In tijden van verdriet...

Als de tijd van verdriet in mijn leven komt
Als het leven zijn tegenslagen aan mij toont
Wil je me dan helpen
door er voor me te zijn?
Laat me huilen als ik dat wil
Laat me lachen als ik dat kan
Laat me boos zijn als ik dat nodig heb
Laat me schreeuwen als ik dat moet
Help me dan om door deze tijd te komen
Laat me mijn emotie tonen
Voel je niet aangesproken door mijn verdriet
Voel je niet aangevallen door mijn woede
Voel je niet beangstigd door mijn schreeuw
Laat me er gewoon maar zijn
met alles wat ik voel
met alle tranen die er vloeien
met alle angsten die me verstikken
Geef me de tijd om er doorheen te gaan
Sla gewoon je arm om me heen
en laat me niet alleen...

Ingrid en haar honden

Hoi Ingrid,

Prachtig, maar wel even slikken...veel sterkte meid!

Groetjes en een poot van Amy

Hoi Ingrid,

Heel moei, maar dit is wel heel moeilijk he heel veel sterkte joke en een knuf van taat

Hoi allemaal,

Ik vond dit ´gedicht´ ergens en het sprak me erg aan als emotioneel mens...heb het dus niet persoonlijk aan jullie gericht...

En een arm om je heen...daar kan ook staan een poot om je heen,want als er eentje kan troosten dan is het wel een hond...

Bonne soirée,Ingrid en haar honden

Ingrid,

Daar heb je idd gelijk in.

Ik heb ook zo vaak machteloos gestaan tov Amy's darmproblemen en daar zo'n verdriet om gehad omdat ik dacht dat het nooit meer goed zou komen met haar...en degene waar je dan om huilt komt je tranen weg likken..de schat....

Groetjes en een knuffel voor Tosca

Helemaal mee eens Ingrid. Een hond kan vaak nog beter troosten als een mens. Een hond is gewoon je beste kameraad. Veroordeelt je niet op je uiterlijk of je afkomst, is altijd blij je te zien. Is vaak al tevreden met heel weinig. Als ik verdriet heb, dan pak ik onze Flos en dan babbel ik maar wat tegen hem aan. Hij kan mij altijd ontzettend troosten, door alleen maar even een lik te geven aan mijn oorlel of even met zijn poot over mijn arm te krabben. (meestal moet ik hem dan wel kriebelen) Ook het verdriet wat ik heb van het verlies van onze Buster, deel ik met Flos. Net of hij het toch een beetje begrijpt. Tenslotte zal hij ook verdriet hebben, alleen kan hij het niet zeggen. Maar het gedicht is erg mooi geschreven. Het roept wel wat emoties op.

Ja,lief hè je hondenmaatjes...honden kennen ook emoties en kunnen ook verdriet hebben.Dat zie ik vaak hier bij honden,die aan een touw/ketting aan de schuur vastzitten en fungeren als levende ´deurbel´...doodongelukkig zijn die...

En als ik verdrietig ben,dan zijn er 4 troosthonden,die mijn tranen weglikken...Van Tosca krijg ik echt een scrubbeurt,zo hard gaat dat met die lange,ruwe tong en van de jongste drie,die doen het heel lief en zachtjes met kleine likjes...ze voelen het al voordat ik echt ga huilen,dan komen ze al kijken,wat er aan de hand is...dus heel veel hondenliefde om me heen hier en Zazou,mijn jongste reu, die kan me ook echt omhelzen!
Als het goed is zet Arjen voor mij foto´s op de site,dan kunnen jullie kennismaken met mijn lieverds...nu staat er alvast eeentje van Tosca en Moa op,de twee teefjes hier...

Dag mensen en honden,fijne dag! Hier straalt de zon!

groetjes en pootjes van Ingrid en haar honden