bange hond vs luidruchtige hond

Eerst en vooral even melden dat dit de eerste keer is op een forum.
Wij hebben dus 2 eigenlijk wel lieve hondjes, een vlinderhondje (woelie)van bijna 2 jaar en een tibetaanse spaniel (dixie) van 1,5 jaar.
Op zich hebben we er niet zoveel problemen mee.
Om te beginnen met ons vlinderhondje, die is eigenlijk al sinds het begin echt een bangerik. Hij is bang als wij als eigen baasje te vlug naderen om hem te strelen, hij is eigenlijk van alles die teveel lawaai bang. hij springt bij wijze van spreken in mijn nek als hij een andere grotere hond ziet.
Als je hem niet zou kopen als puppy zou je denken dat hij slagen of zo zou gekregen hebben maar dit is totaal niet zo!! Anders is het een schatje, een echte slimme hond eigenlijk, kan redelijk vlot leren.
Dan onze tibetaanse spaniel, het tegenovergestelde van Woelie, is van niets bang en luistert maar als we met snoepjes zwaaien. Het enige 'probleem' met deze schat is dat hij blijkbaar soms 2uren aan een stuk zit te blaffen als wij gaan werken zijn (wij werken dus wel in de nacht dus niet zo tof), hij is wss te nieuwsgierig naar de katten die passeren. Als we thuis zijn en hij maakt te veel lawaai gaat hij wel luisteren als we roepen maar als hij alleen is, is dit ntrlijk beetje moeilijk.
Weet iemand mss een beetje raad bij onze unieke hondjes?