missen van snoetje onse hond

hoi

3maanden trug is onze trouwe kameraat snoetje over leden een dolmatier. door een hardstilstand en ik was er zelf bij toen het grbeurde maar ik heb nu nog wel is dat als ik slaap dat ik die hond zie liggen hoe ze er bij lag toen ze net stierf. mensen als je iets weet hoe je je verdriet een beetje weg kan werken laat het mij dan horen [email protected]

mvg daan

Wat een afschuwelijke manier om je hond te moeten verliezen Daan.Zo opeens.Dat lijkt me ontzettend moeilijk te bevatten.

Ons hondje Saba was voor ons ook behoorlijk onverwachts,al was hij ziek.Maar ik merk ook dat,dat een ongeloofelijke impact heeft op je.Het onverwachtse,niet voorbereid afscheid moeten nemen van een hond die even daarvoor nog zo gezond leek.
Voor ons is het ook 3 maand geleden,en ik merk nog steeds dat ik het soms gewoon niet kan bevatten.Het nog steeds hard aankomt.Het soms gewoon nog niet geloven kan en denk dat er gewoon een grote vergissing is gemaakt.

Wat ik zelf heb gedaan is er erg veel over gepraat en overgeschreven.Telkens mijn hoofd leeg maken.Veel huilen,veel kwaad geweest.

Heel veel sterkte ermee.En ik hoop dat de mooie herinneringen het verdriet dragelijk zullen maken en je tranen plaats zullen gaan maken voor een glimlach als je denkt aan de mooie momenten die jullie samen hebben gehad.

Groetjes MArianne

ik heb dit ook hoor
soms als ik teisha zie liggen denk ik
'ze ligt net in dezelfde positie als snoopy toen 'en dan doet het weer ff pijn
onze hond is nu bijna 1 jaar gelden verongelukt (augustus) en ik kan het ook nog altyd geen plaats geven

ik denk dat dit komt omdat het zo plotseling was, je hebt het nog geen plaatje kunnen geven misschien.

ik kan je alleen maar aanraden om zoveel mogelijk leuke dingen te herinneren.
en misschien helpt het om oude leuke foto's te kijken van snoetje, zodat het nare beeld van de dood vervaagt en de mooie beelden in je hoofd weer de overhand krijgen.
sterkte ermee.
groetjesjolanda

hey,

Ik heb ook moeite met de verwerking, ik denk heel vaak, dagelijks eraan, en soms tss mijn tranen door, komt er toch een glimlach als ik aan al de mooie en zalige momenten denk die ik samen mocht beleven, ik vergeet ze nooit, en zo blijft de gedachte levendig!

Grtzz

Martine

hoi,

Met de tijd slijt het verdriet een beetje maar weggaan doet het nooit. Ikzelf heb 2jaar geleden en een jaar geleden mijn 2 beste maatjes verloren en moet nog heel dikwijls om ze huilen. (vooral als ik een soortgenoot zie) Jij zit waarschijnlijk ook nog met een soort van schuldgevoel dat je haar niet hebt kunnen helpen maar je moet het toch leren te accepteren. Je bent haar beste vriendje geweest en hebt haar een aangenaam leven gegeven.Kop op meid, geef haar een plaatsje in je hart en wie zegt dat je geen verdriet mag hebben?

groetekes

Hallo,

Ik wens je alvast heel veel sterkte.
Ik vind dat je je verdriet de tijd moet geven om te slijten zolang als jij wil.
Bij mij is het (nog maar - of "al")vandaag 5 weken geleden (maandag 26/01/09 heb ik mijn hondje moeten laten inslapen) en ik zie ook nog als in een "film" haar laatste uren en minuten aan mij voorbijgaan. Ik ben er zeker van dat dit met de tijd zal verminderen, maar ik geeft het de tijd die nodig is. Spijtig genoeg is er niets concreets dat je verdriet zomaar kan wegwerken.
Veel sterkte gewenst,

Rinny