Bang buiten

Hoi hoi,
mijn shih tzu van een jaar is bang/ onzeker als hij buiten is. Hij kijkt vaak achterom of er iets aan komt. Hij wil ook niet verder lopen dan een bepaald punt. Als er iemand te snel langs komt (bijv langs jogd) kruipt hij in elkaar of sprint hij snel richting de voordeur. Ik heb hem sinds hij 2 maand was dus vanaf het nest en kan me niet herinneren dat er iets voorgevallen is waardoor hij zo reageerd. Binnen is er niets aan de hand, ook niet wanneer er zomaar vreemden (voor hem) binnen komen.
Weet iemand hoe ik Swiffer over zijn angst kan heen helpen???

hoi sandy

is jou hondje nog steeds bang buiten
ik heb dit ook gehad
heb het gedrag totaal genegeerd en heb spikey overal mee naar toe genomen in een speciaale hondenbuggy die dicht kon dus hij kon alles zien maar niemand kon aan hem zitten
en als ze dit toch wilde zei ik gewoon nee afblijven hij moet wennen
dus ook naar de winkel ging hij mee in de bugy
dit na ongeveer 3/4 mnd liep meneer vrolijk mee buiten aan de riem en gaat nu overal op af

beetje laat maar ben net nieuw hier

groetjes els en spikey

Hoi Sandy,

Ik denk dat jouw Swiffer aan het eind van haar pupertijd zit. Op dat moment kunnen sommige situatie's voor een hondje ineens anders bij hun binnenkomen. En daar worden ze soms angstig van. Wat je kunt doen? Ik zou het niet negeren!

Ik heb het met Barca zo opgelost.

Zodra Swiffer op iets reageert blijf je rustig stilstaan en geef je je hond de tijd om te wennen aan datgene wat haar ineens angst bezorgd. Lukt het niet...loop rustig naar het angstige object toe en laat je hand erover gaan, praat rustig en zacht tegen je hond. Als je hond nu toch naar het angstig object toeloopt of gaat snuffelen dan geef je je hond uitgebreidt de tijd om dat te doen: aai nu nooit je hond!!. Zodra het zich wil terugtrekken duw je snel een trainertje onder haar snuit. Beloon haar rustig!

Hier is een voorbeeld.

Barca werd op een gegeven moment 'bang/angstig' voor bv straatobjecten. Nu hoort dit een beetje bij zijn ras, maar ik wilde toch kijken of daar iets aan te doen was. Een hond wat zo min mogelijk gereserveerd reageert, is natuurlijk prettiger voor de hond zef. Ik ontdekte dat hij angst kreeg voor de geatomatiseerde vuilnisbakken en lantarenpalen. Overdag ben ik met hem naar zo'n vuilnisbak toegelopen.
Barca bleef stokstijf voor dat apparaat staan. Ik had hem aan een lange lijn en ik heb even gewacht....zodat hij zelf kon herstellen. Dan is de ergste angst er een beetje uit.

Daarna liep ik naar dat apparaat en begon dat ding net op snuithoogte te aaien. Nog steeds geen woord tegen hem gezegd. Barca had nu wel even een aanmoediging nodig dus begon ik wel iets te zeggen "mooi, braaf, kom maar", zijn allemaal woorden die je kunt gebruiken maar nooit haar naam noemen. "Swiffer, kom maar" is dus niet de bedoeling omdat je er dan een dwingend commando van maakt terwijl je het dwingende deel juist wilt vermijden. Swiffer gekoppeld aan kom maar is een echt dwingend en dat pikt ze er zo uit!

Het apparaat is leuk, het is een geweldig ding. Zodra je hond tegen (of bijna tegen) het apparaat gaat snuffelen zeg je neutraal "goed zo" en je geeft Swiffer een trainertje.

Gegarandeerd dat Swiffer, nadat ze het trainertje heeft opgegeten, van dat apparaat zal weglopen. Laat haar naast je plaatsnemen en loop zo-rustig-mogelijk van dat apparaat weg. Doe deze truck niet tijdens elke uitlaatbeurt. De clou is om dit juist te vermijden maar om speciaal even met haar naar zo'n angst object te gaan. Doe datgene wat hierboven staat en loop daarna gewoon naar huis.

Ga je Swiffer uitlaten dan loop je gewoon rustig langs dat enge apparaat en dan negeren....grote kans dat ze uit zichzelf ineens toch daar na toe wil. Wil ze dat omdat ze het ineens minder eng vindt? Nee, dat trainertje beviel haar en je hebt haar interesse gewekt. Het is minder erg geworden!

Neem dus zoveel mogelijk trainertjes mee

Vermijdt het roepen van haar naam

Kort dit truckje herhalen

Alleen naar buiten om op die manier haar angst eruit te krijgen en daar geen uitlaatbeurt aan vast koppelen. Tis namelijk hard werken voor haar.

Het niet verder willen lopen dan een bepaald punt is toch een vorm van lichte dominatie. Zij is klaar met wandelen en ze vindt het wel welletjes. Trek je hier niks van aan. Jij bent de Alfa en jij bepaalt de lengte van de uitlaatroute. Die kun je even inkorten, zodat ze gewend is geraakt. Vrij snel stpa je toch over op je eigen uitlaatroute en desnoods lok je haar mee met af en toe een trainertje. Doe dit niet te veel. Ze kan een 'zonder trainertje verzet ik geen stap' attitude gan ontwikkelen" Zodra ze meeloopt met behulp van trainertje dan doe je steeds een paar stappen extra voordat ze dat trainertje krijgt. De lengte tussen trainertje een en trainertje twee wordt automatisch langer. Dit kun je wel tijdens het uitlaten oefenen. Heeft ze het door en komt haar vertrouwen weer terug. De meeloktrainertjes dan steeds meer weglaten en dan alleen belonen bij thuiskomst.

Heel veel succes!

Heel v

Klein dingetje wat ik nog even wil aanstippen:
Kijk goed naar je hond!
Overvoer hem niet met prikkels, zorg dat hij het nog wel aan kan en in een staat is dat hij nog leert.
Let daarbij op staart en oren, die moeten postief staan. Dus of hoe hij ze normaal altijd heeft, of hoger.

Heeft hij zijn staart tussen zijn pootjes en zijn oren in zijn nek, dan heeft hij het heel onprettig.
Wat je kan doen is op je hurken gaan zitten en een koepeltje voor hem maken met je armen. Daar kan hij dan rustig zitten. Je aait hem niet! Maar zorgt wel dat hij veilig is en alles vanaf zijn eigen hoogte rustig kan bekijken.

Het liefst blijf je dus op de afstand die voor de hond nog te 'handelen' is.
En dan telkens net een stukje verder.

Succes!