Ik moet echt even wat van me afschrijven, want het zit me allemaal best hoog.
Storm, onze witte herder, valt afentoe uit aan de riem. Dit is gekomen doordat we voorheen heerlijke buren hadden die hun honden niet onder controle hielden. Door hun honden is Storm meerdere malen aangevallen terwijl hij aan de riem zat en ook nog eens in een krappe ruimte, namelijk een trappenhuis van een flat.
Wij zijn hier natuurlijk hard op gaan trainen en het ging elke x weer beter totdat de buren hun honden weer eens lieten lopen en hij weer aangevallen werd. Helaas waren de buren niet voor rede vatbaar en konden we er niet uit komen. Het was zelfs zo erg dat we bedreigd werden en zelfs onze dochter van 2 jaar uitgescholden werd
.
Hierdoor dorst ik op een gegeven moment niet meer met Storm te lopen. Ik was bang dat hij zou uitvallen, ik was bang dat er een moment zou komen dat hij de honden terug zou bijten, ik was bang dat ze Storm wat zouden aandoen, ik was bang dat ik weer bedreigd zou worden of mijn dochter uitgescholden zou worden.
Gelukkig gingen we verhuizen en was er een lichtpunt in zicht. Eenmaal verhuisd ging het al gelijk een stuk beter. Storm viel bijna niet meer uit en langzaam aan dorst ik weer voorzichtig met Storm te gaan lopen. Helaas was ik door al het gebeurde bij ons vorige huis toch een stukje vertrouwen in Storm kwijt geraakt, ook omdat ik haast niet meer met hem liep.
We zijn er constant op aan het trainen en onze trainer is ook hier geweest om ons te helpen.
Beetje bij beetje kreeg ik weer wat vertrouwen terug gelukkig. Maar helaas blijf ik terug zakken, elke keer als mijn vertrouwen zich weer een beetje aan het herstellen is, gaat er weer iets mis. Hoe kan dit toch elke keer?
Zo ging ik gister met hem hier het park in, waar we dagelijks komen en altijd goed gaat. Tijdens onze wandeling kwam er een mevrouw aanlopen met een kleine terrier (weet even de naam van het ras niet meer precies). Storm ging bij de hond snuffelen en benaderde hem heel voorzichtig. Storm liep in een boogje naar hem toe en tongelde. Vervolgens snuffelde hij dus even en liep weer weg. Het andere hondje ging echter weer naar Storm toe met een zeer dominante houding. Het baasje van het hondje was haar hondje al wat angstvallig aan het roepen.
Ik liep maar gewoon rustig door omdat ik weet dat Storm dan altijd achter mij aan hobbelt. Maar nu dus niet, het hondje stond heel dominant bij Storm en Storm was in eerste instantie nog aan het tongelen en nam toen ook een dominante houding aan. De spanning was werkelijk om te snijden tussen die 2, het hondje gromde naar Storm en snauwde behoorlijk waarop Storm het hondje "beet". Ik ben me werkelijk rot geschrokken, het was een klein hondje, Storm had hem zo dood kunnen bijten.
Gelukkig had Storm hem heel zachtjes in zijn bek genomen en had het hondje dus echt helemaal niks, nog geen schrammetje. Het hondje bleef fel en greep Storm bij zijn strot. Ik begon te schreeuwen en bedacht me toen dat ik hier had gelezen dat een hond dat als aanmoediging ziet. Ik ben gelijk gestopt met schreeuwen, deed een paar passen naar achter en riem Storm heel rustig bij me. Gelukkig kwam Storm gelijk netjes voor me zitten en kon ik hem aanlijnen. Het andere hondje wou echter niet naar zijn baasje terug en kwam weer richting Storm. Ik ben toen dus gelijk weggelopen, maar vind het vervelend dat ik die mevrouw niet meer kon spreken om mijn excuses aan te bieden en ben nu dus gelijk weer een stap terug met mijn vertrouwen
Sorry voor het enorm lange verhaal, maar het zit me allemaal best hoog. Zoals de situatie nu is kan het niet altijd blijven en ik ben soms best bang dat we hem ooit misschien dan toch moeten herplaatsen en dat wil ik absoluut echt niet!



3 doggies











