Mijn maatje Benji

Hallo allemaal. Dit is het verhaal over mijn maatje Benji.

Benji is geboren op 19 juni 2007 in Best. Ik woonde toen samen met mijn moeder. Onze hond Barry was plotseling op 4 jarige leeftijd overleden en het was zo stil en leeg in huis. Barry was een kruising Friese Stabij/ Border collie. Hij stierf aan een aangeboren hartafwijking. Daarom besloten mijn moeder en ik om naar een nieuw hondje uit te kijken. Mijn moeder wilde heel graag een klein ras.En moest heel goed met kinderen overweg kunnen. Na enig onderzoek op internet kwamen we uit bij de Shih Tzu. Al vrij snel had ik een hondje gevonden in Best. Meteen gebeld of het hondje nog te koop was. Dat was inderdaad het geval. Ik vroeg of we de volgende dag mochten komen kijken. Dat was geen enkel probleem. Dus vroeg uit de veren en met de trein op weg naar Best. Daar kwamen we om 12 uur aan. Er waren nog 3 pups. Benji was de enige pup die direct contact maakte. De keuze was dus niet zo moeilijk. Nadat we alle papieren ondertekend hadden en het geld overhandigd, gingen we weer richting Alkmaar. Want daar woonden we. Hij deed het zo goed in de trein. Hij heeft heerlijk liggen slapen. Vol trots lieten we Benji zijn nieuwe omgeving zien. Ook mijn 2 petekinderen waren op slag verliefd op hem. Benji groeide uit tot een hele mooie, lieve maar vooral trouwe viervoeter. Alles ging heel voorspoedig en ook de zindelijkheidstraining was geen enkel probleem. Maar op 31 oktober kregen we het vreselijke nieuws dat mijn moeder longkanker stadium 4 had. Dit betekende dat ze niet meer kon genezen. Dat was een enorme klap voor ons. De eerste tijd kon ze nog wel kleine stukjes met hem lopen. Daarna kwam het op mijn schouders neer. Maar ik had er geen probleem mee.Mijn moeder overleed op 9 december 2008.Omdat hij een trimhond was, moest hij elke 3 maanden getrimd worden. Zo ook die ene keer. Ik had hem weggebracht en werd gebeld wanneer ik hem weer kon ophalen. Na 2 uur werd ik gebeld. Toen ik binnenkwam, zei de trimster dat ze was uitgeschoten met de tondeuse en dat ik zijn pootjes goed in de gaten moest houden. Binnen enkele weken kreeg hij vreselijke wondjes aan zijn pootjes en enorme jeuk. De da dacht aan een ontsteking en gaf hem antibiotica mee. Daarmee zou het wel overgaan. NIET DUS. Een vriendin van mij adviseerde om een andere dierenarts te zoeken. Ik kwam bij een hele goede terecht. Hij nam ruim de tijd om Benji goed te onderzoeken en schraapte wat huid weg bij zijn pootjes en legde dit onder de microscoop. Benji had last van mijten. Deze bleken op de tondeuse te zitten. De tondeuse was dus niet ontsmet. Benji was toen 1,5 jaar oud. Hij kreeg heel veel medicijnen en die hielpen redelijk. Een daarvan was een vloeistof die ik moest verdunnen met water. Het stonk een uur in de wind. Het rook naar terpetine. Daarmee moest ik zijn pootjes 15 minuten in laten weken. Dat was vreselijk. Het deed hem zo'n pijn. De jeuk werd gaandeweg ook steeds erger. Ik ging op het laatst zowat elke week naar de da. We hebben van alles geprobeerd om hem van die vreselijke pijn en jeuk af te helpen. Maar omdat hij zoveel medicijnen had gehad, hielp het allemaal niet meer. Op 31 augustus 2010 heb ik het hele moeilijke besluit moeten nemen om hem in te laten slapen. Benji was toen 3 jaar en 3,5 maand.Dus toen was ik niet alleen mijn moeder kwijt, maar ook nog eens mijn maatje, die mij over een hele moeilijke periode had heengeholpen.Mijn vader leeft ook niet meer, dus toen was ik helemaal alleen. Het is nu bijna 11 maanden geleden en ik mis hem nog zo erg. Het is zo oneerlijk. Dit had niet hoeven gebeuren. De trimster heeft haar fout toegegeven, maar wat heb ik daar aan? Ik krijg hem er niet mee terug. Voordat ik mijn verhaal begon te schrijven, heb ik heel erg gehuild. Gewoon omdat ik hem zo mis. Nu heb ik een katje. Als ik verdrietig was om mijn moeder, kwam Benji mij meteen troosten. Mijn katje reageert niet eens als ik verdriet heb. Ik neem het haar ook niet kwalijk, want een hond is toch heel anders als een kat. Ik zou mijn katje ook helemaal niet willen missen. Lieve Benji, ik zal je nooit vergeten. Rust zacht, mijn lieve en trouwe maatje. Groetjes Joyce

Jeetje wat erg zeg... wat vreselijk
En dat allemaal door een fout van de trimster.

Heel veel succes en sterkte...

verschrikkelijk verhaal.en ik leef dan ook heel erg met je mee.ik kan je alleen maar heel veel sterkte wensen.



grt noor en een pootje van jazzy en poppy

Jeetje wat een vreselijk verhaal .
Ik wens je heel veel kracht en sterkte toe.

Dit is nog al een heftig verhaal.

Ik wens je heel veel sterkte toe.

Lieve Jooyce, wat heftig. je hebt op korte tijd heel wat meegemaakt. Wat erg dat je je moeder verloor... En dan die lieve Benji die je nog Jroost bracht... Ik kan goed begrijpen dat je, als je er nu op terugkijkt, goed beseft hoe "oneerlijk" alles verlopen is... Echt een ongelukkige samenloop van omstandigheden... Een trimbeurt met zulke gevolgen... echt spijtig.

We leven met je mee. Maar ik hoop ook dat het je toch goed doet dat je het eens helemaal in een bericht hebt neergezet, met fotootje van je lieve Benji en met al die woorden die uitdrukken hoe pijn het deed wat jou, maar ook je hondje overkwam.

Het is nu een poosje geleden, maar nu besef je nog beter hoe groot het gemis wel is. Toch hoop ik dat je ook beseft dat Benji er wel was toen je hem heel erg nodig had. Niet echt lang,... maar wel in een heel moeilijke periode. Voor Benji is die vervelende jeuk voorbij. Je kunt hem een mooi plekje in je gedachten, herinneringen en in je hart geven. Benji was zo waardevol voor je.

Wat een mooi fottotje is het... wat een lieve houding en blik van je hondje! Bewaar hem zo in je gedachten.

Heel veel sterkte en geluk gewenst.

Pff heb echt gehuild om jou verhaal wat erg allemaal meis, ik leef ontzettend met je mee.
Heel veel sterkte en denk aan de mooie herinneringen.

Wat erg dat je dit hebt moeten mee maken
Door een fout van de trimster je kleine Benji dit aangedaan , triestig .

Heel veel sterkte voor jou met het heengaan van je lieve maatje .

..Rust zacht kleine lieve Benji

jeetje wat een heftig verhaal zeg
heel veel sterkte met dit grote verlies.

Benji rust zacht.........

Jeetje zeg wat een verhaal en dan ook nog alles zo snel achter elkaar.
Kan me heel goed voorstellen hoe je je voelt.

Heel veel sterkte en dank aan de mooie tijden en de lieve herinneringen die je hebt gehad met Benji.

Heel veel sterkte

ik zit hier met de tranen in mijn ogen.

ik geloofde mijn ogen niet toen ik je tekst las, weet je ik ben in juist hetzelfde geval als jij, mijn moeder overleed op 31 december 2008 na een korte ziekte aan leukemie, mijn hondje was ook mijn alles en dank zij haar heb ik de dood van mijn moeder kunnen verwerken, en dan komt ineens bij heldere hemel het verdickt dat mijn hondje een leverziekte heeft alhoewel we nooit iets aan haar gemerkt hadden en is ze na een maand gestorven dat was op goede vrijdag 22 april, twee dagen later hebben we een britse korthaar poes gekocht en je hebt groot gelijk een kat is geen hond maar ik moet wel zeggen dat ik héél veel vriendschap van mijn poes heb terwijl ik dit aan het schrijven ben ligt ze naast mij aan de computer. Gisteren ging ik voor het eerst naar een winkel waar mijn schatje altijd mee naar toe ging en toen heb ik het weer ook zo moeilijk gehad toen ik buiten kwam heb ik hard zitten huilen omdat ik haar zo miste; de mensen zeggen wel het zal slijten maar ik weet zo wie zo dat het nog lang zal duren, ik weet ook nog niet goed of ik al een nieuwe hond ga kopen, ik ben er nog steeds niet aan uit,de ene zegt neemt hem nu dan kan hij samen opgroeien met de poes en de andere zegt wacht nog. We zullen wel zien wat de toekomst brengt maar als het je een kleine troost kan zijn je bent niet alleen met je verdriet. Ik wens je nog héél veel sterkte en moge het je goed gaan in de toekomst

Lieve Joyce,

wat kan een mens een hoop voor zijn kiezen krijgen, en jij bent daar één van.
je moeder die heel erg ziek wordt en komt te overlijden. En dan geeft je kleine vriend je de troost die je zo hard nodig had.En dan door onzorgvuldigheid van een trimster wordt jou kleine hondje ziek. en krijgt enorme jeuk.Ik weet wat dat inhoud want mijn hond heeft ook een zeer ernstige huidinfectie gehad, en is daar aan overleden.Je wil alles voor je maatje doen maar niets helpt en op een bepaald moment kan het gewoon niet meer verder en moet je de meest moeilijke beslissing gaan maken.En dan het gemis en het vreselijke verdriet.Ik heb nooit geweten dat een hondje zulk een diep verdriet teweeg kan brengen tot dat mijn eigen hond overleed.Er sterft een stukje van jezelf.Dus ik begrijp wat je doormaakt en hoe langer het geleden is hoe erger het gemis.Want je weet dat ze nooit meer terug komen.Dat je ze nooit meer kan knuffelen.Maar misschien ooit.........komt er een tijd voor een nieuw makkertje, wens je heel veel kracht toe,

wat erg
heel veel sterkte

@ beke

Je verhaal heeft echt heel veel overeenkomsten met dat van Joyce. Zoveel gelijklopende gebeurtenissen... Zelfs de foto van je hondje. Wat er gebeurd is zal zeker voor altijd een groot litteken nalaten, maar dat wil je ook niet kwijt, het hoort bij je, ... Maar ik wens je toe dat de wonde heelt. Ook veel plezier en fijne dagen met de poes. Of en wanneer je nog een hondje neemt kan niemand voor jou uitmaken. Dat zul je zelf het best aanvoelen.
Gun jezelf wel om van de mooie dingen in het leven te genieten. Als je hondje je ziet zal die niet anders willen. Vergeten doen we ze toch niet en dan is het makkelijker om mooie gedachten naar hen te "sturen".

Ook heel veel sterkte gewenst en een dikke knuffel.