jachthond van 14 jaar met botkanker

Dank je wel,Thomas!

Wat gaf jij toen als pijnstilling aan Xander en heb je hem op een gegeven moment in laten slapen?

Hier heeft Tosca haar 7e morfinepleister gekregen,ze liep net met mij mee naar het zijveld en we hebben samen een banaantje gedeeld,omdat ze vanmorgen vroeg niet at,maar inmiddels heeft ze haar bak leeggegeten na de korte wandeling...ze heeft wat kleefkruid gegeten,wat ze graag wil hebben en ik heb het voor haar geplukt...de jonkies hebben flink achter de bal aangerend,heuvel op en af,dus die zijn even moe...ik ga het nog rustig aan doen zelf...

Fijne dag iedereen en Alice ook nog heel veel sterkte!

hartelijke groet van Ingrid & honden vanuit de Bourgogne

Ik heb ongeveer hetzelfde gedaan als jij, en ja, ik heb de hond laten inslapen toen de pijn te erg werd. Het is wreed om een dier onnodige pijn te laten lijden. Nogmaals veel sterkte.

Hè,Tosca viel net met een plof van het bed en ik schrok me kapot! Gelukkig slapen we heel laag bij de grond,maar toch...ze was wat beduusd,maar verder lijkt alles goed...hoorde ook haar darmen rommelen en heb haar een ´gastro´ gegeven.Dat zijn chinese kruiden voor maag-en darmproblemen(zie www.huisdierendokter.nl).Ze had gister ook weer rare poep,dus of dat bijwerkingen zijn van de medicijnen of wat anders? Ik maak me weer ongerust!
Even weer terug naar bed!

Bonne nuit! Ingrid en alle hondjes(die liggen lekker te snurken rond het bed,alleen Zazou,Tosca en Joep slapen op bed)

Gister was Tosca´s ontlasting weer goed...omdat ze de laatste dagen ´s morgens vroeg niet wil eten,kreeg ik het gevoel,dat het kwam door de sterke geur van de Sasha´s Blend,die ze door het eten krijgt(mosselextract met haaiekraakbeen)voor haar gewrichten en heb het vanmorgen weggelaten en wat melk door de brokken gedaan en ´madame´ eet weer normaal mee met de groep!
Ze eet ook wel heel veel van het kleefkruid uit de natuur hier en dat is goed voor de botten etc. en wat heel belangrijk is en wat ik pas ontdekte op ´google´ ook tegen de pijn!(slimme hond is het,die dicht bij de natuur staat!) Dus een paar keer per dag laat ik haar dat eten en help ik haar met plukken.Want ze lijkt toch wel moeizamer te gaan lopen,strompelen is het meer...veel liggen tussendoor...haar lichaam is aan de linkerkant vóór heel erg aan het vervormen door de tumor.Dus of ze meer pijn heeft/krijgt of dat het schoudergewricht steeds meer geblokkeerd raakt door de tumor is nog maar de vraag...
Verder is ze nog steeds vrolijk en geniet van in het zonnetje liggen en slaapt ´s nachts lekker tussen mij, Zazou en Joepie in...wij houden de wacht samen en houden haar warm...

Salut! Ingrid,Tosca,Joep,Zazou,Moa,Sam en Poppy

Vandaag kreeg Tosca haar 8e morfinepleister en ze is haar steen tegen de pijn vandaag verloren,wat meestal betekent,dat ze die niet meer nodig heeft of dat de steen ´op´ is...ik heb het Tosca Tetteroo gevraagd en wacht nog op antwoord en laat het dan even weten...

Salut,Ingrid en alle honden

Het lukt me de laatste dagen bijna niet een stukje over Tosca te schrijven.Ik voel me met momenten zo ontzettend verdrietig,omdat ik het gevoel heb,dat het moment van haar laten inslapen steeds dichterbij komt.Daarbij komt het gevoel van me heel alleen voelen,omdat bijna niemand meer naar haar vraagt...Monique gister nog wel,maar verder blijft het stil...dat maakt het extra moeilijk om dingen te dragen hier,want ik sta al overal alleen voor,kan met niemand overleggen,de beslissing zal ik zelf moeten maken straks,het grafje zal ik zelf moeten graven...al mijn contacten liggen in Nederland...daarbij is het extra moeilijk omdat Gorby nog niet zo lang geleden is overleden en Tosca en zij waren mijn honden met wie ik naar Frankrijk verhuisden...ik ben nog niet over het verlies van Gorby heen en moet straks afscheid van Tosca nemen...het is gewoon even te veel en dat moet ik even kwijt.Vanmorgen zat Tosca mijn tranen nog weg te likken,ik vind het zo zielig voor haar,dat ik dan niet sterk ben op dit moment,wil haar niet extra belasten met mijn verdriet...

Lieve Ingrid,

Sorry dat het niet zo overkomt, maar ik denk echt dagelijks aan je en vraag me dan af hoe het met Tosca is.

De laatste tijd bleef het bij jou een beetje stil op het forum over haar en dan slaat bij mij de angst ook een beetje toe... van is het al zover?
Ben dan zelf een beetje bang dat ik net naar haar ga vragen terwijl het haar beurt is om te gaan....vandaar.

Nee meid, helaas kunnen we je niet daadwerkelijk bijstaan, maar jij bent heus niet uit onze gedachten hier op het forum.

Om dit alles vol te houden heb je heel wat kracht nodig, en je hebt laten zien dat die kracht ook in je hebt...je kunt het wel als het moment daar is, ook zonder anderen om je heen.

Weet dat ik iig aan je denk en aan die arme Tosca, een grote knuffel voor jullie beiden!

Liefs, Amy

Hoi Ingrid,

Jouw verdriet roept bij mij ook weer zo veel herinneringen op. De tranen schieten hier weer spontaan in mijn ogen….Ik weet precies door welke hel je nu moet gaan. Leven van dag tot dag met je maatje. De ene dag denk je, goh het gaat eigenlijk nog best goed en de andere dag denk je weer, Jeh, wat gaat het vandaag slecht…Steeds meer tekenen zien van de aftakeling… Het is heel moeilijk…, maar dit is het laatste wat je nog voor je kanjer mag/kan doen na al die jaren trouwe dienst. Het moment dat het niet meer gaat, zie je dadelijk komen. Je denkt dat je er helemaal alleen voor staat, maar weet dat er genoeg mensen zijn die aan je denken. Mensen die echt begrijpen wat het voor jou betekent. Geniet nog lekker van Tosca en neem de beslissing als jij er klaar voor bent. Weet dat zij dadelijk weer herenigd wordt met Gorby. Het blijft moeilijk, maar hoe meer je naar dit moment toe leeft, hoe beter je er mee om kan gaan. En weet dat het geen afscheid is…….Zolang je Tosca niet vergeet, zal ze altijd verder blijven bestaan. Ze leeft in jou voort…..Net als mijn Buster in mij voort leeft. Ik leef met je mee meid….. Blijf niet met je verdriet lopen, maar schrijf het van je af.....Hou je haaks en geniet van je kanjers...

Liefs Monique



Liefs Monique

Hoi Amy en Monique,

Gelukkig,dat jullie nu een berichtje voor me achterlaten,daar moet ik weer van huilen...dank je wel!
Ja,Gorby heeft via de dierentolk gezegd,dat ze op Tosca wacht!Dat vind ik ook heel erg fijn om te weten...soms voel ik kracht,soms voel ik me net een dweil,die niks meer voor elkaar krijgt en dat is nu...ben net even wezen wandelen en had zo´n gevoel een bepaalde richting op te moeten.Tosca ging zelfs een steile helling af en ik zag haar genieten van die mooie plek bij het water,waar we altijd veel waren,maar wat voor haar nu te ver was volgens mij,maar ze genoot om er te zijn!!!Een soort afscheid leek het van een haar vertrouwd plekje...

Ik hoop,dat ik nog kan schrijven op het forum,als het zover is,maar anders liever via persoonlijke mail...

Knuf van Tosca en mij en liefs vanuit Frankrijk

Ik ga in een vervolg verder met het verhaal over Tosca en dat gaat heten:

´mooie momenten met Tosca´...

Onze hond Laila genaamd is sinds enkele maanden plotseling mank gaan lopen en ontzettend gaan hijgen, wat erop wijst dat ze ontzettend pijn heeft.

Eerst dacht ik dat ze misschien zich had geblesseerd, want ze is heel actief aan het spelen, maar ik zag aan haar dat het wat anders was (innerlijk gevoel bij mij).
Dit was de eerste keer dat ik tranen in mijn ogen kreeg toen ik met haar wandelde; werd geconfronteerd met haar ouderdom.

Ben de volgende dag naar de dierenarts gegaan die wat met haar poot op en neer ging en Laila verging van de pijn (kreeg een brok in mijn keel!)en op dat moment wist ik dat goed mis was. Daarbij voelde de dierenarts ook enkele bobbeltjes bij Laila tepels, wat schildsklier bleek.

Het kon artrose zijn, maar de kans was ook aanwezig dat het botkanker was aangezien de heftige pijn.
Heb pijnstillers meegekregen (Rimadyl) en dat werkte goed, want Laila had zichbaar geen pijn meer.

Wel ben ik op dat moment gaan beseffen dat Laila al ouder is geworden en daarmee ouderdomverschijnsel is gaan krijgen. Nooit eerder heb ik daar bij stilgestaan; want Laila heeft een uitstekend conditie en levenslust.

Ik heb laila opgehaald bij het dierenasiel toen ze net een jaar oud was en ben haar min of meer als kind gaan beschouwen. Ze slaapt bijvoorbeeld naast mijn bed op haar kussen en breng en haal haar op bij haar oppas als ik meer dan 6-uur van huis moet.

Vorige week donderdag zal Laila worden geopereerd om schildsklierkanker te verwijderen, maar dat is niet doorgegaan omdat ze te veel pijn had.

Op dat moment is er besloten om de operatie naar vandaag te verplaatsen om eerst een foto te maken om kijken in welke mate de artrose zal zijn, om vervolgens aan de operatie te beginnen om het kanker te verwijderen.


Dus vanmorgen laila naar de dierenarts gebracht en ben ik erbij gebleven met mijn vriendin totdat ze onder narcose ging. Toen dat gebeurde tikte ik met mijn schoen haar bij haar heup en ze piepte van de pijn! Toen ging er al door mijn achterhoofd heen van dat is geen artrose....te pijnlijk.

ff later ging de telefoon en inderdaad slecht nieuws, want het is botkanker! Optie amputeren en chemokuur...Nee dat wil ik zeker niet want Laila is wandelhond en dat ontneem ik haar levenslust. Tweede en laatste optie is inslapen over enkele weken! Je snapt wel dat ik er tranen over mijn wangen rolden -en nu ook- en mijn wereld instorte. Heb toen mijn vriendin gebeld en haar het slechte nieuws verteld en ook aangegeven bel de dierenarts op om te vragen of het beter is om Laila op dat moment in te laten slapen, want ik wil niet dat ze nog meer pijn leidt en weer die pijnlijke spuit krijgt!
Er is toen besloten om bij te laten komen om mij en dierbare van Laila afscheid te laten nemen...Ik stelde mij elke keer de vraag: wanneer weet ik nu wanneer ik Laila moet laten inslapen......ze heeft nog steeds levenslust en jong van geest....

Nu ik jullie berichten heb gelezen hebben jullie mij ontzettend geholpen met die antwoord; ze zal hetzelf aangeven!

Heb de hele dag gehuild, en mijn gedachten laten gaan....Ik ga haar dadelijk ophalen en doe net als voor dit slecht nieuws, want ze heeft een heel mooi leven en dat zal ze houden totdat ene moment!

Bedankt voor jullie reacties die jullie hebben geplaats en dit lucht mij op door dit verhaal neer te zetten.

MVG

ERIC

Hallo Eric,

Ik reageer even omdat ik zelf mijn rottweiler van 7 jaar kortgeleden heb moeten laten inslapen omdat hij botkanker had. Eigenlijk hetzelfde verhaal als jij vertelt. Ik heb ook nog met andere deskundigen gebeld en zij gaven mij aan dat de grens bereikt zou zijn als Max - onze hond -op 3 poten zou gaan lopen. Max heeft 3 weken op pijnstillers gelopen en op het laatst ook nog morfine en alhoewel hij nog steeds heel vrolijk was en ook normaal at, heb ik met pijn in mijn hart de beslissing genomen om hem thuis in te laten slapen. Zelfs op de ochtend dat de dierenarts bij ons thuis kwam, was hij nog vrolijk en lag nog op zijn rug te rollen. Ik heb me voor gehouden dat ik elk uitstel eigenlijk voor mij zelf deed; botkanker is nl. een bijzonder pijnlijke vorm van kanker heb ik me laten vertellen.
Alhoewel het moment natuurlijk heel emotioneel was, had ik er uiteindelijk toch een goed gevoel over.
Ik wens je veel wijsheid en sterkte toe.
mvg Ingrid

Ik lees alle jullie berichten en opvallend is dat iedereen zijn dier tot het uiterste (over pijn gesproken)wacht om zijn hond te laten inslappen.
Nestor, mijn hond heeft botkanker(net ontdekt).Het is een prachtig grote hond, een Sint Bernard en vooraal een heel gevoelig hond. Ik heb besloten om mijn Sint de rust te geven en met vrede zachttjes hem te laten inslapen....geen pijn voor mijn lieve hond. de proces is zeer moeijlijk maar ik wil hem niet laten lijden .
Sterkte voor iedereen die z'n ervaring meemaakt,
Nathalie