herplaatsen van honden

Ik wil graag met jullie even van gedachten wisselen over het herplaatsen van honden.
Over het algemeen word hier heel negatief naar gekeken, ook door mij . Een hond voelt voor de meeste mensen als een volwaardig gezinslid en die "herplaats" je ook zomaar niet bij de eerste beste problemen.....

Maar ik heb nu zelf 2 herplaatsers van 2 en 7 jaar die zich ontzettend goed hebben aangepast, ik durf zelfs te zeggen dat dit leven beter bij ze past als waar ze eerst woonde. Ze zijn erg happy en vrolijk!
Die fokker heeft ook in het belang van de honden gekeken en uit liefde de honden herplaatst.
Terwijl de honden daar echt een thuis hadden en niet persé hele grote problemen hadden!!!

Inmiddels begint mij gevoel over herplaatsen dus te veranderen, ik ben niet meer overtuigd dat honden hier onder lijden ( mischien omdat honden vooral in het hier en nu leven?)
Mischien is dit wel een gevoel van menselijke emoties die we projecteren op de honden, het is meer onze pijn/schaamte dan die van de honden?!

herplaatsen bij paarden en pony's is in onze maatschappij ook veel normaler. Als een ruiter geen tijd meer heeft voor de paardenhobby of hij is te groot/zwaar geworden dan word een pony/paard verkocht...
Dit brengt ook emotie met zich mee, maar géén schuldgevoelens.
Hebben paarden dan andere gevoelens/gedrag/beleving dan honden?

Ik ben benieuwd hoe jullie hierover denken:

gr mariaa

Een paard woont toch meestal op een weiland of in een stal en heeft als het ware een eigen huis, dus ik denk dat de binding met een bepaald mens minder is dan bij een hond of poes die bij je in huis woont en de hele dag bij je is.
Maar goed, ik heb nooit een paard gehad, dus ik weet het ook niet echt.

Ik denk dat het bij honden ook verschilt hoe zeer ze gehecht zijn aan iemand. Mijn beagle gaat meestal zijn eigen gang, wil wel worden aangehaald, maar volgens mij maakt het hem niet uit door wie en zou hij ergens anders ook best gelukkig kunnen zijn. Mijn JRT is echt verknocht aan mij, wil altijd bij mij zijn en vind het vreselijk als ik weg ga en hem niet meeneem, ook al zijn er andere mensen thuis. Hij zit dan de hele tijd voor het raam te wachten tot ik weer terug kom. Ik denk niet dat hij ergens anders ooit zou kunnen wennen.

Ik ben vóór herplaatsing, als het maar in het belang van de hond is. Ik zie gewoon om me heen wel eens dingen, dat ik denk dat de betreffende hond beter af zou zijn bij een ander baasje. Ik heb zelf eens een hondje terug gekregen van 3,5 jaar. Haar bazin kon niet meer voor haar zorgen, omdat ze gescheiden was, naar een kleiner huis moest en manisch depressief was. We zijn zodra we konden naar Maastricht (jawel, vanaf Terschelling...) gegaan om haar op te halen. Amalia (die we onmiddelijk omgedoopt hebben tot Mila) bleek net zo apathisch en depressief te zijn als het vrouwtje. Héél erg zielig. Je zag gewoon aan het beestje dat ze zo haar best deed zich aan te passen, maar dat er weinig leuks meer in haar leven was. We hebben haar meegenomen (het ging me aan het hart dat hun teckel ook met me mee wou, maar natuurlijk niet mocht) en we hebben haar 6 weken gehouden, om haar weer lekker hond te laten worden in onze roedel. Om te voorkomen dat ik haar zelf houden zou, heb ik gelijk toen ik haar had mensen opgebeld die haar dolgraag wilden hebben en altijd herplaatssamojeden gehad hebben. Mila was binnen een paar weken weer een hele blije hond. Ze is verhuist naar Enschede en haar eigenaars hebben nog nooit zo'n gemakkelijke, lieve hond gehad. Ik ben echt heel erg blij dat ze herplaatst is.

Waar ik wél moeite mee heb zijn vaak de redenen van herplaatsing. Mensen die totaal niet nagedacht hebben toen ze een hond namen, of dat wel paste in hun gezin, of het ras wel bij ze paste, etc. En dan hem heel gemakkelijk weer weg doen. Maar soms kan het echt niet anders, bij ziekte bijvoorbeeld en dan is het voor de hond alleen maar beter.

voor mijn zijn paarden niet hecht aan bepaalde persoon, zo heeft een paard ook verschillende verzorgsters
ze hechten denk ik wel aan de omgeving maar eerlijk gezegd heb ik totaal geen idee want ik vind paarden 3keer niks, en ben er zwaar allergisch voor.

afijn, met betrekking tot het herplaatsen van een hond
wij hebben een hond over genomen van mensen die kanker hadden
nu hebben wij hem een laatste goed tehuis bezorgd op een boerderij waar hij gehele ganse dag buiten kan zijn. want wij merkte aan deze hond dat hij veel in de buitenlucht is. en binnen is hij dan ook niet te houden. er zitten dan ook flinke krassen in me schuifpui ramen die je er echt niet uit krijgt door zonder het raam te vervangen.
3muren zijn stuk gebeten door dat meneer zo graag buiten wilt zijn!

dus het was gewon geen binnen hond. het was een schat van een hond
echt waar durfde echt me hand voor hem in het vuur te steken
maar je moet gewoon grenzen trekken!

dus niet alle herplaatsers zijn "zomaar" weg gedaan zonder dat je wat er mee hebt geprobeerd

hoi angel. Wat ik bij mijn dochter zie is dat de band tussen een mens en pony ook heel erg groot is, ondanks dat een pony niet in huis woont

hoi nienke. Jou ervaring bevestigt ook mijn visie,een hond is goed af bij een bewuste plaatsing in het belang van de hond!

hoe denken jullie, gedacht vanuit de belevingswereld van een hond , hoe de herplaating beleefd wordt?
Ik ben echt benieuwd hoe een hond voelt en denkt?
Weet iemand hier meer over te zeggen.....

gr mariaa

heb altijd herplaate honden gehad maar vindt het tegen woordig heel triest dat er steeds meer oude dag honden in asiel of herplaatsing komen en dan heb ik het nog niet over de hoeveel heid van de herplaatsingen lola was 11 maanden helaas was ik al de derde eigennaar boris was ook 3de eigennaar was anderhalf jaar oud cobus 2de eigenaar fanny had nog geen huis gehad.
heb ooit een york gehad uit het asiel was 4de eigennaar en had al twee keer in het asiel gezeten hondje kon zijn plas niet ophouden en we hebben laten helpen plas probleem was over mishandeld en al
daisy was ook de 3de eigennaar daisy wist niet wat het was een gezin al haar baasjes hadden altijd gewerkt en zat 12 per dag alleen wertd 2 keer perdag uit gelaten.
lola haar baas moest zo nodig chwawa gaan fokken teckel de deur uit terug naar fokster
kijk een jonge hond kan ook wel problemen hebben maar als je ziet wat er met deze hondjes is gebeurt dan vindt ik het niet zo gek als ik zou werken zou ik nooit aan honden beginnen waarom niet dan kan ik ze niet geven wat ze nodig hebben goede begeleiding.
en dan zeggen de meeste mensen als de hond wat sloop of plas in huis ja die rot hond nee, de hond is niet rot de hond is door mensen rot gemaakt.
en puppy hoeft ik niet want er zijn al zoveel honden die gedumpt worden laten we maat eerst deze honden helpen

nou we hebben het mee gemaakt bij mensen waar dex op proef was


toen wij weg liepen hij ging op de grond liggen en hij keek ons niet eens aan met een blik van waar gaan jullie nou heen!!!!!!!

zo KLOTE voel je je dan, al die tijd zo;n goed leven gegeven en dan kijkt tie je niet eens aan met een kop van waar ga je heen

zo pijnlijk, dex hecht zich meer aan omgeving dan mensen.

maarrr wat ook zo is dat
als honden het gezellig hebben met elkaar
in de nieuwe situatie dan gaat de omschakeling veel sneller.
dan dat hij het niet leuk heeft.

Hey,

Ook ik heb een herplaatshond en ik heb wel aan Biko gemerkt dat hij in het begin heel erg moest wennen.
Zo rende hij in het begin naar iedere man die in de verte op zijn oude baasje leek. En hij tollereerde mij wel, maar ik was zeker niet zijn baasje in zijn ogen.
Na een paar weken (intensief met hem bezig zijn) ging dat heel erg veranderen, hij zocht niet meer buiten en ging letten op waar ik bleef en waar ik was.
Nu staat er echt niets en niemand tussen ons in. We zijn een zeer hecht stel en heel goed op elkaar ingespeelt, vooral omdat ik Biko ook bij training gebruik, hij heeft aan een blik genoeg en anderom ook. We werken echt samen.
Bij zijn oude baas zat hij heel veel in de tuin en was het veel te druk voor hem door een hoop kinderen die er rondliepen.
Een Aus, zoals Mariaa ook weet heeft juist aandacht en iets te doen nodig, in de tuin liggen, bleh dat vinden ze niets!!

Dus als het voor de hond het beste is, ben ik er helemaal voor. Soms kiezen mensen een hond die later gewoon niet blijkt te passen bij hun of de omgeving of de situatie veranderd drastisch. Je kunt niet in de toekomst kijken en dan is een andere baas vinden, soms gewoon een heel goed plan.

Honden leven ook veel meer in het hier en nu. Ze hebben nog veel duidelijker het overlevingsinstict in zich. Ze moeten het doen met wat ze hebben. Voor een enkele hond geldt dat niet, die kan dus echt in de verandering blijven steken en lijden onder het gemis en het verdriet.

Met paarden is mijn indruk, dat ze zich zeker aan mensen hechten.
Mijn idee is ook dat paarden, eigenlijk net als honden, heel goed aanvoelen wat voor soort mens ze tegenover zich hebben. Maar ze kennen ook een soort trouw aan een persoon. Is mijn idee dan he..

Groetjes, Margje

hoi margje,
Mijn honden hebben ook een paar weken moeten wennen, door veel met ze bezig te zijn hebben ze de overgang wel soepel gemaakt ik kan nu met beide honden lezen en schrijven......
aussie zijn baasgerichte honden maar volgens de fokker ook erg goed in aanpassen van nieuwe situaties( en dat blijkt zeker wel te kloppen)

Ik ben iniedergeval erg blij dat honden een groot overlevingsinstict hebben, hierdoor kunnen ze (beter dan mensen) aanpassen en weer opnieuw gelukkig worden

gr mariaa

Hoi Mariaa,

Ja, dat is een moeilijke, hoe de hond het beleven zal. Dat is misschien ook bij elke herplaatsing weer anders. Ik denk dat een hond zijn oude baas meer missen zal, als hij bijvoorbeeld door ziekte van de baas weg moet, maar het wél een baas was die voorheen veel tijd en aandacht aan de hond schonk. Ik kan me voorstellen dat een hond het daar moeilijker mee heeft, dan dat hij bij een baas weg moet die toch geen tijd voor hem had. Vaak vind je het als mens sneuer denk ik, dan dat de hond het vindt.
Ik ben bijvoorbeeld nog geen nacht zonder mijn viertal geweest, maar toen onze Nuka gedekt moest worden, hebben we in gezamelijk overleg besloten, haar een paar dagen bij mijn vriendin te laten, die de dekreu had. Nuka! Van al mijn honden net Nuka, die zo'n complex karakter heeft...Ik zat er vreselijk over in, terwijl Nuka het prima naar haar zin heeft gehad. Ze heeft niet geblaft (doet ze hier veelvuldig), luisterde prima, etc. Blijkbaar heeft Nuka ons niet echt gemist, maar ik was heel blij dat ik haar na een paar dagen weer terug had.

Om nog even op het verhaal van Mila terug te komen. Het viel ons op dat Mila heel apathisch reageerde, of eigenlijk helemaal niet reageerde, op de aanwezigheid van haar vroegere bazin toen we daar waren. Ook toen het zoontje van die vrouw binnen kwam reageerde ze niet. Terwijl ze toen wij binnen kwamen heel enthousiast was en later bij ons thuis ook bij iedereen die ze zag. Ook nu, bij haar nieuwe bazen wordt iedereen uitbundig begroet. Dus ik denk niet dat zij haar oude omgeving ook maar een moment gemist heeft. Maar zeker weten doe je het nooit.

Ja ik ben ook voor herplaatsen, kan alleen maar goed zijn als het in het voordeel van de hond is!!

Helemaal mee eens dat het van de situatie afhangt van waaruit de hond komt. Een hond uit een slechte situatie zal natuurlijk heel anders reageren als andersom.

De reden waarom sommige mensen honden wegdoen vind ik vaak verschrikkelijk. Waarom hebben die mensen zich nooit verdiept hoe het is om de verantwoording voor een hond te hebben of waarom moesten ze perse een indrukwekkende modehond, dat dus puur op het uiterlijk
gekozen is en nooit gerealizeerd hoeveel werk het is om zo n hond goed op te voeden.
Een van de meest armzalige reden vind ik nog: ja wij gaan verhuizen en kunnen de hond helaas niet meenemen, ...zouden ze dat bij hun kinderen ook doen?

Een ander punt bij herplaatsing vind ik dat de nieuwe eigenaren goed op de hoogte moeten zijn van de reden van herplaatsing. Ik krijg de indruk dat sommige asiels blij zijn als ze de hond kwijt zijn en de nieuwe eigenaren niet alle informatie geven. Wat niet in het belang is van de hond en de nieuwe eigenaar.

Wat paarden betreft deze kunnen zich zeker hechten aan een persoon, (heb zelf jarenlang dressuur gereden),zelfs manegepaarden zag je soms hinniken van blijdschap als "hun" tijdeke baasje eraan kwam.
Of ze wat betreft van wisselen van eigenaar anders denken dan een hond vraag ik me af. Denk dat het eigenlijk niet uitmaakt hond, kat, paard etc....als het in het belang van het dier is: doen die herplaatsing

@Nienke
Als ik zo eens kijk naar Milo s reactie op haar oude eigenaren kan het nooit veel goeds geweest zijn daar. Ik vraag me trouwens af wat een hond dan denkt: omg daar zijn die mensen weer, hopelijk hoef ik niet meer mee?

Hoi nienke,
Wat een mooi verhaal van nuka Zelfs je eigen hond kan je in die zin nog positief verassen. Mijn hond Buck zit ook wat complext in elkaar en hangt erg aan mij, het lijkt mij ook super moeilijk om hem tijdelijk ergens naar toe te brengen ( alleen mijn man kan hem in mijn ogen naast mij het goed "lezen" )
Het is dan mooi om te lezen dat ze onverwacht bij een ander het ook goed doen en wij ons maar belangrijk maken....hihi
Wat ik begrijp van Mila is dat ze het echt niet zo goed getroffen had, haar timide gedrag laat zien hoe ze zich heeft gevoeld.( zielig hoor, ze heeft echt die stemming in huis overgenomen...)
Het feit dat ze nu veel enthousiaster is zegt echt dat ze nu veel beter in haar vel zit, gelukkig maar

Hoi Dorby,
Ik vind het ook heel schrijnend om te zien hoe sommige mensen met dieren omgaan,alsof het een wegwerp artikel is het zegt ook veel over hoe de mensen met de hond zijn omgegaan. Ook in dat geval is herplaatsen mischien wel positief, een nieuwe kans voor een volwaardig leven.

gr mariaa

Hoi Mariaa,

Ja, het was eigenlijk gewoon komisch met Nuka, ik maar in de rats zitten, de enige reden dat ik het aandurfde was dat die vriendin een samojeed heeft met hetzelfde moeilijke karakter en dan laat ze zich daar even van haar beste kant zien. Kán die hond wel blaffen vroegen ze aan me? Nou, toen ik haar op ging halen, ze was naar Harlingen gebracht en ik kom die veerbootterminal in...zodra ze me zag...blaffen!

Over Mila heb ik gewoon 3,5 jaar een rotgevoel gehad. Ik kan geen reden bedenken waarom ik deze mensen geen pup zou gunnen en toch had ik een raar gevoel. Vooral toen ik na een tijdje helemaal geen contact meer met ze kon krijgen, omdat ze verhuist waren. Gelukkig hield de eigenaresse zich aan het contract en heeft ze Mila aan mij terug gegeven, ze had haar ook kunnen verkopen aan een fokker daar in de buurt...Ik heb ook 3,5 jaar lang alle marktplaatsen bekeken omdat ik bang was daar "mijn" hondje op te zien.

ik heb een vraagje, ik heb een 3jarige hondje gekregen, wat kan ik doen dat hij vertrouwen in ons krijgt en voelt zich thuis??

Wij hebben anderhalf jaar geleden een border collie laten herplaatsen.
In het belang van de hond. Hij heeft het nu beter dan hij het bij ons had.
"khad alleen van te voren niet ingeschat dat het z'on inpact zou hebben.
We denken nog vaak aan hem, gelukkig horen we af en toe nog wat van zijn nieuwe baasje incl. foto's.

Ik ben ook niet tegen herplaatsen, integendeel. Ik ben het wat dat betreft dus helemaal met jullie eens. Persoonlijk ben ik heel erg blij dat mijn herplaatsertjes herplaatst zijn, ik denk dat mijn herplaatstertjes zelf daar ook heel blij mee zijn.

Maar als ik bijvoorbeeld kijk waarom onze Storm herplaatst werd is gewoon triest. Storm was alleen maar door die mensen genomen omdat ze het zo'n schattig pupje vonden, maar toen werd hij groot en dat was niet leuk.

De reactie van Mila op haar baasjes herken ik wel een beetje bij Jessy. Jessy is van mijn nicht geweest en mijn tante (de moeder van mijn nicht) komt nog wel eens op bezoek. Jessy is altijd heel blij als mijn tante er is en begroet haar dan ook enthousiast. Maar als mijn tante weer weg gaat dan komt ze heel angstvallig achter me staan en blijft ver uit de buurt van hun auto en wilt ze dan ook geen gedag meer zeggen. Ze is ook wel tijdens het hele bezoek zenuwachtig.
Mijn nicht heb ik niet meer gezien sinds ik Jessy heb en ook niet meer gesproken, gelukkig.... Dus weet niet hoe ze op hun reageert nu, maar ik vermoed niet zo blij...

Herplaatsen is zeker niet slecht, een hoop redenen zijn tegenwoordig wel heel slecht....

Ik ben beslist voor herplaatsen!
Soms verdient een dier gewoon een nieuwe kans! Een kans op een beter leven! Onze hond hebben we als zielig puppy meegenomen uit Spanje toen we daar op vakantie waren en hoewel je dat dus geen herplaatser kan noemen, geeft het wel aan wat voor een fijn leven een hond kan krijgen bij iemand anders dan zijn huidige eigenaar.

En hoe triest ik het ook vind dat de hond die ik overmorgen ga ophalen vanuit ons huis dan weer een nieuw huis moet vinden, soms moet je gewoon kiezen uit twee kwaden en is er altijd één minder kwaad.

Dus als er nog iemand een ontzettend lieve dalmatiër wil....

Wij hebben ook een herplaatser... zou met mijn vriend en mij onze eerste hond worden sinds we het huis uit waren. Ben op gegroeid met bordercollies en dat zou het ook worden.

Wij gingen hem zelf ophalen en moet eerlijk zeggen dat wij ons erg vergist hebben in wat het inhield om een herplaatser te hebben. Ik was ook nog erg jong (19)en we dachten dat een volwassen hond makkelijker zou zijn dan een pup omdat je die niet meer alles hoeft te leren. Helaas bleek het andersom Django is getroumatiseerd door kinderen, mannen in een net pak, en door de bench. Hij was 1,5 jaar lang alleen maar in die bench opgesloten geweest en kwam 2x daags 10 min in de tuin. Hij moest weg om dat kind van 4 een hekel aan de hond had en hem flink terrorisseerde en dat het niet lang meer ging duren voordat hij zou bijten. We hebben het geweten... de eerste paar weken zijn we hem regelmatig uren kwijt geweest omdat wij hem toch los lieten, hij was hyperactief, curssen gevolgd, ging daar goed thuis niet. Na een half jeer leek hij nog steeds super ongelukkig terwijl hij toch veel uitgelaten werd, altijd mee mocht. Wij hebben toen besloten om een tweede hond te nemen, wel een pup en vanaf toen werd Django veel gelukkiger, ging luisteren en we zijn gaan schapendrijven.

Ik ben zeker voor herplaatsers, maar moet toch eerlijk zeggen dat ik mer er erg in vergist heb hoeveel werk het kan zijn. Django gaat echter nooit meer weg. en misschien is er in de toekomst wel weer een plekje voor een herplaatser.

Als het herplaatsen voor de bestwil van de hond is.
Dan zeker herplaatsen.
Ik heb het kort terug nog meegemaakt.
Django was hier totaal niet op zijn plek, ik kon hem niet bieden wat hij wou.
Hij leeft nu op een boerderij, waar hij heel de dag zich lekker uit kan leven.
Hij heeft het nu veel beter dan bij mij, je ziet gewoon aan hem dat hij zich op z'n plek voelt!.

Dus ja, als het ten goede is voor de hond, is er niks mis mee met herplaatsen.

Ik ben opzich voor herplaatsen als het echt niet anders kan. Wij hebben ook een herplaatser in ons huis maar wat hier boven ergens ook gezegd wordt we zijn niet eerlijk op de hoogte gesteld van het wel en wee van het beestje. Snoopy hebben we nu 4 weken en je ziet hem echt opbloeien. Wij zijn al de 4e eigenaar en dan ben je nog maar 15 maanden .. Snoopy heeft hier alles moeten leren, je merkt ook als je met hem gaat wandelen waar hij heerlijk los kan dat hij niet weet wat hem overkomt zo leuk vind hij het. Het is een klein monstertje maar ik zou hem niet willen missen.

Als een hond ergens duidelijk niet op zijn/haar plek is, dan is het in het belang van de hond om er een goed plekje voor te vinden.
Dus niet zomaar op MP zetten en aan de eerste de beste meegeven, maar echt kijken naar wat de hond nodig heeft en wat de nieuwe eigenaar te bieden heeft, zodat deze niet keer op keer herplaatst moet worden. Want dat is wat er met veel honden gebeurt.

Toch denk ik dat veel herplaatsingen voorkomen kunnen worden door vooraf bewust te zijn/worden van wat jij te bieden hebt en dan pas te kijken naar welke hond je in je roedel haalt. Zo krijg je een goed match en is de kans dat je hond bij jou niet op z'n/haar plek is minimaal.

Klopt Petra, als mensen nou vantevoren goed beseffen waar ze aan beginnen, zou herplaatsing veel minder vaak nodig zijn.