Hulp nodig socialisatie met vreemden!

Bedankt voor je reactie.
Helaas is er nog niemand opgedoken die mij zou kunnen helpen.
Dus wellicht word het toch 4 maanden wachten..
Maar de fokster wil waarschijnlijk Indy een tijdje in huis nemen, en dat zie ik niet zo zitten..
Wil me hondje gewoon niet bij iemand anders achterlaten, fokster of niet, is dat egoïstisch van mij?

zou ik ook niet doen, ocharme. Da zou ook bij mij pijn doen.
Nu ja de fokster bedoeld het allicht goed!
Maar ik ben van mening dat jij en je hond het samen moeten aanpakken.

Had Indy het al als ze heel klein was?
ik bedoel tussen 8-12 weken ?

Jazz is nu 6 maand, en nut zoals bij Bruce merk nu meer van onzekerheid bij hem opkomen, hij regaeert ook wel feller op vreemden. Dit is normaal voor honden op deze leeftijd, en zou later weer overgaan ( heeft blijkbaar met nakende pubertijd te maken )
Ik probeer dan kordaat te zijn, maar teglijkertijd hem gerust te stellen, hij had dit niet toen hij jonger was.
Allicht sta ik ook nog voor enkele uitdagingen zoals jij nu.
In de HS zeggen de trainers mij dat de grootste troef is dat je zelf zekerheid uitstraalt. Dit zal je hond het meeste vooruit helpen.

Toen ik Indy mee naar huis nam was zij voor alles bang, honden, mensen, objecten, noem maar op.
Eenmaal in huis kroop ze na een tijdje niets te doen onder de bank, ik dacht ik laat haar even met rust, kan ze tot rust komen en de boel verkennen, maar het duurde zo lang dat ik haar er zelf maar onder uit gehaald heb.
Alsof een knop was omgedraaid begon zij ineens de boel te verkennen en plakte spontaan aan ons vast, bleef steevast bij je in de buurt.
En uiteindelijk was in huis geen probleem meer!

Ik moet eerlijk zeggen dat ik me tot haar aangetrokken voelde als pupje juist omdat ze wat terughoudender was dan de rest, terwijl de andere pupjes op je af renden bleef zij een beetje op afstand, en toen hun aan je hingen met hun tandjes likt zij je voorzichtig, nou dat heeft me vanaf de eerst ontmoeting al verliefd doen worden op haar.

Eigenlijk was de keuze toen al gemaakt, ik was dan ook super blij toen ik te horen kreeg dat ik haar mee mocht nemen naar huis! (de fokster kiest uiteindelijk wie welk pupje krijgt, ik kan alleen laten merken wat mijn voorkeur is)

Maar, wat ik ook zeg als ik nu vertel aan de fokster dat Indy al vanaf het begin angstig was weigert zij resoluut dit te geloven.
Als ik vertel Indy was al bangig in het nest geloofd ze me ook niet. Ja er zijn pupjes wat rustiger dan anderen maar angstig niet! en zo.

Maar Indy is dus al zo sinds het moment dat ik haar mee naar huis nam, toen konden mensen haar eigenlijk ook niet aaien want dat vond ze toen hartstikke eng, ze wou zich het liefst achter ons verstoppen tot die enge persoon weg was.
Dus toen wij merkten dat zij zo was zijn wij direct begonnen met naar plekken gaan, veel mensen geven haar snoepje enzo, en er is al veel verbeterd absoluut!

Maar het is er nog steeds.
En er is nu dus blaffen en brommen bijgekomen, want dat deed ze als pup niet.
Dat grommen begon toen er een jongen bij ons thuis op bezoek kwam met een pet op, sindsdien heeft zij gemerkt dat ze kan grommen ofzo dus doet ze dat naar alle vreemden die ze 'niet mag'.
Ze is mijn eerste hond, dus ik zou inderdaad kunnen dat ik het op de een of andere manier heb gestimuleerd, maar ja..
Hoe krijg ik het weer beter?

Ze is nu 1 jaar, en kan niet uitgelaten worden door iemand die zij niet vertrouwd. Kleine kindertjes die rennen op straat ziet zij sinds kort als katten.
Lekker brommend en blaffend achteraan rennen!
Geen idee waarom ze daar ineens mee begonnen is maar dat is zeker zorgwekkend, gaan we ook mee aan het werk, kortom, Indy heeft nogal wat 'probleem' gedrag..

ik vind het wel gek dat de fokster kiest welke hond je krijgt?
vind ik niet helemaal juist!De hond moet natuurlijk wel bij jou passen. Enfin, het was gelukkig wel jou keus.

Blijkbaar is het dan toch wel eigen aan Indy, als je het van in het begin had.

Ik denk dan dat je toch wel goed bezig bent,het is al wat gebeterd, je zal met haar alleen veeeeel geduld moeten hebben.

Het blaffen en gegrom vind ik wel een beetje normaal, een pup groeit uit tot een hond, en deze waakt nu eenmaal, jij moet alleen haar duidelijk maken waar de grens is, hoever ze mag gaan.
ga jij ook naar de HS?
Wat zeggen ze daar, zij hebben meestal al heel wat ervaring, ook op dit vlak ?

Wij gaan naar de Kynologen Club Lelystad.
Wij hebben met fantastische resultaten de puppy en jonge honden cursus afgerond en zijn nu bezig met ringtraining en G&G.

Dus 2 maal per week cursus.
Bij zowel ringtraining als G&G komen de trainsters af en toe bij Indy staan en geven haar een koekje.
Maar dit heeft nog niet veel resultaat gehad, want zoals ik al zei, snoepjes aannemen doet ze nu wel zonder problemen, maar ze moet nog steeds niets van je hebben.

Ik heb vanaf de eerste cursus hier al vragen over gesteld en ik kreeg eigenlijk het zelfde antwoord elke keer; Mensen vragen haar wat lekkers te geven en veel met haar naar plekken gaan met vreemden..

Dus veel heb ik er niet aan gehad want dit doen we al vanaf het begin..

Als Indy achter kleine kinderen aanholt, moet je ze wel serieus op haar plaats zetten, dat is duidelijk een streep te ver.
Nu grommen naar iemand met een pet. Heeft Jazz ook al gedaan, het helpt dan, als de persoon zijn pet afzet en er aan laat ruiken. Heb je dat al eens geprobeerd?

Ik moet ook even zeggen dat Indy's roedel bestaat uit ikzelf, mijn vader, broer, mijn vriend en mijn broers vriendin.
Eigenlijk allemaal mensen die voor langere periodes hier in huis verblijven en die Indy al kent sinds ze hier is.

Het vreemde vind ik dat mensen die zij al net zo lang kent, van op straat en cursus die accepteert ze weer niet. Zoals onze trainer van de puppy klas.
Die woont bij ons in de buurt en die ziet ze dus vaak, maar ook die moet ze niks van weten..

We hebben Indy direct op haar plek gezet na het incident met het kindje, ze heeft het ook maar een keer gedaan, maar ik ben niet zeker dat ze het niet nog eens doet als de situatie zich voor doet.

Dat aan de pet ruiken hebben we nog niet geprobeerd, de jongen kwam eigenlijk niet verder dan de gang en ging toen met mijn broer mee naar zijn kamer. Ik denk eigenlijk dat ze gedacht heeft dat dit een victorie was omdat na het blaffen en grommen de jongen uit het zicht verdween, dus ik wilde zoiezo al kijken of ik iets met die jongen kon proberen met Indy.
Heb alleen verder zelf geen contact met hem en hij is er eigenlijk bijna nooit..
Dus ik zal me broer eens vragen, maar hoe kan ik die jongen en Indy het beste laten ontmoeten?

misschien ipv koekjes, haar lievelings speeltje gebruiken?

Ik begin je meer te begrijpen, t'is al niet simpel geweest, op den duur zou je de moed verliezen.

Je moet volhouden voor je maatje hoor, blijven zoeken naar een goeie oplossing, maar verwacht niet het uiterste resultaat.
Alle vooruitgang zal al welkom zijn.
hou me op de hoogte he!

misschien iemand uit je roedel eens een pet of iets gek laten opzetten, best zo eens beginnen, of iemand van de HS?
zo kan ze wennen aan het idee, en jij kan haar corrigeren

Ik zal eens een pet of muts opzetten morgen, kijken hoe ze er op reageert. Mijn vader heeft het ooit eens gedaan en toen stond ze even raar te kijken, even brommen en een blaf onder de tafel vandaan, maar zodra ze doorhad dat pa het was vond ze het alleen nog maar raar, en verder goed.

Maar ik ga morgen weer verder, tijd om naar bed te gaan.
Hou je zeker op de hoogte, ben enorm blij dat je me wilt helpen!

Als jouw hond deze angst al vertoont vanaf zijn nesttijd, dan ben ik bang dat het aangeboren angst is. Je hebt hem met alles en iedereen geprobeerd te socialiseren en dat is niet gelukt. Dat hij nu onder de tafel duikt als er bezoek komt is er misschien ook wel ingeroest. Zijn veilige plek die hij alleen maar verlaat als hij de zaak vertrouwt en hem koekjes wordt gevoerd. Zodra de bezoeker toenadering zoekt in de vorm van praten, oogcontact of hand uitsteken dan zal hij zich weer brommend onder de tafel verschansen.
Dus, blijven negeren en op den duur, en dat kan jaren duren verbetert het vanzelf. Maar niets dwingen en de hond niet in omstandigheden brengen die angst oproepen.
En verder, blijf genieten van je hond en leer hem zoveel mogelijk kunstjes en blijf veel met hem bezig zodat hij JOU onder alle omstandigheden vertrouwd.

hoe is het ondertussen ?

Helaas nog steeds hetzelfde als een paar dagen geleden, petten heeft ze nu trouwens geen oog meer voor, vergat dat mijn broer nu elke dag een pet draagt.

Indy zat sinds 2 dagen geleden enorm aan de dunne, echt gewoon water dus zijn wij gister naar de dierenarts geweest. Daar kroop ze weer helemaal weg tegen de muur tussen ons in zodra de DA in de buurt kwam.

Zoals Jacko1 hierboven al heeft gezegd gaat dit waarschijnlijk nooit helemaal uit. De DA gaf al aan dat veel Herders eenkennig zijn en Witjes zijn behoorlijk terughoudend/angstig naar vreemden. Maar ik vind dat het bij Indy toch wel heel erg is. Ik denk dat Indy alleen kan wennen aan iemand met wie zij heel veel tijd doorbrengt.

Mensen die zij elke of bijna elke dag tegenkomt en van wie ze al heel vaak wat lekkers krijgt reageert ze nog net zo op als met ieder ander.

Zaterdag de 23e is mijn vader jarig, we zullen zien hoe ze zich gedraagt met een boel bezoek.. Ze zal bij de eerste bezoekers wel tekeer gaan, zou het slimmer zijn haar in haar bench te stoppen voor de mensen binnen komen? Want in haar bench blijft ze rustig en kalm.

Dit is bijna precies wat Prince ook heeft, maar dan alleen met mannen!
We zijn precies hetzelfde aan het doen als jou, snoepjes geven van vreemden, en bij bezoek als het hem te veel wordt, gaat hij de bench in.

Prince heeft nogal een hekel aan de buurman(geen details) en soms komt de buurman op bezoek, of wij bij hem. Prince gromt en blaft alleen als de buurman naar hem toe gaat, of soms hem heel erg doordringend aankijkt, dus zou het inderdaad een goed idee vinden om Indy in de bench te doen, en zou ook zeggen tegen de visite dat het haar eigen plek is, en dus niet gestoord mag worden

de bench is mss geen slecht idee, maar het zou wel aangenamer zijn, als je in de toekomst je hond wel eens bij bezoek kan laten komen.
Ik sluit ma aan bij Jacko, het is zeer waarschijnlijk dat je het er niet helemaal uitkrijgt, eraan blijven werken is de boodschap, maar zelf ook vertrouwen geven aan je hond.

Een week geleden maakte ik de overstap in de HS van de puppy klas naar de A, doordat ik zelf niet gerust was in de situatie, gaf ik dit gevoel over aan Jazz, waardoor hij ook heel onrustig en zelfs iets angstiger reageerde.
Ondertussen gaat het een pak beter, maar dat heb ik vooral aan mezelf te danken, doordat ik met veel meer vertrouwen op het plein sta.
Niet opgeven he !!!