Duizend hondjes vastgebonden

De zomer begint al bijna en dat betekent dat de asiels het weer hartstikke druk krijgen met de opvang van gedumpte dieren.

In Hilversum was het vorige week al raak. Daar werden drie gedumpte katten binnengebracht; twee van hen waren al te verzwakt en zijn overleden. En afgelopen weekend kon u in onze uitzending een aantal katjes zien die in een zak waren gedumpt. Om aan het dumpen van huisdieren een halt toe te roepen, werd er in Amsterdam donderdagochtend een ludieke actie georganiseerd door Dierz.nl. In de stad stonden duizend kartonnen honden, vastgebonden aan paaltjes en bomen, om mensen er op te wijzen dat zo niet met huisdieren moet worden omgegaan. Meer over deze actie vanavond in Hart van Nederland


Liefs natascha

Ik kreeg idd een e-mail van Dierz.
Kan vanavond niet hart van nederland kijken, ben dan in zwolle namelijk, maar kijk wel of ik erna de herhaling kan kijken op internet.

Ja ik hou mijn hart weer vast.
Elke zomer weer ben ik extra alert in de bossen.
kijk altijd extra om me heen of er mischien een hondje aan een boom zit of iets dergelijks.
Het is echt te gek voor woorden lijkt wel of het met het jaar erger wordt.
Mensen doen ze gewoon weg en kopen na de zomer wel weer een nieuwe das goedkoper dat een pension.
Is diep triest maar zo wordt er tegenwoordig over gedacht.

gr liesbeth,Turbo en luna

Als ik ergens een hond alleen zie lopen, en ik heb de kans, probeer ik die hond bij me te krijgen, om te zien of deze een penning om heeft.
Als er geen eigenaar te bekennen is, en ik heb de mogenlijkheid dan zou ik hem/haar mee naar huis nemen.
Ik vind het vreselijk als z'n hond zoekende is naar zijn/haar baas/bazin.

Het is toch diep triest dat zoveel mensen een dier nog als gebruiksvoorwerp zien

Een ludieke actie!
Elk jaar moet er helaas weer aandacht aan besteed worden... het zou niet nodig moeten zijn...
Ik geloof alleen jammer genoeg niet, dat het mensen weerhoudt...

Groetjes, Anita.

hallo allemaal -----
ik begrijp sommige mensnen ook niet hoor , als ze toch weten dat ze elk jaar met vakantie gaan ,waarom nemen ze dan een hond ,, ik ga ook een weekje weg ,,maar de honden blijven in hun eigenhuis ,mijn ouders passen dan die week op hun dat is toch ook een oplossing of niet dan

groetjes wilma (sanne en joda )woef

Ja natascha
Het is heel triest dat dit allemaal gebeurt
Ik snap nog steeds niet dat mensen dat kunnen
Dat moet toch je hele leven bij je blijven als je zoiets gedaan heb
Ik vind het echt onbegrijpelijk en het asiel zit nu al harstikke vol
Ik ga vanavond even kijken
groetjes joke

Las het ook op de nieuwsbrief van DierZ.
Vind het een heel goed idee, misschien letten andere mensen dan ook een beetje beter op, of ergens een hond vast zit, en hoeven die arme beesten niet zo lang te lijden.
Maar ik vind het een vreselijk idee, vakantie....hond in de weg...dan maar ergens vastbinden.
Is het chippen dan in Nederland nog niet verplicht? Dan kunnen ze toch zo uitvinden, wie de eigenaar is???
En dan een flinke boete uitdelen, en een levenslang verbod, om een hond aan te schaffen!!!
Groetjes
Olga

Hoi meiden allemaal
Ik krijg net door van het asiel Dat het vanavond om zeven uur is alleen in de vroeger editie dus Dieren asiel hilversum is bij deze uitzending aan wezig
liefs joke

Waar zitten die mensen met hún verstand? Je dumpt je kinderen toch ook niet ergens neer?

Verschrikkelijk!
Ze zouden de chip idd verplicht moeten maken en een flinke boete geven!

Groetjes Ramona en 2poten van Randy & Benji

Dagboek van een hond

Week 1:
Vandaag ben ik 1 week oud. Wat is dit een schitterende wereld waarin ik terechtgekomen ben !

Maand 01:
Mijn mama past heel goed op me, ze is een schitterend voorbeeld

Maand 02:
Vandaag hebben ze me bij mama weggehaald. Ze was erg onrustig, en met haar ogen zei ze me `tot ziens`. Ik hoop dat mijn nieuwe ?menselijke familie? net zo goed voor me zorgt, als zij gedaan zou hebben.

Maand 04:
Ik ben snel gegroeid, alles is interessant voor me. Er zijn een paar kinderen in huis, en voor mij zijn ze als broertjes. We zijn erg onrustig, zij trekken aan mijn staart en ik ga ze spelenderwijs bijten

Maand 05:
Vandaag op mijn donder gekregen.
Baasje was kwaad omdat ik binnen geplast had, maar ze hebben me nooit gezegd waar ik het moet doen. Ik moest trouwens in de andere kamer slapen en ik hield het niet meer!

Maand 12:
Vandaag ben ik 1 jaar oud geworden. Ik ben volwassen. Mijn baasjes hebben gezegd dat ik groter ben dan ze verwacht hadden. Wat zullen ze trots op me zijn

Maand 13:
Wat voel ik me slecht vandaag. Mijn broertje had mijn bal afgenomen. Ik blijf altijd van zijn spullen af. Dus pakte ik hem weer terug. Maar mijn kaken zijn erg sterk, dus heb ik hem, zonder het te willen, pijn gedaan. Na de schrik hebben ze me zo aan de ketting gelegd, dat ik niet eens in de zon kan liggen. Ze zeggen dat ze me in de gaten zullen houden, de ondankbare. Ik begrijp er helemaal niets van.

Maand 15:
Niets is meer zoals vroeger ... ik leef in het hok. Ik voel me erg alleen, mijn familie houdt niet meer van me. Soms vergeten ze zelfs dat ik honger en dorst heb. Als het regent, heb ik niet eens een dak om onder te schuilen.

Maand 16:
Vandaag hebben ze me binnen gehaald. Zeker heeft mijn familie me vergeven, en ik was zo content dat ik vreugdesprongen maakte. Mijn staart leek wel een vlag in de wind. Beter nog zelfs, ze nemen me mee in de auto. We rijden en ineens stoppen ze. Ze maken de deur open en ik eruit, leuk een dagje met mijn familie op het platteland. Ik snap niet waarom ze de deur dichtdeden en gingen.
?Hé, luister, wacht nu!? Jullie ... jullie vergeten me!
Ik rende met al mijn kracht achter de auto aan. Mijn angst steeg toen mijn krachten minder werden en zij niet stopten: ze hadden me vergeten

Maand 17:
Ik heb geprobeerd de weg terug naar huis te vinden, tevergeefs. Ik ben verloren. Op mijn weg zijn mensen met een goed hart, die me verdrietig aankijken en me wat te eten geven. Ik bedank ze uit de grond van hart met mijn lieve blik. Ik zou willen dat ze me adopteren en ik zou de trouwste hond van allemaal zijn. Maar ze zeggen alleen maar ?arme hond?, hij zal de weg wel kwijt zijn.

Maand 18:
Een van deze dagen kwam ik langs een school, en ik zag veel kinderen en jongeren, net als mijn ?broertjes?. Ik ging wat dichterbij, en een groepje, lachend, gooide stenen naar me ?om te zien wie het beste gooide?. Één van deze stenen raakte mijn oog, en sinds die tijd kan ik er niets meer mee zien.

Maand 19:
Het lijkt gelogen, maar toen ik er nog wat beter uitzag, hadden de mensen eerder medelijden met me. Nu ben ik mager, mijn uitzien is veranderd. Ik heb mijn oog verloren en de mensen jagen me met een bezem weg, terwijl ik toch alleen maar even in een beetje schaduw wil liggen.

Maand 20:
Ik kan me bijna niet meer bewegen. Vandaag probeerde ik de straat over te steken. Volgens mij was ik toch op een veilige plaats, genaamd ?de goot?, maar ik zal nooit de tevreden blik van de chauffeur vergeten die zelfs extra bijstuurde om me maar niet te missen. Had hij me maar doodgereden, maar hij heeft me alleen maar de heup ontwricht. De pijn is verschrikkelijk, mijn achterpoten reageren niet meer, en met moeite heb ik me op een beetje gras langs de weg kunnen slepen.

Maand 21:
Ik zit nu al 10 dagen in de zon, de regen en de kou, zonder te eten. Ik kan me niet meer bewegen, de pijn is ondraaglijk. Ik voel me slecht, ik lig op een vochtige plaats, en het lijkt wel of zelfs mijn haren uitvallen. Sommige mensen die voorbijkomen, zien me niet eens; anderen zeggen ?blijf daar maar bij weg?. Ik ben bijna bewusteloos, maar een vreemde kracht liet me mijn ogen nog één keer openen. De zachtheid in haar stem deed me reageren. ?Arme hond, kijk nou eens hoe ze je hebben achtergelaten? zei ze. Bij haar was een meneer in een witte jas, hij begon aan me te voelen en zei: ?Het spijt me mevrouw, maar voor hem is het al te laat, het is beter hem uit zijn lijden te verlossen.? De vriendelijke dame begon te huilen en knikte alleen maar. Met mijn laatste kracht bewoog ik mijn staart en ik keek haar dankend aan, zij die me zou helpen te gaan rusten. Ik voelde een klein prikje van de injectie en toen sliep ik, voor altijd eraan denkend waarom ik geboren was als toch niemand van me hield....

Van dit krijg ik dus iedere keer als ik het lees tranen in mijn ogen, over mijn wangen ... gewoon echt janken! Afschuwelijk vind ik het en helaas overkomt het zoveel honden.

Ik zit dit stuk te lezen maar daar word je echt heel erg verdrietig van

Maar helaas is het voor vele dieren de harde waarheid. Zou ze allemaal zo in huis halen en ze alle liefde willen geven.

Liefs natascha

Hoi hetty
Ik zit dit verhaal net te lezen krijg tranen in mijn ogen
En dan ook nog wetend dat dit de werkelijkheid is vreselijk
groetjes joke

Ja goeie actie!! Of het echt helpt geen idee, maar tenminste wordt er wat gedaan om er de aandacht op te vestigen.

Je houdt idd je hart weer vast voor de zomer. Ik las laatst dat er een gezin op heterdaad betrapt was terwijl ze de hond ergens bij een tankstation hadden vastgebonden. De vader(lekker voorbeeld voor de kinderen) van het gezin zei toen nog doodleuk dat zij toch echte dierenvrienden waren en van plan waren weer een pupje uit Spanje mee te nemen.

Bij sommige mensen kan je gewoon niet doordringen geloof ik.

@Hetty,
Echt hartverscheurend ja, en ja helaas de werkelijkheid voor zoveel honden.

Ik hoorde op de radio van die actie. Vreselijk dat die tijd er weer aankomt. Wat moet je toch een onmens zijn om zo met je dieren om te gaan.Zijn gewoon geen woorden voor.

Groetjes Marianne

Hoe kunnen ze dat doen, ik zou het niet over m'n hart verkrijgen.

Net wat al eerder gezegt was, je kinderen doe je toch ook niet weg.

Jammer dat het nodig is om zon actie tegaan voeren waren er maar meer mensen op de Wereld als jullie KANJERS op dit forum die alles voor jullie hond over hebben

@ hoi wilma, wat heb jij een leuke waarschuwingsborje... Alleen moet er voor mijn leonberger wel 20 sec meer bijzetten..hihi of.....ik kom pas te voorschijn als jullie weg zijn!! haha

Nog even een kleine aanvulling ... de chip wordt vanaf 2011 ook verplicht, maarrrrrrr ... ga eens bij de asiels in Belgie bijvoorbeeld kijken waar de chip al verplicht is, hoeveel honden MET CHIP in een asiel zitten. De baasjes worden gewoon niet gebeld en na een aantal weken (2) wordt gekeken of de hond geschikt is voor herplaatsing of afgemaakt. Wat voor nut heeft een chip dan?

Hoe vaak zullen mensen een hond zien lopen en hem gewoon laten lopen. "Ach het baasje zal wel in de buurt zijn", "oh daar heb je weer een wegloper, niet bij in de buurt komen want dadelijk bijt hij" ... en zo nog tig dingen meer. Dus ik vraag me af of de situatie er veel beter op gaat worden. Kijk met een chip is het mogelijk de eigenaar te achterhalen ja. Maar als daar niets mee gedaan wordt, of niet gedaan wat gedaan zou moeten worden ... wat voor verschil maakt het dan met nu?

Ben geloof ik een beetje pessimistisch maar toch ... ik hoop dat het helpen zal!