had ik maar...

nu ik hier een tijdje op het forum zit, komt het verdriet om mijn eerste hondje terug.

casper was een malthezertje uit de duizend , een hondje waar ik mee opgegroeid ben, die er altijd was als ik thuis kwam. naar mijn verhalen en frustraties luisterde, maar mij ook kwam troosten als ik huilde.

casper had ontzettend veel jeuk en mijn moeder heeft verschillende DA met hem afgelopen. dan was het weer een allergie dan weer iets anders... cortisone, prednisone,... noem maar op

toen hij 12 was was het zo erg, we konden het niet meer aanzien. de DA gaf ons de raad om hem te laten inslapen omdat we alles geprobeerd hadden... je wilt natuurlijk niet dat je hondje afziet en gelooft (domweg) de DA

maar als ik nu zie wat voeding ed met een hond doen, waren er nog zoveel pistes die we hadden kunnen bewandelen... waarom heeft geen enkele DA ons hier ooit op gewezen... dan hadden we casper nu nog

sorry lief caspertje.... sorry ventje, we hadden het beste met je voor. al het verdriet komt terug omdat ik nu weet dat we door op de DA te vertrouwen niet alles gedaan hebben wat we konden.
die gedachte was een troost en die is nu weg

ik mis je nog elke dag klein spook

Had ik maar..

Die gedachte komt ook nog wel eens bij mij op. Op gebied van opvoeding , wist ik toen maar wat ik nu weet.. Dan had ik mijn hondje heel anders behandeld...

Maar dat wist ik toen niet..

Mij geeft de gedachte troost dat ik in ieder geval alles heb gedaan dat in mijn macht lag. Ik hield van dat hondje en wilde hem met de kennis die ik had het beste geven. Dat heb ik ook gedaan.

Van elk dier leer je, elk dier geeft je nieuwe dingen die je bij een volgend dier weer anders doet. Of juist hetzelfde.

Niet schuldig voelen, niet verontschuldigen tegenover je hondje. Hij weet wel dat je hem alle liefde hebt gegeven die je hebt. Dat is veel belangrijker. Nu weet je inmiddels meer wat betreft voeding en klassieke homeopatie en kan je andere honden en volgende honden daar verder mee helpen. Dat was misschien dat jouw Casper je heeft geleerd..

Het was pas erg geweest als je wist dat er andere dingen waren dan prednison en dat je het je hondje onthouden hebt.

Wat betreft dierenartsen; die leren dat nog steeds niet in Utrecht. Daar zijn antibiotica en cortico's nog steeds heilig..

Hallo,

Erg jammer dat je hier zo mee zit, en troost jezelf met de gedachte dat je wel degelijk ALLES hebt gedaan voor je hondje.
Misschien mankeerde hij iets waar echt niks aan te doen was; ik bedoel je hebt helemaal geen zekerheid dat andere voeding had geholpen laat staan dat je zeker weet dat hij dan nog geleefd had...
Ik schrijf dit met tranen in mijn ogen met mijn ouwe reus naast me, om een lang verhaal kort te maken: anderhalf jaar na de eerste operatie en mijn belofte aan hem om hem niet langer te laten lijden dan nodig is, en het lijkt erop dat het nu zover is..
Ik voel me nu schuldig omdat ik eigenlijk snel naar de dierenarts moet maar weet dat ik dan waarschijnlijk afscheid moet nemen van hem.
Ik woon alleen en hij is dag en nacht bij me en kan hem gewoon niet missen maar ja, ik wist dat het een keer zover moest komen...
Ik begrijp je verdriet heel goed maar voel je niet schuldig omdat je je beste vriend niet wilde laten lijden met de info die je toen had.

Wat triest voor je dat je nu al deze voedingen hebt.
Waar zeker voor Casper ook voer bij had geweest.Maar jullie hebben gedaan voor Casper wat je kon doen.En je moet je niet schuldig gaan voelen.Er veranderd zoveel aan voeding steeds weer iets nieuws.

@ marit: heel de ervaring heeft me wel minder naïef gemaakt en er voor gezorgd dat ik geen onvoorwaardelijk vertrouwen vertrouwen meer heb in klassieke (dieren)geneeskunde.

maar het blijft pijn doen

Kathleen,

Dit klinkt ook mij bekend in de oren,net 4 weken terug is onze hond overleden aan een ernstige huidaandoening.Het begon ook met jeuk en werden een paar dagen daarna wondjes.Drie weken zijn we bezig geweest met behandeling er van uitgaande dat het dan wel wee in orde zou zijn .Je vraagt je af hoe.. ze er aan kwam
en de da zei dat het kon komen door een verlaagde weerstand.We zijn bij 3 da. geweest. En geen van die 3 hebben het gehad over een allergie. Als ik op het forum lees{wat ik doe sinds Kira ziek werd] komt dat tegenwoordig juist veel voor.Ook ik heb het gevoel dat we kira hadden kunnen redden.En dat maakt me boos op mezelf.

ja had ik maar. niet doen, kijk met veel plezier naar de mooie herinneringen die je had met je Casper. kijk niet meer achterom, het heeft geen enkele zin . geef je casper een heel mooi plekje in je hart.

voor jou heel veel sterkte .

Elk baasje probeert het beste voor zijn hondje te doen.
En wat de dierenartsen betreft, klopt dit wel.
Mijn Luca heeft ook op hills gezeten, een groot deel
van zijn leven. Hij is gestorven aan levernecrose.
Iemand meldde mij of de levernecrose niet was gekomen,
door al die injecties, pipetjes, kuurtjes, ontwormingen, en weet ik wat al niet meer, die mijn
ventje in zijn leven heeft gehad.
Luca had een vergroot hart, dat stuwingen in de lever
veroorzaakte. Dat werd zijn dood.
Het doet altijd pijn als je terugdenkt aan je
overleden maatje, dat je denkt, had ik maar dit,
had ik maar dat.
De dierenarts zei lang geleden tegen mij, dat ik
moest gaan nadenken over het operatief laten weghalen
van de anaalklieren,omdat mijn vent daar enorm
veel last van had.
Gelukkig had ik gehoord dat een hond daar incontinent
van kan worden.
Dus deed ik het niet en ging over op Renske.
Of de huidproblemen en darmproblemen, die toen
ook over gingen. Omdat ik het juiste voer gaf,
toen pas.
Toen mijn Luca overgaf een paar maanden voor zijn
dood, zei de dierenarts me, dat het kon zijn
dat de prostaat te groot werd en zodoende op
de ingewanden drukte en mijn ventje daardoor overgaf.
Niets geen vergrootte prostaat, maar mijn vent
had levernecrose.
Gelukkig heb ik hem die operatie ook kunnen besparen.
Ik ben ervan overtuigd dat iemand die de dierenarts
op zijn woord zou geloofd hebben, de anaalklieren
van Luca operatief verwijderd zouden zijn en hij
nog voor zijn dood gecastreerd zou zijn.
En dat alles zou voor niets zijn geweest.
Mijn dierenarts heeft ook nooit geadviseerd ander
voer te nemen voor de huid en darmproblemen.
Luca kreeg een kuurtje, een zalfje en het ging
gewoon niet over.
Een tijdje, maar het kwam altijd terug.
Toen hij op het juiste voer zat, ging dat ineens
over. Na jaren.
Mijn Romeo krijgt van mij nu ander voer en ik
weet nu veel meer als toen ik Luca als pupje in huis
haalde. Veel meer.
Maar ik begrijp jouw reactie heel goed.

Bij alles wat we doen en het is of was niet goed denken we van...had ik maar

Toen was alles anders, ondertussen is alles geêvolueerd en gebeterd bv.hondenvoeding/Meer ontdekkingen qua ziektes enz...

Je doet als mens/baasje je uiterste best en meer kun je niet doen...je lieve vriend Casper zo te lezen daar heb je alles voor gedaan Kathleen...door jou liefde en verzorging heeft hij 12 jaren bij jullie geweest

Casper heeft dit ook geweten dat hij lieve baasjes heeft gehad..die al het mogelijke hebben gedaan .

Och lieverd toch...
Je hebt juist wél alles gedaan wat je kon op dat moment.
Want toen wíst je niet wat je nu wel weet.
Voel jezelf alsjeblieft niet schuldig!
Je hebt het goed gedaan, en voor Casper de juiste keuze gemaakt, hij zal je absoluut dankbaar zijn dat je hem hebt verlost van zijn lijden, de jeuk enz.

thanks... voor de opbeurende reacties.

mijn vriend vroeg me wat er was, toen ik zei dat in mijn hoofd zat met casper, begreep hij dat echt niet. maar hier mensen die ik nooit gezien hebben, geven me wel het gevoel dat ik niet gek ben en hebben wel de juiste woorden om me te troosten... dank je
ik weet dat ik het wel weer een plekje kan geven, nu even niet wat later wel. het is gewoon zo stom casper is al 3 jaar gestorven en nooit heb ik getwijfeld aan de beslissing die we toen genomen hebben... maar nu...

het was niet alleen mijn beste vriend als kind, hij heeft me wel iets geleerd en doen inzien ook nu ik ouder ben. ik zei het toch al dat hij een fantastisch hondje was . ik zie hem er al rondlopen met het besef dat ik dit geleerd heb door hem. hij kon als hij trots was op iets, paraderen als een dresuurpaardje

lieve Kathleen

het is absoluut niet gezegd dat je Casper had kunnen redden met andere voeding , ook wij hebben op het punt gestaan om Roxy uit haar lijden te verlossen ,een hondje met ernstige jeuk is zó ontzettend zielig , ik kwam toen bij toeval op dit forum en las alles over vers voeren ,andere brokken etc , ik heb me door alle verhalen laten leiden en ben voor mijn honden overgestapt op kvv ,nou toen konden we helemaal ons lol op , Roxy veloor haar laatste haren en verging van de jeuk , ach, werd hier verteld , ze moet ontgiften , dus nog ff doorgezet ,uiteindelijk zijn we voor een allergietest in Utrecht gegaan , Roxy blijkt allergisch voor eiwitten ,dat zit in vlees , ze staat nu op een voer van antiallergique brokken en doet het geweldig , ze heeft haar volledige vacht terug en geen jeuk meer ,we moeten wel heel goed opletten want ze een graag kattenpoepjes van straat als ze dat gedaan heeft is het gelijk een week mis .
de andere honden krijgen nu wel kvv ,
de ene hond doet het goed op vlees , de andere op brokken ,
voel je niet schuldig , je hebt alles voor hem gedaan .

Het verdriet dat je je hondje niet meer hebt, kan ik me heel goed voorstellen.

Maar had ik maar... is jammer. Met de dingen die jullie toen wisten heb je alles gedaan wat binnen de mogelijkheden lag.

Tijden veranderen, informatie verandert. Misschien is er over een paar jaar weer een andere werkelijkheid of waarheid. Dat wil niet zeggen dat ik daar nu al op kan anticiperen.

Ik probeer in plaats van had ik maar te leven in het genieten van nu. Dat werkt voor mij heel goed. Zelfs met verdriet op de achtergrond

kathleen, hier krijg je alle steun die graag wilt hebben, vele van ons hebben toch het zelfde mee gemaakt, je maatje is er niet meer, en daar gaat het om dat er begrip ontstaat. gewoon blijven schrijven erover, dan doet goed.

Lieve Kathleen,
Allereerst wil ik je zeggen dat ik je schuldgevoel helemaal begrijp. Je hield/houdt zo ontzettend van je lieve vriendje. Maar.....3 jaar geleden was jij op het moment van het ziek zijn van je kleine vriendje niet op de hoogte van voedselallergie. Er is dus absoluut geen nalatigheid in het spel. Want dan had je zeer zeker wel gehandeld. Absoluut. Jij en je moeder hebben alleen het allerbeste voor Casper gedaan. Hem namelijk verlost van die vreselijke jeuk (wat nog erger kan zijn dan pijn!!!). Neem het jezelf niet kwalijk dat je nú pas weet wat je toen nog niet wist en wat mss zijn leven had kunnen redden. Jij was TOEN niet op de hoogte.
Meid, ik weet zeker dat Casper tot op de dag van vandaag jou trouw blijft. Hij zit in je hart en gaat hier nooit meer vandaan. Denk aan de mooie dingen die je met hem beleeft hebt. En laat deze mooie herinneringen niet in de weg staan door schuldgevoelens. Dit heb je niet verdient. Je bent een Kanjer voor je vriendje geweest!!!! Kom op, een dikke knuf van ons!!!
Liefs Jacq en Sil

Lieve Kathleen.

Misschien had een andere voeding kunnen helpen, misschien ook niet.

Maar je hebt gedaan wat de DA zei en daar mocht je op vertrouwen. Hij heeft ervoor gestudeert. Maar daarom weet hij nog niet alles.

Het gebeurt dat iemand anders je net de juiste tip geeft, maar dat is dan toeval.. of geluk.. En wat voor de een helpt helpt daarom voor de andere nog niet.

Echte eerlijke goeie tips doorgeven is dus wel heeel belangrijk!

Maar iemand die doet om goed te doen hoeft zichzelf noooit verwijten te maken.

Wat had je anders moeten doen ? Je deed wat je dacht dat goed was... had je dan moeten doen wat je toen dacht dat niet goed was ? Dat zou pas vreemd geweest zijn.

Casper heeft wel gevoeld dat je je zorgen om hem maakte en dat je alles deed om hem te helpen. Hij heeft toen waarschijnlijk veel last gehad van de jeuk, maar die is er nu niet meer en dat jij daar nu nog zo van afziet zal hij zeeeeker niet willen! Zie Casper nu maar als een schattig hondje zonder jeuk hoor!

Knuffel!