Am. stafford ingeslapen na aanval op schaap

BTW gister is er bij een hond in het park doorgebeten,gat in haar borst en geen grommetje aan te pas gekomen.

Ik geloof dat dit soort dingen vaker gebeuren dan wij denken. Een paar jar terug is er bij ons in de buurt ook een hondje doodgebeten en die baas kijkt nu zo lelijk naar elke hond boven de 20 kilo, niet normaal. Dat hondje was een maatje van mijn Dober, maar hij heeft sins dien alleen maar kwaad gesproken over mijn Dober, net alsof hij de dader was.

Nu ik Shai heb en hij een ander klein hondje heeft, lijkt het wel of hij een confrontatie zoekt. Het hondje laat hij al blaffend naar andere honden rennen ook al zitten ze aan de lijn en als een andere hond ook maar kijkt begint hij te schelden en te tieren. Ben je rustig op een grote vlakte aan het ballen gooien, komt hij precies naast je staan en schopt de bal van zijn hond tegen jou hond aan en nog meer van dat soort dingen. Ik loop altijd maar weg, ik heb geen zin in zo'n eikel waar ik het gevoel van heb dat hij een doodwens voor zijn hond heeft.

Ook loopt hij vaak met een ander, ook met zo'n klein hondje en altijd los. Kom je hun tegen, dan lopen ze altijd de honden op te jagen met, ga die hond maar pakken, laat maar zien dat jullie met z'n 2en zijn.

Vandaag was het weer raak, weer hun 2 hondjes opfokken, maar nu tegenover een Dogo Canario en ja hoor, het ging fout en 1 van de hondjes was gewond geraakt (dogo canario zat trouwens aan de lijn) en wat gingen ze doen, ja ja, ze hadden het erover om een stuk in de krant te zetten, Dogo Canario valt klein hondje aan!
Ik hem mijn mond open getrokken en heb gezegd dat als ze dat deden, ik eens een leuk verhaal voor de krant zou gaan schrijven over hun en hun doodwens voor hun honden.

Daar ben ik het niet mee eens.
Grommen is een voorbode van een beet.
Als je zorgt dat je dat voor bent, en al vóór de grom ingrijpt doordat je de hondentaal leert lezen, pas dán kun je een beet voorkomen.
Voor een hond gromt zijn er al vele tekenen zichtbaar ook al kunnen die in een fractie van een seconde gebeuren.

Sinds ik niet meer accepteer van mijn honden dat ze beginnen te grommen (dus niet pas corrigeren áls ze al grommen) wordt er hier niet meer geprobeerd om andere honden op straat te bijten.
Corrigeren tijdens of na het grommen is dus niet handig, omdat je daarmee vaak de intensie van de agressie versterkt.

Daar ben ik het dan weer niet mee eens,geeft niks.
Ik zie het als afstandvergrotende communicatie.Als mijn hond niet mag grommen en alle kalmerende signalen al heeft gehad en er blijft maar een veel te opdringerig typ om haar heen hangen,dan blijft er niet veel over dan te grommen,de afstand te gaan vergroten.

En als er naar de hond geluisterd wordt ,of het nu een mens of hond betreft dan volgt er geen beet.

Pffffff moeilijk hoor, het lijkt me echt geen pretje als jouw hond een schaap dood bijt!!!

Zo loop ik al zolang we Tommy hebben elke avond in een weiland. HHij kan daar heerlijk uitrennen en zag ik eens een konijn dan lijnde ik hem vast!! Een paar weken terug zag hij een konijn eerder dan ik en hij heeft het konijn goed te pakken genomen. Hij had hem helemaal open liggen en zat eerlijk te smullen. Naar werd ik ervan!!! Nu, als ik naar het weiland rij, wordt hij al opgewonden en is steeds op zoek. Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om hem daar weer los te laten. Ik vind het heel jammer maar het is helaas niet anders. Mijn kijk op Tommy is niet veranderd maar ik kan me wel voorstellen dat je het verschrikkelijk vindt. Gewoon je hond niet meer loslaten op deze plekken.

Ik wil de eigenaars van de hond wel veel sterkte wensen!! Dit is een hele emotionele, snelle beslissing geweest waar ze misschien best nog wel twijfels over zullen hebben.

In deze context ben ik het dan wel weer met je eens.
Er zijn zoveel manieren van grommen, en zoveel oorzaken.
Het is zeer belangrijk welke vormen van communicatie aan de grom vooraf gaan.

Wij spraken beide over een heel andere grom.
Ik sprak over een grom waar bepaalde agressie signalen aan vooraf gaan, en jij hebt het over een grom waar kalmerende signalen aan vooraf gaan.

Een wereld van verschil, dus in dit geval ben ik het dus tóch met jou eens.

Waaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaat zijn die gasten gestoord ofzo naaaaaaaa dit is gewoon ongeloof ik ddenk datb ze zelf een spuitje moet nemen in de hezenpan

haha, denk dat het handig is om hun verstand te laten nakijken ..
Het is toch belachelijk dat zo'n hond dat meteen een spuitje moet krijgen..

Mensen jagen al eeuwen puur voor de sport op herten enz. en schieten ze dood en dat is allemaal maar okee, maar een hond valt een keer een schaap aan en er wordt meteen maar een spuit ingedrukt.. Zielig.. Terwijl herhaling best te voorkomen zou zijn geweest..

Nou, dan had ik mijn honden al lang in moeten laten slapen!

Dat bedoel ik , Flippie van ons heeft ook al eens een meerkoetje te pakken gehad, ook dood, nekje gebroken.
We waren er helemaal beroerd van, maar daarom geven wij hem nog geen spuitje..

Ik snap echt wel dat je daar flink ziek van kunt zijn, als je hond zoiets doet..
Maar een hond blijft een roofdier en roofdieren jagen en doden.. dat is de natuur.. dat is een instinct die erin zit.. kan je daar niet mee omgaan moet je geen hond nemen, of wat voor roofdier dan ook nemen..

Bijvoorbeeld katten.. hoevaak hebben die wel een muis of vogeltje te pakken.. die krijgen toch ook niet allemaal stuk voor stuk een spuitje?
Ik vind het belachelijk dat als een hond dat dat een keer doet, er gelijk een spuit in moet van de baas..
Hou dan gewoon je hond aan de lijn als je ergens andere dieren ziet lopen, helemaal als je hond er niet aan gewend is.. of je niet weet hoe je hond er op reageerd..

Ik had destijds twee honden die naast mekaar moesten leven, omdat ze allebei teefjes waren en niet tegelijkertijd waren opgegroeid. 
De ene kwam pas na jaren van verwaarlozing, bij ons terecht, een Spaanse windhond ( Podenco Ibicenco) en het arme dier rammelde van magerheid en frustratie. 
Men wou haar laten inslapen, omdat...het kind des huizes liever de poedel had!!! 
Maar de DA was daar niet voor te vinden, en via de hengstenhouder waar wij met onze paarden naartoe gingen voor dekking/merrie's, haalden wij het arme schaap van acht in huis. Maar dit was buiten ons Netje gerekend: een teefje met een héél hoog gehalte aan beschermingsdrang voor haar territorium!!
Geen vreemdeling - zelfs de postbode niet - mocht nog maar de buitendeur aanraken, of het zat er bovenarms op! Maar voor haar eigen volkje was ze heel lief en verstandig. 
En toen...maakte Moeki haar intrede. 
Daar zou vast hommeles van komen, dachten wij en dit werd bewaarheid! De ene hond zat constant in de keuken, de andere in de living, en als iemand van de ene naar de andere plek moest, dan was het steevast: "pas op voor de honden!!" 
Van bij het begin dus ontstond er al meteen een gevecht in regel: zo'n grote windhond tegenover een dominante kleine rakker van uit het asiel, destijds ook als puppy bij ons beland.
Die twee konden het absoluut niet met mekaar vinden, vooral de kleinste was een een 'kreng'! ;o)
En zo gebeurde het volgende: op een dag was mijn moeder bij mij in huis, en ze wou met Moeki gaan wandelen! Ikzelf was buiten aan het ramen lappen en trachtte mij moeder tegen te houden, maar zij had buiten Netje gerekend die bij mij was! 
Ik reageerde direct door mijn emmer water over beide honden te gooien, maar ze lieten niet los. Zij beet meteen mijn moeder in het been, een grote brok vlees hing nog aan één kant vast. Pas ná die beet is de kleinste naar binnen gevlucht, en zat kletsnat te bibberen in haar mandje.
Onmiddellijk een dik verband rond het been van mijn ma en naar het ziekenhuis. 
Ik verdenk er mijn moeder nog steeds van dat zij een geniepig trapje met haar voet gegeven heeft, toen de honden 'op de vuist' trachtten te gaan, en Netje heeft blindelings gebeten wie ze raken kon! Gevolg: mijn moeder twaalf dagen in het ziekenhuis, en een huidstransplantatie na 't genezen van de wonde. Ik heb daarom mijn Netje niet weggedaan, noch laten inslapen: ik wist dat zij niet opzéttelijk mijn moeder had uitgezocht om haar zo toe te takelen, maar dat ze in blinde woede had gebeten waar ze raken kon! En haar doel was Moeki, niet mijn moeder. Wat ik maar wil stellen: honden kunnen soms door verkeerde handelingen volkomen uit de bocht gaan en in blinde woede reageren op al wat beweegt binnen hun gezichtsveld. 
Ik vind het zo spijtig dat nu die hond meteen is moeten inslapen, men heeft blijkbaar niet verder nagedacht wát de oorzaak van dit vreemd gedrag was... 

Soms worden honden verkeerd 'opgevoed', ze moeten allerlei kunsten kunnen opvoeren, ofwel worden ze geleerd bij gevaar, toe te springen. Men kan van íedere hond een gevechtsmachine maken, het zijn de baasjes die het niet goed aanpakken!