Noah gebeten en wil niet meer naar buiten!

Vanmorgen liep ik mijn ronde met Noah zoals elke morgen. Ik zie een mevrouw lopen met een Springer Spaniel en zie ook dat ze helemaal links gaat lopen. Ik denk er verder niet over na en loop met Noah riching ons huis. Maar als de mevrouw met de Springer Spaniel vlak bij ons loopt schiet de Springer Spaniel ineens naar voren en bovenop Noah! Hij bijt in haar nek en in haar rug en ik moet Noah losmaken van de Spaniel. Ik snap er niets van zegt ze, dat heeft hij nog nooit gedaan, maar hij bijt niet door hoor!! Ik was zo geschrokken dat ik weinig zei, ik keek alleen maar of Noah niet bloedde. Gelukkig zat er maar een klein wondje in haar nek.
Vanmiddag wil ik met Noah naar het bos gaan maar ik krijg ze niet mee!! Ze verzet geen stap en blijft zitten in haar mand. Met heel veel moeite plast ze even snel net buiten de deur en rent weer naar binnen. Dit heb ik nog nooit meegemaakt. Ze trilt helemaal en luistert niet. Ik ben maar niet meer naar het bos gegaan want ik wil ze ook niet dwingen.
Vanmiddag weer het zelfde verhaal, en zojuist ook weer. Ik weet niet wat ik moet doen, ik kan ze toch niet mee trekken. Wat moet ik doen?

Ze moet het vertrouwen weer terug krijgen dat naar buiten gaan leuk is...

Hier kan lang overheen gaan of morgen alweer vergeten.

Dwing haar niet en ga door zoals je nu doet..

als ik dit lees springen de tranen echt in mijn ogen.vind het zo sneu om te lezen. hoopdat ze alsnog met heel veelliefde en geduld straks toch nog naar buiten wilt.
geef ze maar een extra grote superknuffel van mij groetjes mijriam

Klinkt misschien niet aardig, maar als je haar steeds haar zin geeft als ze niet naar buiten durft, krijg je haar straks helemaal niet meer mee.
Het is best heel sneu en zielig, maar je moet haar er toch doot heen trekken en het blijven herhalen, totdat ze in de gaten heeft dat het allemaal goed is.
Als je haar mee naar buiten hebt en ze blijft daar staan, blijf je daar met haar staan totdat ze zich ontspant en dat ga je weer belonen, ga haar niet belonen of gerust stellen met je stem zolang ze angst vertoont en gespannen is, zo bevestig je haar angst gedrag... en zo ga je steeds verder, maar je moet haar toch dwingen om mee te gaan......

Bedankt voor jullie reacties!
Ik ga het zo meteen toch weer proberen want ze moet toch haar behoefte doen.
En inderdaad, als ze nu niet naar buiten gaat wordt het alleen maar erger en erger.
Maar ik vind het zo erg, dat koppie vol met angst en paniek....
Ik ga maar weer een poging wagen, en houd jullie op de hoogte.

Wel naar buiten om de behoefde te doen inderdaad. maar zou dr toch maar niet dwingen om lange wandelingen te gaan maken hoor...

Wat ik zou doen, haar niet dwingen, maar wel
resoluut met haar naar buiten gaan en zorgen
dat ze iets lekkers bij je ziet, zoals een stukje
kaas of worst, dat ze heel graag heeft.
Associeert ze dit met naar buiten gaan en niet
met het bijtincident.
Ik denk dat je veel geduld moet opbrengen.
Mijn Luca heeft er heel lang overgedaan om geen
angst meer te hebben, hij ging dan wel mee naar buiten na de pitbullaanval, maar in het donker
schreeuwde hij zelfs als hij maar een hond zag
met dezelfde uitstraling of kleur.
Ik heb veel geduld gehad en gelukkig is Luca tot
aan zijn recente dood, niet meer echt bang geweest.
Het is wel moeilijk en ik vind het heel erg
dat dit gebeurd is.
Hopelijk gaat het gauw weer beter.

Zeer zeker NIET dwingen! Dit maakt het alleen maar erger!

Probeer haar af te leiden terwijl je naar buiten gaat. Met een speeltje bijvoorbeeld of gewoon heel gek doen.

Doe het stap voor stap. Wanneer ze 1 stap buiten de deur doet zonder al te veel stress meteen belonen en stoppen.

Absoluut niet pushen alsjeblieft!

Ik heb net dit geleerd van Esther:

Het probleem is dat als een gevecht heeft meegemaakt dat er een stress hormoon wordt aangemaakt nl. Cortisol. Het duurt even voordat dit hormoon het lijf weer uit is bij een hond. Als hier geen rekening mee gehouden wordt kan de vlam erg snel weer in pan gaan.

Nu schreef Esther me dit n.a.v. een gevecht om een speeltje, maar misschien gaat het Cortisolverhaal ook op in dit geval.

En mocht het niet zo zijn, dan moet je nog steeds stapje voor stapje haar weer vertrouwen laten krijgen in het buiten zijn. Het is nog heel vers he... Dat stofje is niet zomaar uit je hondje vandaan...

Natuurlijk moet je hond wel weten dat het buiten niet eng is, maar misschien kun je dan belonen als ze buiten haar behoefte heeft gedaan. Dan blij je gewoon even staan tot ze rustig is. Daarna laat je haar bijvoorbeeld zitten of een pootje geven en beloon je haar daarvoor. Dan pas ga je weer naar binnen. Dan zal ze misschien eerder haar vertrouwen terug krijgen want dan ga je niet op haar trekken of angst af zodat ze bang blijft buiten.

Hallo allemaal,

Ik ben net even met Noah buiten geweest, had een stukje kaas meegenomen want daar is ze gek op.
Ze liep een paar pasjes, en stopte toen...
Ik heb ze beloond met een stukje kaas, en toen liep ze weer een paar pasjes. Toen heeft ze geplast en ben ik terug gelopen met haar. Het ging al een ietsje beter maar ik kon zien dat Noah blij was dat ze weer binnen in haar mandje lag. Ik heb zo'n idee dat het lang gaat duren en dat allemaal dankzij die *&(* hond

Bedankt allemaal, ik laat morgen even weten hoe het gaat.

Niet dankzij die *&*(* hond maar dankzij het baasje

Ja, da's waar Liz. Ze ging niet voor niets al helemaal aan de linkerkant lopen. Dus ze wist dat haar hond ging uitvallen. En dan maar zeggen dat hij dat nog nooit had gedaan!
Noah ligt nu lekker te slapen, het arme schaap!

Wat goed van haar dat ze alweer mee is gelopen! Wees maar trots, want het is natuurlijk vanochtend nog maar gebeurd he...

Ben ook supertrots op haar!!!
Ze ligt nu bij mij op schoot (10 kg!!) dus ik kan amper nog typen, maar ze wil nu bij mij liggen, lief he

Wat sneu nu.Het is nu de angst bij Noah.Ga het niet forceren.Neem even iets lekker en kijk of ze zo naar buiten komt en als Noah dan komt geef je het,En je kan het zo misschien steeds verder weg lopen.Ik vind dit altijd zo triest voor de hond ze kunnen echt even van slag zijn.

Hey,

Klopt inderdaad van die Cortisol. Dat zakt heel langzaam in het bloed en kan na een paar dagen nog aanwezig zijn.
Dat is ook 1 van de dingen waarom fysiek corrigeren met bijvoorbeeld de slipketting af te raden is, door de spanning/angs/pijn maakt de hond cortisol aan, hij krijgt weer een correctie en er komt nog een stoot bovenop, zonder dat de vorige cortisol al weg is. Zo bouwt er een enorme hoeveelheid van het stresshormoon op, wat dus dagen later nog van invloed is op het gedrag van de hond!

Met zo'n trauma is het belangrijk om de hond op de plaats van het trauma bij te laten komen. Niet meteen ver doorlopen, maar even rustig gaan zitten, de hond niet aaien, maar kalm toespreken (heel rustig) en laten herstellen. Het liefst wacht je tot hij zich uitschudt. Dit is namelijk letterlijk de stress van zich af schudden. Daarna zie je ook het staartje weer omhoog gaan en de oortjes weer wat naar voren komen. De hond gaat wat snuffelen, weer wat lopen. Dan kun je verder. Uiteraard moet die andere hond wel even wieberen, anders blijft de stressveroorzaker aanwezig.
Liefst dus niet meteen naar huis.

Als de hond niet meer naar buiten wil, probeer er dan niet teveel aandacht aan te geven, probeer het met een speeltje, wat voer. Maar wil hij niet, dan niet.
Het ligt een beetje aan het karakter van de hond wat je kan doen. De ene hond moet je letterlijk even door het dooie punt heen helpen, de andere hond moet je echt even laten. Dat weet je van je eigen hond het beste.

Goed om te horen dat het al wel weer beter gaat!

Groeten, Margje

vreselijk
mijn hondjes zijn ook aangevallen door een hond Fleur heeft hier na maanden nog steeds last van.
gaat een stuk beter maar in het begin kroop ze buiten door met mijn stem te belonen en kleine stukjes te gaan kan ik nu eindelijk weer wat verder wandelen....

Blij om te horen dat het Cortisolverhaal ook opgaat in deze situatie . Was al bang iets verkeerds getypt te hebben...

weet je niet iemand met een hond(je) waar ze graag mee optrekt, zo ja, vraag die langs te komen en ga gezellig samen wandelen, geen aandacht gevend aan haar gedrag, laat haar maar zich optrekken aan haar vriendje / vriendinnetje (die nergens van weet)

angst mag je nooit bevestigen, tuurlijk wel steunen, maar pas op met "dat arme hondje in haar mand" want op het moment dat ze veilig in haar mand ligt, is ze niet zielig!!
En das moeilijk na zo'n ervaring waar jullie beiden erg van geschrokken zijn, maar wel belangrijk om te weten. Er is niets catastrofaals gebeurd, een klein wondje maar, dus....... niks aan de hand eigenlijk.

klinkt een beetje hard, maar zo bedoel ik het helemaal niet hoor.

Roedelgedrag is heel sterk, dus jouw hond kijkt naar jou, doe jij anders dan anders, dus jouw houding is belangrijk, maar een stabiel vriendje er ff bij kan ook nog wonderen doen.

Komt vast goed.

Noah stond een klein uurtje geleden ineens op en ging voor de deur staan. Dus ik zeg wil je plassen? En ja hoor, ze begint te kwispelen en te piepen. Riempje omgedaan, stukje kaas in mijn zak, en wij naar buiten. En wie staat daar op het fietspad??? Guus, haar hondenvriendje. Guus helemaal door het dolle heen dat hij Noah ziet, en Noah.... is niet meer te houden!! En geloof het of niet, hebben we samen bijna een uur gewandeld! En gek doen, spelen, achter elkaar aan rennen, helemaal geweldig. Dus gorby: het hondje waar ze helemaal gek van is, Guus, heeft haar echt geholpen! Zo mooi om te zien hoe die twee speelden en renden, helemaal geweldig. En de kaas hebben ze allebei opgegeten!! Ik ben benieuwd hoe het nu verder gaat, maar dit hebben we alvast verdiend!!!

Fijn, heeft het zichzelf opgelost.

lekker he, als je ze weer blij ziet

Heerlijk, echt genieten als je Noah en Guus samen ziet. Denk je dat het nu helemaal opgelost is, zoals je schrijft? Of zou ze morgen nog een tegenslag krijgen?

Voor uw meisje is dat al een stapje in de goede richting.
Eerst niet naar buiten durven en nu al wel, is
misschien nog niet hoe het moet zijn, maar duidelijk
dat ze aan het herstellen is.
Een paar pasjes is het nog, maar zo is het begin
gezet. Elke dag wat stapjes meer.
Ik zou gewoon zorgen dat buiten wandelen enorm
leuk is voor haar. Ze heeft al geplast buiten.
Is ze bang voor honden, die jullie tegenkomen,
zou ik haar voorlopig gewoon aangelijnd houden, loopt er een andere hond, gewoon doorlopen, niet aan de riem trekken, maar gewoon doen en tonen dat er niets aan de hand is. Ze vertrouwt op jou.
Ik stond op een gegeven moment met Luca aangelijnd,
bij een baasje met een pitbullachtige, die ook aangelijnd was, en die ook heel rustig is,
we spraken wat en toen liepen we weer gewoon door.
Doen of er niets aan de hand is.
En Luca keek naar mij en accepteerde dat de hond
bij hem in de buurt stond.
En dan langzaam met rustige honden, aangelijnd,
contact laten maken en dan weer doorlopen.
Zo van, zie je wel, er is niets aan de hand.
Dan weer belonen.
Dat heeft bij Luca heel lang geduurd, maar ik was
zo trots op hem, dat hij zoveel vertrouwen had,
omdat ik toonde dat er niets was, dat hij heel
langzaam zijn angst is kwijtgeraakt.

Hallo allemaal,

Ik zou jullie nog even op de hoogte houden.
Vanmorgen ging ik met Noah naar buiten, ze liep gewoon mee en toen we op de plaats kwamen waar ze is gebeten ging ze zitten. Ik stelde haar gerust, aaide haar een paar keer en gaf een stukje kaas. Ze keek me aan en liep weer verder. We hebben een hele ronde gelopen en ze was weer vrolijk en snuffelde en kwispelde. Ik ben zo blij voor haar!!
Dit wilde ik even met jullie delen

Liefs, Elly en een pootje van Noah

Super! Fijn dat het zo gaat! En nu die lijn vol proberen te houden (als sommige hondeneigenaren ook even meewerken he ). Ben echt blij voor je dat het al zo snel zo goed gaat!

dacht meteen aan kleine stukjes kaas,maar was je zelf al opgekomen
heb eerst even netjes je topic gelezen


fijn dat het weer beter gaat


heb voor skinny nu ook kaas mee,tijdens de wandeling,werkt hier ook geweldig


waar kaas al niet goed voor is

Bedankt Dobber, ik ben er ook zo blij mee
Ik hoop dat we die vrouw nooit meer tegenkomen!!

Liesbeth, leve de kaas

Super Elly

Fijn dat het zo goed gaat.

Bedankt Wilma!!!