hondenforum

sabine, hallo ik ben zeer in de rouw ik weet met mijn eigen gene blijf.Ik heb over een maand mijn jack russeltje moeten laten inslapen.Zij was 14jaar.Ik had ze als puppy,ze zeggen van jackjes dat die hevig zijn,wel mijn speedje was een lieve rustige meid. Zij was 14jaar lang mijn babytje. Tot die ene dag was gekomen om een moeilijke beslissing te nemen.Zij had zware allergieen.De dierenarts zei wel tegen mij ,sabine dit is het ergste hondje met allergie van in de praktijk. Ik heb lange tijd kortisone gegeven,maar het beterde eventjes,maar kwam nadien weer terug.Haar pootjes waren echt gebeten van de jeuk.Daarmee dat de dierenarts ook zei,het kan niet verder,ze ziet af.Ik kreeg het niet over mijn hart,op dat moment komt je hart en je verstand niet overeen. Ik ben dagen ziek geweest,heb schuldgevoelens dat ik die beslissing heb moeten nemen.Ze is gekremeerd afzonderlijk en heb haas as in een urne,en ook een juweeltje. Ik zal mijn meisje altijd in de bloemetjes zetten . Heb er een afscheid tekstje erbij staan en brand daarbij elke dag een kaarsje. Haar halsbandje heb ik zelf laten vergulden.wij waren 14 jaar onafhankelijk, we waren altijd samen tot die ene akkelige dag.Om eeen ander hondje te nemen kan ik niet over mijn hart krijgen.Wat ik wil is mijn enige lieve schat terug te krijgen!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

hoi Sabine,
wat n erg verhaal, ik wens je heel veel sterkte methet verlies van je lieve hondje

bedenk wel dat je het beste voor je hondje hebt gedaan, dus probeer het schuldgevoel van je af te zetten. het beste voor je hondje doen, dan ben je een goed baasje
ik hoop dat je snel rust kunt vinden bij je beslissing en dat je er vrede mee kunt hebben

sterkte

Sabine heel veel sterkte met het verlies van je maatje.

Maar geen schuld gevoel krijgen je hebt gedaan wat je kon doen.

Sabine ik wens je heel veel sterkte,ik weet wat er allemaal
in je hoofdje omgaat.Ik heb het ook meegemaakt.
Vergeten zullen we ze nooit,ze zitten diep in ons hart.
Ik leef met jou mee

Ja men weet niet wat het is om een dier te verliezen tot men het zelf meemaakt, dat is wat ik nu ook ondervonden heb je kan het wel denken maar als de harde werkelijkheid toeslaat dan kan het je onderuit halen, bij mij is het nu drie maand geleden en ik mis haar nog steeds ze is ook maar 6 jaar geworden en wij gingen nogthans voor veel meer jaren samen maar het heeft niet mogen zijn, maar ik weet 1 ding zeker zowel bij jou als bij mij hebben de hondjes het beste van het beste gekregen en daar doen we het ook voor en misschien in de late toekomst als er weer eens een hondje ons nodig heeft dan zullen we er weer eentje nemen maar eerst moeten we nog over ons grote verdriet heen geraken.
Ik wens je nog héél veel sterkte in de toekomst.

ik wens je veel sterkte,ook ik weet wat je nu doormaakt
je maatje verliezen doet enorm veel pijn,maar in je hart blijven ze verder leven

Een hondenleven is toch altijd te kort, we zouden ze graag altijd houden...

veel sterkte