Hoe verwerk ik dit verlies, het doet zoo pijn!!

Vrijdagochtend ben ik mijn kleine meisje verloren, Wendy, een black en tan. Mijn baby was ze, al was ze 14 en half, maar dat maakt niet uit, ze moest 100 worden, ook al weet je verstandelijk dat dat niet kan.
Ze kreeg een longoedeem, maar omdat ze een zwakker hartje had heeft ze dit waarschjinlijk niet kunnen winnen.
Ik ben er zoo kapot van, het doet zo vreselijk veel pijn dat ik het wel kan uitschreeuwen...
Ze was mijn zorgenkindje, ze was maar 1,2 kilo, zo klein...en ze had zoveel zorg nodig haar hele leventje. Omdat ze een zwak knietje had waar ze met 1 jaar aan geopereerd werd, kreeg ze een angst voor gladden vloeren, maar ze had haar eigen route en kleedjes als station. buiten wandelde ze prima en graag.
Ze ging overal mee naar toe, samen met de andere wawa meisjes, hadden hun eigen wandelwagen als ik een winkel in moest en met boodschappen doen zat zij in de kar op een deken, prachtig vond ze dat...voorheen waren ze zelfs met zijn vieren...
2 jaar geleden, we woonden net 2 weken hier, verloor ik haar nichtje, Melissa, ik heb zeker een half jaar heel erg veel last daarvan gehad, en zelfs nu nog doet het pijn. nu weer, ook al weet je dat het gaat komen, je stopt het een beetje weg, en tot voor enkele dagen terug was er niets aan de hand, ging het zo goed met haar, ze was blij, at goed, wandelde lekker. Het is zo onverwacht..Ze is overal, mijn kindje en die confrontatie doet zo pijn. Naar haar foto kijken doet pijn terwijl ik er troost in zou moeten vinden.
Het grijpt me naar de keel, paniek, ik weet niet waar ik het zoeken moet, al die dingetjes...zo'n pijn...
En iedereen bedoeld het goed met opmerkingen waar ik helemaal niets aan heb...je hebt er nog twee, ze heeft een mooie leeftijd gehaald....ik word er kwaad om...dat maakt allemaal niets uit!! Ik ben mijn kindje kwijt, daar gaat t om...en ze komt niet meer terug!!
Ja stoffelijk, in een prachtig hart met pootjes erop, maar ik kan haar nooit meer aanraken, knuffelen...het dot ZO VRESELIJK PIJN!!!!
De laatste paar weken was ze blind, dat gaf haar wel angst, dat zagen we, ook die wetenschap probeer ik te gebruiken als troost...
Het ergste is...we moesten een keus maken de laatste nacht, haar bij de arts laten in de zuurstof zodat ze meer lucht kreeg met een risico dat we geen afscheid meer konden nemen, of mee naar huis nemen en haar benauwd laten zijn maar bij ons houden.
Natuurlijk kozen wij voor haar zuurstof....maar smorgens gebeld dat t ineehns slechter ging, wij er snel heen, waren we net een paar minuten te laat...
En dat is onverteerbaar...dat ze alleen is overleden, ik had bij haar moeten zijn, haar aanraken, dat ze wist dat is er was, en nu....
We kunnen er niets mee, het is onverteerbaar...hier was ik nu altijd bang voor...het is eerder gebeurd namelijk....met ons eerste hondje, onverwacht ook.
En het erge is, ik geloof in reincarnatie, en Wendy was dat eerste hondje, ze had vanaf de eerste dag dingen die een pupje absoluut niet kon hebben, dingen van Remy die pas na bepaalde ervaringen ontstaan, zij was Remy...en weer ging het mis....
Zij is geboren op 15 december, Remy op 11 December.
Zij is overleden op 8 Juli, Remy is overleden op 5 Juli....toeval....

Ik ben zo bang dat ze heeft geleden in die 2 dagen, en geen afscheid hebben kunnen nemen....zo'n pijn...
Wat moet is doen?????????HELP!!

Zijn er mensen die dit allemaal wel begrijpen?
Velen zonder dieren begrijpen er helemaal niets van...en dat doet pijn en is zo moeilijk, dat niemand je begrijpt...

Wat een zielig en erg verhaal.

Ik heb mijn lieve Debbie ook verloren. Zij was ook 14. Wij wisten ook dat het einde eraan zat te komen. Maar hoe moet je je op zoiets voorbereiden? Dat kan toch niet? Ik zeg ook vaak tegen mezelf: ze is oud geworden, ze had een mooie leeftijd.

Maar natuurlijk haalt dat je gevoel en verdriet niet weg! Dat kan niemand!
Ik was nog maar 18 toen Debbie overleed op 14 jarige leeftijd. Ik kon 2 weken lang niets. Ben niet naar school geweest etc. Het leek wel of niemand het begreep!
Als je zegt: zij was mijn zusje (of in jouw geval kindje) dan begrijpen mensen dat niet. Dan zeggen ze: het is maar een hond hoor.

Het doet er niet toe wat andere mensen vinden. Het verdriet is er. ik weet het is moeilijk. maar dat het er is maakt je menselijk. Daaruit blijkt maar weer hoeveel je om haar geeft. Hoeveel je van Wendy houdt.

Er gaat veel tijd overheen voordat je je beter voelt. Er zal een leeg plekje blijven. En je zal vaak aan haar terug denken en haar missen. Maar koester de goede en leuke herinneringen!
Zij zou ook willen dat je verder ging, en dat je gelukkig bent. Dat je geniet van de andere hondjes die er nog zijn.

Maar huil maar eerst lekker uit. Voel je verdrietig. Uit het! Je zal zien dat het vanzelf beter gaat worden. Bij de 1 na een maand. Bij de ander na 4 maanden. Het maakt niet uit.

Sterkte!

Lieve Sylvia,

Ik wens je heel erg veel sterkte met dit grote verlies!!!
Ik kan je heel goed begrijpen, het doet ontzettend veel pijn...
8 weken geleden, op 11/05/'11, hebben wij ook totaal onverwacht afscheid moeten nemen van ons honde-kind, Woofy, een Jack Russeltje. Ze werd aangereden en kreeg geen 2de kans meer Net zoals jij, waren wij er niet bij in haar laatste momenten (ze heeft nog eventjes geleefd) en dat knaagt enorm! We hadden haar moeten kunnen troosten,vasthouden, haar dat veilige gevoel van geborgenheid geven, ... maar we waren er niet
Ik mag er echt niet bij stilstaan, want dan maak ik mezelf gek! En dat mag jij ook niet doen...
Ik las dat je een mooie urne hebt uitgekozen, geef ze een mooie plaats, zet er een mooie foto bij, een bloempje, een aandenken, brand kaarsjes, wat je maar wil... dat heb ik ook gedaan en het geeft mij enigszins troost.
Wendy zal voor altijd heel diep in je hart zitten samen met al die prachtige herinneringen aan haar!
Trek je op aan alle mooie dingen, ookal weet ik dat dit nu nog heel moeilijk is, maar dat komt wel. Ik kan nu stilletjes aan ook met een glimlach terugdenken aan m'n lieve Woofy, maar ik heb evengoed nog steeds mijn intens verdriet...
Laat je verdriet gerust toe, dat lucht op.

Rust zacht, lieve Wendy!

Héél veel sterkte,

Céline

Heel veel sterkte!

Ik begrijp je heel goed ik heb een labarador/goldenretriever en deze in nu ook ziek
hij was al verlamd maar nu doet ie erg vreemd met hoesten enz.
moeten vanaaf na DA ben ook bang dat ik hem kwijt raak.

en wacht op vanaaf, hopen dat het goed komt

Ik ben 17 jaar oud en hij is mijn alles als ik ergens mee zit dat troost hij mij.
hij is mijn vriend. en vind ik soms zelf de enige die mij begrijpt.
dat ik hem mischien verlies doet nu al zoveel pijn.
maar daar heb jij niks aan.

dus ik snap wat je bedoeld een hond is niet zomaar een hond maar veel meer en een vriend!!

Ik denk dat je terug moet denken aan de fijne herinneringen
en dat je blij moet zijn dat je haar hebt gekend.

groetjes en sterkte !!

sanne

Ja ik begrijp je heel goed , ook mijn Bichon Friseé heb ik moeten afstaan , we hebben hem moeten laten inslapen kon niet anders , nog 7 dagen gewacht en hem lekker van alles gegeven zoals vers vlees , geen dieet, geen spuitjes die hem zot maakten van de pijn en zo lekker zijn dingetje gedaan ,hem verwennen tot zover .
Die dag zal ik nooit vergeten ik hem nog mooi gemaakt want die zag er niet uit door die allergie , kon het gewoon niet verdragen dat zo een mooie hond opeens geen hond meer was . Ikzelf heb foto's genomen om mijzelf die te laten zien dat ik het juiste gedaan heb, hem uit zijn verschrikkelijk leiden verlossen.
Denk bij jezelf dat je hondje het geluk had om bij jou te zijn en dat jij hem al die jaren een gelukkig leventje heb gegeven.
Dat breng je tot rust als je daaraan denkt.
Veel sterkte en tot hoors

Wat lief dat ik al zo snel van die lieve reacties krijg...
Het is zo fijn als mensen je begrijpen....
Ik denk er ook aan als je hondje een ongeluk zou krijgen,dat moet afschuwelijk zijn en daar zou ik nooit meer mee kunnen leven...
En het is fijn te horen dat een jong iemand ook al zoveel liefde heeft voor haar dier..dat is zo belangrijk, ik wens jou ook heel veel sterkte, hopelijk komt het goed, blijf positief

Ik kan het momenteel met niets vinden...een foto doet teveel pijn, al kijk ik er wel regelmatig naar...herinneringen doen vreselijk veel pijn, juist omdat ze nooit meer terug komen, dat benauwd me, knijpt mijn keel dicht..
Het geeft me wat steun zo met het forum en jullie lieve mensen, even de afleiding, begrip...
Dank jullie wel...

Hallo Sylvia.
Ik snap het heel goed,mijn hondje is aan haar laatste tijdje bezig,we weten niet of het nog dagen of weken zijn,maar ik kan het nu eigenlijk al niet goed handelen,het idee dat ik mijn lieve meisje,mn hondekindje,mn oogappeltje.
Vorig jaar mn paardje moeten laten gaan,straks mn hondje,het is te erg.
Respect en sterkte voor jouw sylvia.

Hallo Silvia

Wat erg voor je.Ik wens je ook heel veel sterkte toe.

Maar ik begrijp je verdriet en als het zo lees ben heel goed voor haar geweest.

Het gemis is ook niet zomaar weg.Denk veel aan de mooie momenten met haar en het krijgt wel een plekje.


Rust Zacht Wendy.

Ik begrijp u maar al te best Sylvia.

Vandaag heb ik mijne klop gekregen, en zit al een ganse dag met een krop in de keel van het overlijden van ons hondje gisteren.

We gaan er door moeten, het is niet anders. Ze komen nooit of nooit of nooit of nooit meer terug. Dat zijn de feiten, hoe erg het ook is.

Sterkte nog !

Aan Yvonne

En ook voor u veel moed.

Heel veel sterkte met het verwerken van dit verlies, ik weet hoe jij je nu voelt, ik heb zelf mijn Westy Iggy in 2009 verloren, zij is maar 10 jaar en 5 maanden oud geworden.