nieuwe pup....te vroeg :-(

Hoi allemaal,

In het forum medisch heb ik geschreven over kyra, mijn lieve beste vriend die ik helaas veel te vroeg heb moeten laten gaan. Ze was nog geen 6 jaar....

Mijn dochter van 12 was er ook helemaal kapot van, kyra was meerdere weken ziek en we wisten dat hij de leukemie niet zou overleven.

Nu hebben we sinds 2 weken een nieuw hondje, een pup, kruising malthezer shitzu. Mijn vriend en ook anderen waren van mening dat het voor mijn dochter het beste zou zijn, ivm met het verwerken etc. Dit blijkt ook zo te zijn, ze heeft het verdriet om kyra een plaats gegeven, verteld haar nieuwe vriendje over haar en ze voelt zich stukken beter.

Alleen ik voel me ontzettend rot.
Voor mij is het te vroeg, ik ben nog midden in het rouwproces. Heb schuldgevoelens, verdriet, ben kwaad op mezelf. Ik heb het gevoel ik heb te impulsief gehandeld met het nemen van een nieuwe hond.

Daar komt nog bij dat ik niet zeker ben of de fokker waar we ons hondje hebben gekocht een broodfokker is, wat maakt dat ik me nog schuldiger ga voelen.

Ik weet niet of me hier iemand begrijpt....

groetjes,
jacqueline

Hoi Jaqueline,

Ja, ik kan het mij wel voorstellen zoals je je voelt...

Ik kan het gevoel natuurlijk niet weg nemen.

Maar je verdriet mag er toch wel zijn, ondanks het nieuwe pupje..
Het één hoeft het ander niet in de weg te staan...

Mijn Jip is afgelopen kerst - twee jaar geleden - niet meer uit een epilepsie aanval gekomen, ook wij moesten een vreselijk besluit nemen..

Ondanks het vreselijke verdriet - en ik mis hem nog elke dag hebben we er tóch voor gekozen voor Sterre te kiezen..

Je voelt het waarschijnlijk als verraad naar Kyra toe..
Maar dat is niet zo...
Kyra is onvervangbaar, ze was uniek!!

Je bent tot het laatse toe, goed voor Kyra geweest, je hebt alles gedaan wat binnen de mogenlijkheden lag...
Tot het laatst toe hebben jullie van haar gehouden, haar gesteund...
Wat meer kon je doen..?
Je hebt het toch goed gedaan...

Als Kyra kon spreken zou ze zeggen; "kies een nieuw maatje"...
Ik weet hoe goed een nieuw maatje het krijgt bij jullie, blijf niet in het verdriet hangen, het is goed zo..

Sommige dieren lopen maar een héél kort eindje mee op ons levenspad..
We hebben er wat van geleerd..
We leren iedere dag weer...
Zeker van dieren..

Kyra wil niet dat je in het verdriet verdrinkt..
Een dier leeft in het "nu"...
Dát is één van de dingen die we leren van dieren/honden...
Probeer heel voorzichtig een beetje te houden van het nieuwe hondje..
Hij heeft je nodig!!
Net als Kyra je nodig had..

Als je nieuwe hondje een broodfok hondje is, dan heb je dit niet "willens en wetens" gedaan...

Neem het zoals het is/komt..

Probeer te genieten meis...
Ook ons leven is kort..

Hoop dat je er wat aan hebt..

Lieve groet en "koppie op" hé..

Ilja

je mag je niet schuldig voelen
mss voor jou is dit nog te vroeg
ik dacht ook zo
maar langs de andere kant je dochter is opnieuw gelukkig en kan het overlijden nu een plaats geven
vergeten doe je niet !
maar wel een plaats in je hart dat speciaal voor hem is en dat neemt niemand van je af
dat het pup van een broodfokker komt wist jij niet
maar je heb wel een leven gered
wie weet waar het hondje terecht zou gekomen zijn

an

Waarom denk je dat het een broodfokker is,waar je je pup heb gekocht,je weet toch zelf,dat als er meerdere nesten aanwezig zijn,dat de kans vrij groot is,dat het mensen zijn,die geld verdienen aan de hondjes,en het hun een rotzorg is,hoe moederhond het overleefd,was dat niet het geval,dan hoef je je eigen toch niet schuldig tevoelen,dat je iets in stand houd,wat afgelopen moet zijn.
Hopelijk maak je je voor niets zorgen,en heb je een gezond hondje gekocht.
Met dit hondje zal je ook wel een speciale band krijgen hoor,ook al is het te vroeg voor jou,het zal de tijd nodig hebben,Kyra zal je nooit vergeten,die zit in je hart,veel plezier en liefde gewenst met je nieuwe pup.

Hoi,

Ik snap je ook volkomen, er is geen tijdstip voor vervanging als je je beste vriend hebt moeten afgeven, en een andere hond kan die nooit vervangen! Ik ken het verdriet...Maar schuldig moet jij je niet voelen, jou vriend blijft toch voor "altijd" in je hart!

Sterkte

Liefs Martine

Hoi jaqueline
Ook ik snap je heel goed
Mijn boomer is aankomende oktober 3 jaar geleden overleden .echt ik was er helemaal onderste boven van .Drie weken er naar had ik taat weer ik weet ze kon boomer niet vervangen maar ik moest er wel weer uit om taat uit te laten .
Ik ken dat gevoel heel goed alles is zo dubbel .
Ik denk zelf nog dagelijks aan boomer het was zoon schat
groetjes joke

Bedankt voor jullie reacties!

@ Joke:
Dat weer naar buiten gaan is waar ik wel weer veel van geniet. Kyra was mijn"anti-depressiva" (had/heb te kampen met depressie) ik kreeg hem 5eneenhalf jaar geleden en moest toen weer naar buiten, had weer contact met mensen en werd weer vrolijk.

Ik weet dat ons nieuwe maatje zeker ook weer vrolijkheid in mijn leven brengt, maar het is nog een beetje te vroeg. Natuurlijk vind ik hem superlief, wie kan nou een schattig pupje weerstaan, maar de band die ik met kyra had was eenmalig.

ik zal het gewoon tijd geven en proberen mezelf niet zo onder druk te zetten.

Of ons pupje van een broodfokker komt weet ik niet zeker, van te voren heb ik op internet naar informatie over de kennel gezocht, niets negatiefs gevonden. Er was maar 1 nestje op dat moment, de mensen hadden heel veel verstand van zaken, waren er met hun hart bij, gaven goede adviezen en ik mag terugkomen om de haartjes rond de oogjes, de nageltjes etc. te laten knippen. Ook kan ik altijd bellen als er iets is of ik vragen heb.
Toch hebben ze vaak een nestje, wat me weer onzeker maakt.

Door de hele toestand met kyra en haar ziekte, het laten inslapen...haar laatste adem blies ze in mijn gezicht ...het verdriet van mijn dochter...
heb ik misschien te impulsief gehandeld en had ik langer en beter moeten zoeken, ook hier advies inwinnen. maar ik kan het helaas niet meer terugdraaien.

Kyra heb ik bij in mijn ogen een van de beste foksters van golden retrievers gekocht, ik heb eerst de moederhond gezien en was verkocht. Toen was deze niet eens drachtig. Ik werd gebeld toen ze gedekt was en we mochten zelfs komen voelen aan haar buik en konden de pupje voelen bewegen. Toen ze geboren waren een blij telefoontje en steeds weer mochten we komen kijken en alle vragen stellen doie we hadden.
Toen we kyra mochten meenemen was het echt al onze hond. Het was net of we met het hele gezin zwanger waren geweest.
Na een drietal weken bood de fokster drie keer een puppytraining aan voor de nieuwe bezitters waar we de eerste belangrijke dingen leerden en de puppies met elkaar konden spelen en socialiseren. Ook daarna organiseerd ze relmatig wandelingen voor alle honden die uit haar kennel komen.

Na een bepaalde tijd komt de fokster op huisbezoek om te kijken hoe het met de hond gaat en behoudt ze zich het recht voor hem bij slechte verzorging mee te nemen. Dit staat in het contract beschreven. Ze vertelde dat ze dit 1 keer heeft gedaan, omdat de hond in een kennen buiten alleen als waakhond werd gehouden.
ik heb zelden iemand ontmoet die zo begaan is met haar honden, geweldig gewoon.

Ohje, ik schrijf enh schrijf, maar het komt gewoon allemaal opeens uit mijn vingers...sorry

Het was gewoon zo bijzonder en speciaal misschien hoort dit schrijven wel bij het verwerken van mijn verdriet

Bedankt voor wie het geduld heeft gehad tot hier te lezen...

heel veel liefs,
Jacqueline

Hoi jacqueline

Ik begrijp je helemaal hoor
.
Heb helaas hetzelfde mee moeten maken.. (en nu eigelijk een soort van 2e keer)

Onze Benno moesten we eigelijk best plotseling 18 feb 09 in latenslapen, hij had (wat de dierenarts dacht) een flinke blaasontsteking (voor de 2e keer binnen een half jaar)
De ab kuur hielp totaal niks, en hij kon helemaal niet meer plassen.
Tuurlijk verloor die arme schat wel zijn urine bij het gaan liggen. (in zijn blaas zat gewoon 1,5 liter urine wat hij gewoon niet kwijt kon.)
Toen besloot de dierenarts foto's te maken en daaruit kon ze zien dat er een tumor tegen de urine buis zat gedrukt.
Die lieve Benno* moesten we op 7,5 jarige leeftij laten inslapen.
Hij zou nooit meer goed kunnen plassen.
bij een mens halen ze alles weg, maar bij een hond kan dat niet...

Al snel schaften we Nero* aan.
Mijn oudste dochter kon het verlies van Benno* een plekje geven door de nieuwe pup.
Ik voelde alsof het een beetje inruilen was...

Helaas toen we Nero* bijna 5 weekjes bij ons hadden verongelukte hij bij ons voor de deur.

Ik wil nu even geen hondje weer. (tot nu toe ook nog steeds niet willen hebben... voel me nog steeds erg schuldig over Nero*)

Gisteren hebben we weer een nestje bezocht van de vader van onze Nero*.
Die pupjes zijn nét een weekje oud, dus voor ze weg mogen is het weer juni.
Moet nu eerlijk zeggen dat ik niet mee rkan wachten hihi...

Het voelt allemaal erg dubbel, maar éénmaal een hond in huis, dan mis je die zo enorm!
Elke hond is uniek en niet vervangbaar!
Denk dat je jezelf het geluk mag gunnen weer nieuw leven in huis te brengen niet dan!?

Suces met jullie hondje!
xxxx

Wat zijn mensen met honden toch geweldig. Stuk voor stuk begrip en troostende woorden, ieder op z'n eigen manier. Heb er kippenvel aan overgehouden. Allemaal een hele dikke knuffel.

Hallo,

Voor het eerst op deze site, lees ik net je berichtje over het te snel aanschaffen van een nieuwe pup. Wij hebben gisterochtend onze pup van 16 weken in moeten laten slapen. Onze dochter van 4jaar was erg verdrietig en bleef maar vragen waar het babyhondje was en wij vonden dat het voor haar beter zou zijn om zo snel mogelijk een nieuwe pup te krijgen. Eind van de middag gister hebben we een prachtig engelse springer spaniel pupje opgehaald van 7 weken. We zijn allemaal verdrietig om onze Toby maar aan de andere kant zijn we ook erg blij met Lizzie. Geef je zelf de tijd en de ruimte om vedriet te hebben en misschien kan je nieuwe pup je hiermee helpen om toch de scherpste kantjes er van af te halen

groetjes Nicole

Dankjewel Nicole!


Wat erg van jullie pup...zo jong



Natuurlijk helpt Bisou de scherpe kantjes eraf te halen, de vrolijkheid die een pupje met zich meebrengt, het zorgen en opvoeden leid af, maar het is waar, je moet jezelf de ruimte geven voor je verdriet.

mijn vriend begrijpt nu onze pup er is wel beter waarom ik zoveel verdriet om Kyra heb. Hij was er niet bij toen Kyra puppy was en merkt nu wat voor een band je met een hond krijgt als je hem van kleins af aan hebt. Hij is helemaal dol op Bisou, gelukkig maar, want ik was een beetje bang dat zo een klein pluizig hondje hem niet zou aanspreken. mijn dochter zegt, het is een echte "meisjeshond"

Vandaag zou Kyra jarig zijn geweest en dat is toch wel een speciale dag, ik probeer alleen aan de fijne momenten te denken en ben dankbaar voor de tijd die hij bij ons mocht zijn.

Jullie ook heel veel succes en plezier met jullie pup!

Groetjes,
jacqueline

kgeloof est hoe je je voelt, maar je kunt ook bedenken dat je dit pup een goede thuis hebt gegeven als die van een broodfokker moest komen waar zou het dan terecht zijn gekomen.

nu weet je zeker dat het diertje niets tekort komt.
het is natuurlijk vreselijk dat je je hond hebt moeten afgeven het was ziek enz. dus ergens heb je haar wel van de pijn verlost.
en het is neit dat je een pup hebt gekocht om je andere hond te vervangen.

dus bekijk al de positeve dingen ervan en dan zal je schuld gevoel hopelijk snel weg zijn

het is voor een goed doel zo moet je denken
en voor jou komt dat plaatje nog wel
maar laat het niet teveel merken aan je nieuwe pup
want die voelt dat er iets niet klopt

waarom heb je geen hond gekozen uit het asiel daar zit het er vol mee misschien geen pup maar genoeg andere honden
vindt dit erg jammer

Nou Corina,

Mensen hebben vaak hun voorkeuren voor pupjes of al wat oudere honden.

Je kunt ze daar niet op veroordelen.

Ik vind je laatste reactie dan ook een beetje cru.

Ieder zijn ding toch?

Groet,

Juliette

Hoi Kyra,
ik begrijp het allemaal heel goed. Mijn Bootje was 14,5 dat ik haar in heb moeten laten slapen, dat was afgelopen november. In jaunari, krap 1,5 maand later hebben we een nieuw hondje gekocht, ik had anderhalve maand zonder hond gezeten en ik kon er echt niet tegen, mijn liefde voor Bootje was zo groot ik had zoveel verdriet, maar ik kwijnde ook een beetje weg ik was mijn wandelingen kwijt. Met Buddy mijn nieuwe hondje heb ik het erg moeilijk gehad, ik kon niet aan hem wennen. Ik had ook echt het gevoel dat ik te snel aan een andere hond was begonnen, ik kreeg alleen maar meer verdriet om Bootje. Af en toe vond ik de nieuwe hond ook zo moeilijk dat hij me gewoon niks interesseerde ik vond hem gewoon af en toe niet leuk. En dat is erg om in te moeten zien, het beestje moest toch wel een eerlijke kans krijgen. Ik deed alles met hem hoor, lekker wandelen in het bos, leren zwemmen, cursus hier, cursus daar etc etc, maar ik had de band gewoon niet. Ik heb Buddy nou ruim 4 maanden, het voelt nog steeds af en toe raar, want wat je met je vorige hond had was onverwaardelijk. Maar ik ben Buddy echt leuk gaan vinden ik krijg plezier in hem, het opvoeden is af en toe moeilijk maar het is nu wel echt mijn hondje. Bootje zal ik nooit vergeten en je weet nooit of de keuze die je maakt om snel een hond te nemen of juist niet, de juiste keuze is.
3 maanden geleden dacht ik foute keuze maar nu weet ik dat ik daar gewoon door heen moest, het verdriet word niet minder maar ik kan het nu wel een plaatsje geven. Nu zie ik het als de juiste keuze.

Tja en waarom een pup, ik heb ook aan een asiel hond zitten denken ik zei altijd als ik ooit een nieuwe hond wil word het er 1 uit het asiel, maar met een klein kind wil ik gewoon geen hond met een verleden, klaar.

Lieve Jacqueline

Ook ik heb kort geleden mijn lieve golden retriever Misty moeten laten inslapen. Na 3 weken heb ik Simba in huis "genomen". Egoistisch? ja echt wel. Ik miste zo het loopje, lekker kletsen met andere hondeneigenaren, het spelen enz. enz.
Zoals Inja het heeft verwoord: Kyra blijft altijd een aparte plaats in je hart houden, zoals Misty bij mij. Het was echt mijn maatje, als ik verdrietig was, was Misty de eerste die bij mij was en mij troostte.

Nu 2 maanden verder, begin ik het langzamerhand een plaatsje te geven. Ik heb haar een heel goed leven gegeven met alle liefde die ik in mij heb.(En ja ik mis haar nog steeds)

Ik hoop echt dat jij nu meer geniet van het nieuwe hondje en daar ook al jouw liefde aan kan geven.
Eigenlijk weet ik dat wel zeker, als je zoveel van iemand houdt, zoals jij van Kyra, kan je dat ook aan een "nieuw" hondje. Sommige dingen hebben hun tijd nodig, toch?

Lieve groetjes Lia