruiken door mensen die niet zoveel ervaring hebben met homeopathie.
dosering

Een dosering wil zeggen (tenzij anders aangegeven):
druppels: 5 - 10
tabletten: 1 - 2
korrels: 10 - 20
hoe lang?

Zo lang als de ziekte duurt en dan langzaam afbouwen.
hoe veel?

Acute gevallen: afhankelijk van de toestand elk half uur of om het uur
chronisch: 1 a 2 x daags

Hoewel deze pagina's met uiterste zorg zijn samengesteld uit informatie van diverse dierenartsen is de webmaster niet aansprakelijk voor problemen voortkomend uit informatie op deze pagina's.

Raadpleeg altijd uw dierenarts.

Indien klachten niet na enige dagen verdwijnen is een bezoek aan uw dierenarts eveneens raadzaam
G

Excuus voor het lange stuk

nou, Yvonne daar blijft natuurlijk voor ons niet veel ruimte om te reageren he! maar best wel een goed stuk hoor
grtjs, Martine