hebben jullie wel eens een hond moeten herplaatsen

Ik ben benieuwd of er mensen zijn die wel eens hun hond heben moeten herplaatsen om bv bepaald gedrag wat ze er niet uit kregen ..of dat je je hond vroegtijdig heb moeten in slapen door bv argressie.

zo ja : lag het echt aan de hond of nu dat je beter weet zijn er steken gevallen in de opvoeding ?

Ik kwam net een stel tegen en die hadden een Duitse herder Pup van 3 maanden dus ik raakte met hun aan de prata ze hadden altijd herders gehad en 1 keer hadden ze de hond moeten herplaatsen van wege agresief gedrag hij was 2 jaar ..ik was vergeten te vragen om wat voor gedrag het precies ging en vandaar dat ik deze vraag stel .

Ik heb zelf helaas een bullmastiff in moeten laten slapen nadat die al herplaats was bij een gedrags deskundige ..amigo kwam bij een verkeerde fokker vandaan en had heel raar gedrag achteraf gezien had amigo ook pijn aan zijn gewrichten en poten maar er zat ook een steekje los . er hebben meerdere mensen gekeken naar het gedrag van amigo hij is zelfs intern geweest maar ze waren er allemaal over uit dat het een vat bezine was 1 vonkje en BAm ..Toch voel ik me regelmatig schuldig en twijfel je soms aan je zelf vandaar dat ik ervaringen zou willen horen van anderen .

nee gelukkig heb ik dat nog nooit hoeven doen.
maar het lijkt me verschrikkelijk als je die keuze moet maken.

ja om eerlijk te zeggen heb ik dat 1 keer moeten doen.
ik had een presa canaria en hij was super maar toen we van de canariese eilanden hier kwamen, hebben we hem bij mijn ex zijn ouders gelaten tot we helemaal ons plekje weer hadden in nederland dat heeft 6 maanden geduurt en toen hij dus kwam begon hij naar kinderen te happen en ik zelf had toen 4 kleine kinderen in een buurt met veel kleine kinderen. en ik vertrouwde het niet dus hebben we iemand anders voor hem gezocht

nee, ik heb dat gelukkig niet hoeven meemaken. Maar je hebt honden die ergens niet sporen en als je alles geprobeerd hebt en alle deskundigen zeggen dat hij weg moet, dan kan ik het me voorstellen.

het poppetjes staat voor een goed tehuis niet dat we hem weg hebben moeten doen

Gelukkig niet... al roep ik weleens geirriteerd "En nu ophouden anders breng ik je naar het asiel!"

Maar ik denk niet dat er altijd een 'schuldige' aan te wijzen is.

Een baas kan overlijden, verandering van leefsituatie, ziekte enz.

Nee, geen hond hoeven herplaatsen. Mijn broer heeft wel een hond uit het asiel gekregen, maar dat zullen er wel meer op HP hebben.

Ja wij hebben onze hond moeten herplaatsen omdat ie totaal niet alleen kon zijn... Verschrikkelijk JANKEN deed hij... dat werd op een gegeven moment zo erg dat we hem weg hebbben gedaan naar iemand die hele dag thuis is.!

Nee gelukkig niet...

Nee, hier gelukkig ook nog nooit. Lijkt me heel erg!

Nee, gelukkig niet. Wij hebben wel iemand op hondencursus gehad die haar hond van 9 maanden oud op MP heeft gezet. Ze had een druk gezin met 4 vrij jonge kinderen, en de hond werd bijterig. De hond is een paar dagen bij nieuwe mensen geweest, is weer teruggekomen, toen in een asiel omdat ze op vakantie gingen, thuisgekomen ging het plotseling veel beter. Ik denk dat ze een pauze nodig hebben gehad.

Ja helaas , wij wel ... het is met 7 herplaatsers prima gelukt en met 2 niet . Beide honden waren zeer ernstig gedragsgestoord en wij dachten indertijd de hele wereld te kunnen redden . Maar we hebben hierdoor geleerd dat dat niet altijd het geval is .Een hond kan best gedrgasproblemen hebben maar moet nog wel enigsinds te trainen zijn . En als een hond alleen maar angst kent dan is dat uitermate moeilijk . Het was een moeilijk besluit ,maar voor de honden wel het beste toen ze uit hun lijden waren verlost

ja ik heb er nog spijt van wist ik toen net zoveel als ik nu wist had ik hem zeker proberen te houden. maar ik was stuke jonger en geen ervaring vier kids en een bak beest van een hond, die elke keer als een kind er langs liep probeerde er op te duiken.
nu had ik hem de rust kunnen leren geven en het proberen beter te maken maar toen vond ik het gewoon heel erg eng

Nee, hier gelukkig ook nog nooit. Lijkt me heel erg! Om dit te moeten foen maar soms kunnen mensen niet anders.Dan beter een goed thuis zoelken voor hun hond.

Ik heb nog nooit in mijn leven een dier moeten herplaatsen. En al helemaal geen hond(en)/katten!!! Ja, 1 xtje heb ik dat moeten doen met een hamstertje. Ik had een nieuw (rus) dwerghamstertje gekocht en deze in het hokje bij de 'oude' hamster gedaan. Nou, ze zouden elkaar opvreten. Ik heb de hamster weer terug gebracht naar de dierenwinkel.

Maar je schreef dit lag het echt aan de hond of nu dat je beter weet zijn er steken gevallen in de opvoeding ?

Ik persoonlijk denk dat het nóóit aan een hond kan liggen. Want ook al zit er een kronkel in zijn koppie dan nog is dit door mensen gebeurd (verkeerde fok). En ook uit pijn kan een dier heel anders reageren. En veel mensen behandelen honden als mensen en hebben totaal geen weet van rangorde en hondentaal. En als jij niet de taal van je hond spreekt, krijg je een communicatie stoornis tussen hond en mens, waarbij in mijn ogen toch echt de mens fout is. Zij hebben tenslotte (onvoorbereid????) de hond aangeschaft!!!

Ik heb helaas een hondje (Bente) moeten herplaatsen. Dit omdat het helemaal niet goed ging tussen haar en m'n mopsje. Ze pakte alles af van Boomer, ze vloog hem aan en aangezien Boomer een vrij gevoelig hondje is verdween z'n enthousiasme en plezier en lag alleen nog maar in z'n mandje, want zodra hij ook maar iets deed had ie Bente om z'n nek.

Ze zit nu bij m'n overbuurman die ook nog een JR heeft van dezelfde leeftijd en tussen die 2 gaat het geweldig! Ik geniet nu veel meer van die kleine meid als toen ik haar bij mij in huis had. Het was moeilijk maar ben wel blij dat ik deze keuze toen gemaakt heb.

Wij hebben een paar maanden geleden nog een hondje van ons moeten herplaatsen.

We hebben einde vorig jaar een nestje gehad en hadden uit dit nest een pup aangehouden om mee verder te gaan in de hondensport en in de fok.
Jammer genoeg voldeed het hondje voor geen van deze twee vooruitzichten.
Ze was veel te onzeker om mee te werken en veel te klein voor de fok.
Kan misschien raar klinken dat we daarom een nieuwe thuis voor haar gezocht hebben maar aangezien we al 8 honden hebben waar we mee werken, zou het voor haar niet eerlijk geweest zijn om haar maar thuis te laten terwijl we met onze andere honden gaan werken.

Dat is dus de reden dat we haar herplaatst hebben (ze zit wel maar bij mijn moeder dus echt weg hebben we ze niet gedaan )

Ja wij hebben Goof moeten herplaatsen.
Goof is goed opgegroeid in een liefdevol tehuis, op een boerenbedrijfje, maar binnen in huis met moeders en een andere hond.
Als pup was ik met hem achter het huis en de telefoon ging voor mij dus ik ga naar binnen, pak de telefoon en mijn moeder loopt naar buiten. Net in de paar seconden steekt Goof zijn kop door de stenen schutting richting buurhond.
Hartstikke vast..
We hebben een hele tijd moeten smeren en zachtjes duwen, DA gebeld, pijnstillers erbij, stukjes muur weghakken etc..
Na de tijd was hij even angstig, maar al snel leek er niets aan de hand.

Volgens de GT later is dat een trauma geworden waardoor zijn 'aanvallen' begonnen.

Vanaf en maand of 4 a 5 begon hij ineens te bijten.
De eerste keer lag hij naast me, ik deed mijn hand zoals gewoon naar beneden om even over zijn bolletje te aaien en hij snapte en dook in elkaar.
Eerst dachten we dat hij was geschrokken, maar naarmate het vaker gebeurde hebben we hulp ingeroepen van een gedragscentrum en GT.
Goof leek een soort epileptische aanvallen te hebben waarbij hij ipv een toeval kreeg in bijna doodsangst verkeerde.
Het werd vooral getriggerd als je je hand richting zijn kop stak (het schutting incident kwam hierbij naar boven).

Dus we pasten ons leven aan, Goof mocht niet bij vreemde mensen komen die hem zo wilde aaien) en thuis waren strikte regels voor bezoek.
Maar het verergerde steeds meer, hij begon ook aanvallen te krijgen als we allemaal op de bank zaten en hij op zijn plek lag, of tijdens de cursus tijdens een oefening.
Wij wisten wat te doen, herkende de signalen en bleven dan doodstil staan en wachtte tot het over was.
Vaak duurde het enkele seconden soms een minuutje waarin hij paniek in zijn ogen had en af en toe trilde.
En dan ineens knipperde hij en ging verder met waar hij mee bezig was.

Goof werd in huis overdag (als de deuren open waren) gemuilkorfd en op straat ook.
Een tijd lang ging dit goed tot een buurvrouw langskwam in de avond (Goof was dan ongemuilkorft omdat niemand onverwacht binnen kon komen), de buurvrouw wist van Goof af en negeerde hem bij binnenkomst en bleef op afstand, maar helaas, de aanval begon, zij schrok en hap, hij viel aan en dook weg.

Mijn moeder kon er toen niet meer tegen (op mijn moeder na was de het hele gezin al gebeten) en we hebben de herder gebeld waar we met Goof trainde, hij had al aangegeven Goof graag op te vangen mocht het nodig zijn.
Goof heeft daar samen geleeft met een andere BC, overdag werken met de schapen en in een apart gedeelte buiten en daarna in de schuur met de hond. Er kwam dus nooit een mens bij, geen prikkelingen etc.
Hij heeft nog wel aanvallen gehad dar, maar kon daar geen 'kwaad', helaas is tijdens een bezoek van mensen hun kind de schuur ingeslopen en heeft Goof aangevallen in het gezicht en hebben ze hem moeten laten inslapen onder druk van die familie.
Misschien ook wel goed voor hem, hij leefde best vaak met die aanvallen en die doodsangst kan niet prettig zijn geweest.


We weten dus dat het niet onze fout was, Goof was verder namelijk een geweldige lieve knuffel en luisterde perfect.
En daarnaast hebben we nu Mexx die het ook perfect doet en we aan opvoeding niet echt wat aangepast hebben..

zo zie je maar weer dat iedereen wel een verhaal heeft .

ik hoop het zelf ook NOOIT meer mee te maken ..want ook al zeggen 100 mensen je kon niet anders ..die twijfel blijft bij mij altijd en je zelf vertrouwen krijgt een deuk van hier tot tokio .
en elke keer zie ik weer zijn lieve koppie voor me als hij je aan keek .maar hij kon geheel onverwachs veranderen als een blad aan een boom en ook een kind bijna gebeten in het gezicht ik trok net op tijd weg.

Amigo was mijn eerste bullmastiff en toen amigo vanaf 6 mnd heel ander ,argesief ,en rederectie gedrag (omgerichte argressie kreeg) dacht ik echt dat het kwam door mij opvoeding omdat ik nog nooit een bullmastiff had gehad wel herders en andere rassen ook altijd Cursussen gedaan ,theorie avonden ,heel veel gelezen en ook het gedrag van de hond helemaal uit pluist.maar amigo kon ik totaal niet lezen .
na veel gd over de vloer en veel problemen ..en gevaarlijke momenten is hij intern gegaan bij mensen die zelf ook de papieren hebben van gd en ook hun dachten dat het mischien aan de opvoeding zou liggen (dat ik te soft zou zijn) Hun hadden amigo namelijk in eerste instantie een paar uur mee gemaakt en toen ging het allemaal goed. Hun namen amigo mee naar huis tussen hun andere Stabiele roedel en binnen een week ging het mis ..hij viel die vrouw ook zomaar opeens aan uit het niets en beet haar 3 keer. toen is zij nog naar een andere gd gereden met amigo in vianen en ook die persoon heeft amigo 3 uur geobseveerd en testen gedaan ..hij zei dit is geen normaal honden gedrag en hij liep ook mank (begon mank te lopen ) Hij zou dan een operatie moeten ondergaan die amigo Niet aan zou kunnen . en hebben ze besloten dat ze hem beter in konden laten slapen voor zijn eigen rust .
amigo gaf zich ook compleet over toen hij bij de dierenarts was ..hij koos buiten zelf een plekje uit in de schaduw en ging uit zich zelf al helemaal liggen (dat deed hij nooit) er kwam een soort rust over hem heen en hij keek of hij wilde zegegn Nou schiet op met die spuit ..of dat hij het wist!
Ik schrijf dit met tranen in me ogen ..want het is en bljft moeilijk te accepteren dat je zo een prachtig mooi jong beestje uit zijn lijden moet verlossen.

Ik heb het gelukkig nooit mee hoeven maken!

ja hier ook pas nog moeten hetplaatsen.
en bij het gezin waar ze nu zit gaat het perfect. dus ben heel blij dat het zo goed gaat daar. is nooit leuk om zoiets te doen. soms wel beter .myriam

Ja helaas wel :(

ik heb 1 september jaykee weg moeten doen :( omdat mijn buren klaagden voor het blaffen . hij daagde snow uit steeds en er was een brief van de woningbouw gekomen dat ze geklaagd hadden
rare is dat dit de eigenaar was van de kat die snow had gebeten.
maar we moesten jayk dus weg doen naar een nieuwe baas.
ben er nog kapot van , maar heb het er liever niet over

en luna .
te erg vechten met snowie :(
als ik haar nog zou hebben zou het tot de dood zijn gegaan

Ik heb faany moeten herplaatsen om dat zij niet bij de groep pasten fanny kwam uit spanje via een organiesatie bij wonen.
We hebben ook hier een gedragtsdeskundige over de vloer gehad maar in plaats dat de situatie er beter van werd werd hij alleen maar slechter ondeling tussen de teckels.
Uit eindelijk heb ik zelf een plaats moeten zoeken in samenwerking met de organisatie om dat ze voor fanny geen opvang hadden.
Cobus onze teckel hebben we dit jaar verplaast.
Cobus heeft hier drie jaar gewoont een schat van een hond maar had meer aandacht nodig dan wij hem ooit kunnen geven.
Toen saartje hier kwam wonen is boris erg verandert boris is volwassener geworden en zelfverzekerder.
Daar door werd boris ook erg bezitterig naar saartje toe tegenover cobus.
cobus verstopte zich heel veel in de bench moest heel veel aandacht hebben ging overal om blaffen en kon niet tegen boris meer op.
Toen hebben we voor cobus via de teckelverening een ervaren echt paar gevonden en gezocht waar cobus bij past,
het gaat geweldig met cobus En we hebben nog steeds contact beter had hij het niet kunnen treffen en heeft ook een nieuw maatje waar hij veel plezier mee heeft.

Gelukkig nog nooit. Bij mij is ieder diertje pas tussen 6 plankjes weg gegaan .

Wij hebben zelfs wel eens een heel hoog bod gekregen voor onze hond, van haar fokker. Hij wilde haar heel graag terug omdat ze zo mooi is en wilde graag een nestje met haar. Natuurlijk hebben wij het bod meteen afgewezen! Voor geen miljoen gaat mijn schatje het huis uit!

Gelukkig niet, het lijkt me vreselijk als herplaatsing noodzakelijk.
Wel hebben wij vroeger (toen ik nog thuis woonde) een paar herplaatsers gehad, waaronder een sint bernard, ik zal hem nooit vergeten, hij kon moeilijk lopen omdat mijn vader een weg heeft gehaald (in overleg natuurlijk) bij mensen die hem op een 'sloop' als beveiliging hadden. Het arme beest had allemaal glassplinters in zijn poten en vertrouwde bijna geen mens.

Ruim 30 jaar geleden, toen we pas getrouwd waren,en nog jong, wilden we graag een hondje.
we hadden beiden thuis namelijk ook altijd een honf gehad..

Dat we 40 uur werken allebei, en dat we vier hoog op een flat woonden, vonden we geen enkel probleem.

in de meivakantie hebben we ons pupje opgehaad.
een engels cockerspaniel, die we de naam micha gaven..

behalve dat micha best veel vernield heeft (tsja wat wil je als een pup zich verveeld en de baasjes zonodig moeten werken...benches bestonden toen volgens mij nog niet....)...

we hadden zelfs een hondenluik in onze balkondeur gemaakt zodat hij naar buiten kon.

maar het probleem was dat micha absoluut niet tegen alleen zijn kon...hij jankte alles bij elkaar tot ergernis van de overige bewoners van het gehorige flatcomplex...

in de eerste instantie hadden we een oplossing...een babysti in onze familie die toch nog geen werk had, die kwam s morgens om half 8 naar ons toe, sliep bij ons weer verder, en bleef bij oins tot wij weer thuis waren...( een van ons werkte namelijk wel ploegendienst)...

echter dit familielid kreeg na een maand werk, en hmicha kon nog steeds niet alleen blijven, toen hebben we besloten met pijn in ons hart, een nieuw tehuis voor micha te zoeken.

hij is naar kennissen van een vriendin van mijn moeder gegaan, wat oudere mensen die veel tijd hadden en in een andere stad woonden.

we hebben hem weg gegeven met al zijn spullen als ie maar een goed tehuis had, dit heeft ons doen besluiten om geen hond meer te nemen totdat we er ook de tijd voor zouden hebben.

Want een hond weg te moeten doen doordat je eigenlijk ondoordacht deze aanschaf hebt gedaan is vele malen erger als het hebben van geen hond....

heb dat nog nooit moeten doen gelukkig maar want zou dat niet graag tegen komen
grtjs

Ja helaas wel
Het was een beagle en echt niet te handelen thuis.
We zijn met hem naar cursus geweest en we hebben er echt alles aan gedaan, maar het ging gewoon niet.
Tot overmaat van de ramp beet hij mijn zoon in zijn arm..


Dus na lang twijfelen en heel veel tranen hebben we een ander goed thuis voor hem gezocht.

Achteraf denk ik dat hij toch een kronkeltje heeft gehad, want ik kan veel beagles maar geeneen zo adhd als deze...

Nooit mijn eigen hond herplaatst. Wel een asielhond op proef teruggebracht. Het was een Mechelaar, luisterde als een gek, maar hapte naar het gezicht als ik 's ochtends naar beneden kwam, thuiskwam of iets dergelijks. Mijn vader durfde dat niet aan, en ik miste een klik. Ik heb haar weer terug gebracht naar het asiel. Ik voel me daar ook niet slecht over, daar zijn proefperiodes voor. Ik hoop alleen wel dat ze niet ingeslapen is omdat wij haar teruggebracht hebben. Dat zouden ze bij Chico (die we later haalden) wel gedaan hebben, maar die was ook 2 keer op proef geweest.

Eerst voelde ik me dus ook niet slecht over het teefje, maar toen ik Chico echt meenam en ze zeiden dat hij anders ingeslapen had geweest, toen pas dacht ik weer aan het teefje. Maar ja, dit is ook al bijna 15 jaar geleden, dus dood is ze nu toch, denk ik.

Gelukkig niet, maar zou i keen hond met een gedrag wat serieuze vormen aanneemt en ik niet mee om kan gaan dan zou het aan mij liggen niet aan de hond.
Ik denk persoonlijk dat er altijd iemand is die beter reageert op fout gedrag en er wel mee om kan gaan.