dikkerd, we missen je zo.

Dit was zo'n avond lieve, lieve Bandu. Dat de zonsondergang op zijn mooist was en dat wij dan met zn tweetjes naar de aaldert trokken. Een prachtig landweggetje hier een kwartier lopen vandaan. Dan gingen we saampjes eventjes het natuurgebiedje in om te kijken of we nog snel ergens een hertje konden spotten. Of nou ja, ik vooral, want jij was daar net iets te dom of te slechtziend voor, jij zag ze nooit. jij kon lekker los lopen daar (behalve in het bos en natuurgebied, daar moest je aan de lijn), want er rijden daar bijna geen auto's en je kon ook ontzettend goed luisteren. we kwamen langs een klein bos, een klein natuur gebied, een paardenwei en een koeienwei. Het leek of wij alleen op de wereld waren met alleen die elementen. En wat genoot jij daarvan. Dat zag ik aan je kop, aan je staart en aan je manier van lopen. En ik ook, ik kwam als herboren weer thuis, met het gevoel dat wij samen de hele wereld aan konden! Okke zei het iedere keer weer: 'je wordt echt vrolijk van wandelen met Bandu he? '
ja. en hoe. kereltje wat mis ik je vanavond. ieder seizoen komt er een moment waarop ik denk: 'nu zouden Bandu en ik samen het land op gegaan zijn om bevroren plassen kapot te stampen of om er op te glijden.' en nu dus dit. Ik was chagrijnig vandaag omdat mijn proefwerk Frans niet goed ging. toen zag ik de bloesem in de bomen en de lucht oranje rood kleuren. god wat mis ik je. Waarom ging je dan ook zo plotseling? toen ik op vakantie was nog wel?
Bandu kereltje, misschien lukt het me wel nooit om het een plekje te geven. Maar dat maakt niet uit. Voor jou wil ik daar wel mee leven. Richy kust nu de tranen van mijn gezicht. Ik ben niet de enige die je mist. Hij mist je ook. Ook al waren jullie niet altijd beste vriendjes. Ik zal goed op hem passen. En hij past goed op mij. we zullen je nooit vergeten.

in loving memory of Bandu. onze prachtige berner kruising die veel te vroeg is overleden. je wordt nog iedere dag gemist.

die wilde ik er ook nog even bij zetten, maar dat was ik vergeten.

wat heb je dat mooi omschreven! Veel sterkte!

Te vroeg heengegaan...of gewoon weg...Kijkend naar de hemel, we zeggen dat ze over ons waken. We denken vaak aan hen...De ochtend...S'avonds kijkend naar de sterren...Een datum...Een lied...Geur...Heel veel sterkte , en je zal je prachtige Bandu inderdaad nooit vergeten...

Hallo Brienne,

Ja meid het valt niet mee om je maatje te moeten missen.
En dagelijks word je er aan herinnerd, het was trouwens wel een kanjer, ik heb even op je profiel gekeken.Kan me voorstellen dat je een speciale band met hem had.Prachtig koppie. Wens je heel veel sterkte en kracht om het verlies van Bandu dragelijk te maken.

Hallo Brienne

Heel veel sterkte met die vreselijk moeilijke momenten,

Mooie foto's van prachtige honden, voor altijd in je hart he

Ik leef met je mee, nogmaals heel veel sterkte met je verdriet om beide lieverds zo kort na elkaar

Liefs
Yvon

Wat je schrijft is waar.. De herinneringen hoeven niet te vervagen. Er zit iets moois in het missen van Bandu.. en wel dat het zo heerlijk was om hem bij je te hebben. Daardoor weet je nu wat je mist. Het komt in dit leven niet terug, maar je hebt het mogen meemaken... genieten van het samenzijn met een prachthond. We leven mee in je verdriet, maar wensen je ook mooie gedachten toe bij het zien van mooie dingen in de natuur, nu weer in de lente. Bandu zou ervan genieten, en wie weet of hij dat niet ook doet, op hetzelfde moment als jij Sterkte als het gemis te erg is en nog heel veel plezier met de hondjes om je heen.

Het blijft altijd moeilijk een maatje te moeten missen.......... en het verdriet blijft ook. Al zullen op den duur ook de leuke herinneringen een ruime plaats in je gedachten krijgen. Maar nu overheerst vooral het gemis.

Sterkte daarmee!

Ik wens je heel veel sterkte, want het maakt niet uit wanneer je beste vriend van je heen is gegaan het gemis blijft, sterkte

Heel veel sterkte met het verlies van je maatje.
Het is altijd te vroeg.
Hij is voor altijd in je hart.

heel veel sterkte

ik begrijp het hoor,je kunt zo intens genieten om met ze te wandelen,genieten van de natuur en van elkaar,dan kom je thuis allebei moe maar voldaan,en dan opeens zijn ze er niet meer,erg is het,ik weet het

we vergeten ze nooit, en we zullen ze wel altijd op bepaalde momenten meer missen dan anders en de pijn ik hoop dat het ooit over gaat,maar ik weet het ook niet zo voor mezelf hoor

veel sterkte