Lees dit eens goed door mensen

Het verhaal is vertaald uit het duits en ik heb het van een collega website uit Duitsland overgenomen er kunnen dus wat andere zinnen in staan maar begrijpen kun je het wel...


Deze verhalen moet je goed lezen, ze zijn heel verdrietig, maar helaas is zeer realistisch.Es weer voor dat dergelijke situaties zich voordoen in het leven en je moet nadenken over alles goed als je wilde een nieuw familielid aankoop.

Een verhaal om na te denken over.

Toen ik een pup was, entertainde ik jou met mijn bokkensprongen en maakte je aan het lachen. Je noemde mij je kind, en ondanks een aantal kapot gekauwde schoenen en een paar kussentjes werd ik je beste vriend. Als ik "stout" was, zou je je vinger op en vroeg me "Hoe kon je?" - Maar dan gaf je weer toe en rolde je me op de rug te geven me een buik te kriebelen.

Mijn zindelijkheidstraining duurde wat langer dan verwacht omdat je het vreselijk druk, maar samen hebben we gewerkt aan het handvat. Ik herinner me die nachten als ik nestelde zich in bed met jou en jij mij en je geheime dromen, en ik geloofde dat het leven kan niet mooier. We maakten lange wandelingen in het park, draaide rondjes met de auto, stopten om een ijsje room (ik kreeg alleen het hoorntje want "ijs is slecht voor honden", zei je) en ik deed lange dutjes in de zon terwijl ik op uw 's avonds terug te keren wachtte.

Geleidelijk aan begon je meer tijd besteden op het werk en je carrière - en ook met de tijd aan het zoeken van een menselijke partner. Ik wachtte geduldig op je, troostte je als je gebroken hart en teleurstellingen, nooit berispte u een verkeerde beslissing nam en sprong vrolijk als je thuis kwam en toen je verliefd werd.

Ze is nu je vrouw, is geen "hondenmens" - Toch verwelkomde ik haar in ons huis, ik probeerde haar affectie te tonen en gehoorzaamde haar. Ik was blij, want jullie waren gelukkig. Toen kwamen de menselijke baby's en ik deelde in je opwinding. Ik was gefascineerd door hun roze huidje, hoe ze roken, en wilde ze ook. Maar zij en jij dat je bang dat ik ze pijn zou doen, en ik bracht het grootste deel van de tijd verbannen naar een andere kamer of in mijn hut. Oh, ik wilde zo graag van ze houden, maar ik werd een "gevangene van de liefde".

Toen ze groeiden, werd ik hun vriend. Ze hingen aan mijn vacht en trokken zichzelf op wiebelige beentjes op, staken vingers in mijn ogen, onderzochten mijn oren en gaven mij kusjes op de neus. Ik hield van ze en van hun aanraking - jouw aanrakingen waren nu zo zeldzaam - en ik zou hebben verdedigd hen met mijn leven als het nodig was geweest.

Ik glipte stiekem in hun bedden en luisterde naar hun zorgen en dromen, en samen wachtten we op het geluid van jouw auto op de oprit. Er was een tijd dat anderen vroeg je of je een hond had, een foto van mij uit je portefeuille haalde en hen verhalen vertelde over mij. In de afgelopen jaren antwoordde je slechts "ja" en veranderde van onderwerp. Ik was van "jouw hond" verworden tot slechts "een hond", en iedere euro die je vond op mijn in het oog.

Nu heb je een nieuwe carrière kans gekregen in een andere stad, en jij en hun zullen gaan verhuizen naar een appartement waar geen honden toegestaan zijn. Je hebt de juiste beslissing voor je 'familie', maar er was een tijd dat ik jouw enige familie was.

Ik was blij opgewonden over de autorit, tot we bij het dierenasiel. Het rook naar honden en katten, naar angst, naar hopeloosheid. Je vulde de paperassen in en zei: "Ik weet zeker dat jullie een goed tehuis voor hen te vinden." Met een schouderophalen gooiden ze je een gepijnigde blik. Je weet wat je een hond of een kat verwachten in "midden" jaar - zelfs met "papieren". Je moest wrikken vingertjes van je zoon van mijn halsband los terwijl hij schreeuwde "Nee, papa, alstublieft! Mij kan mijn hond meenemen!" En ik maakte mij zorgen om hem, en over wat je hem hiermee had bijgebracht over vriendschap en loyaliteit, over liefde en verantwoordelijkheid en over respect voor alle leven. Om U laat mij klopte hem op zijn hoofd en ontweek mijn ogen, en beleefd aan de kraag en leiband. Je had een deadline te halen en nu heb ik er ook wel eentje.

Nadat u links, de twee aardige dames zei dat je wist waarschijnlijk over je verhuizen maanden en deed geen poging om een goed tehuis te vinden voor mij. Ze schudden hun hoofd en vroegen "Hoe kon je?".

U draagt zorg voor ons hier in de shelter als hun drukke schema toelaat. Natuurlijk zijn we gevoed, maar ik ben mijn eetlust enkele dagen geleden. Op het eerste, Ik snelde naar de grille, wanneer iemand geslaagd voor mijn pen, in de hoop dat u was - dat je van gedachten was - dat dit alles is gewoon een droom ... het was nog erger veranderd Of ik hoopte het zou op zijn minst iemand die zou de belangstelling in mij hebben en me kon redden. Toen ik besefte dat ik niet kon concurreren met de vrolijke om de aandacht van gelukkige puppies Heisch, zich niet bewust van hun eigen lot, Ik trok me terug naar een verre hoek en wachtte.

Ik hoorde haar voetstappen toen ze aan het eind van de dag om mij te halen, en draafde na haar door het gangpad naar een aparte kamer. Een gelukzalig stille kamer. Ze plaatste me op de tafel en wreef over mijn oren en vertelde me dat alles in orde was. Mijn hart bonkte in afwachting van wat komen ging, maar er was ook een gevoel van opluchting. De "gevangene van de liefde waren op. Mijn natuur, ik was meer bezorgd over haar. Uw taak is zwaar op haar, en ik voelde me op dezelfde manier wist ik jou iedere stemming.

Voorzichtig plaatste ze een tourniquet om mijn voorpoot terwijl een traan over haar wang. Ik likte haar hand om haar te troosten, alles wat ik had troostte je als je vele jaren geleden. Met grote vaardigheid liet ze de injectienaald in mijn ader. Toen ik de steek voelde en voelde de koele vloeistof die zich door mijn lichaam, werd ik slaperig en ging liggen en keek in haar vriendelijke ogen en fluisterde "hoe kon je?"

Misschien hebben ze de taal van de honden te begrijpen, zei ze, 'het spijt me zo. " Ze omhelsde me en haastig legde me uit dat het hun taak om ervoor te zorgen dat ik naar een betere plek, waar ik zou worden genegeerd of misbruikt kan worden geschorst of op mijn eigen - zou een plaats van liefde en worden licht, zo verschillend van dit aardse bestaan. En met mijn laatste krachten probeerde ik haar met een klap van mijn staart te brengen aan dat mijn "Hoe kon je?" niet voor haar bestemd. Het was jij, mijn geliefde Meester, ik zat te denken. Ik zal altijd aan je denken en staan voor u klaar.

Mag je laten iedereen in je leven zoveel loyaliteit.


-------------------------------------------------- ------------------------------
Tekst uit: Jim Willis, 'De rustige stem van de ziel'
© Copyright 2006 Comart, Weggis, Zwitserland

dat is wel een heftig verhaal... zat het met tranen in mijn ogen te lezen..

Ik heb dit al eens ooit gelezen in het clubblad van de foxterrierclub. Het is een triest artikel

Ik kende hem ook al, erg zielig maar oh zo waar...

ik kende het ook al zeer triest verhaal maar zo waar helaas................

inderdaad zo triest maar zo is het soms in werkelijkheid.

Ja ik kende het ook al, het stond ook een tijdje op de site van Hundehilfe Polen, treurig verhaal, en helaas voor veel honden werkelijkheid.

Ik kende hem ook al maar als ik het nu weer lees krijg je tranen in je ogen
Liefs joke

hier ook tranen......

wat een toch wel mooi omschreven...
heb er niet zoveel woorden voor, ik kende hem nog niet

Ik kende dit verhaal ook al, maar als ik het nu weer lees krijg ik weer tranen in mijn ogen....

heftig, dit verhaal, Hoe kunnen een mensen honden toch zo makkelijk naar een asiel brengen. verschrikkelijk

Zit met kippevel te lezen.
Ontzettend triest zulke dingen

kende het verhaal ook al,maar zit weer met kippenvel achter de pc



helaas nog steeds werkelijkheid

het is hellaas de werkelijkheid.

ik wou dat het niet zo was, maar hellaas

ziggy zal ik nooit aan haar lot overlaten, dan ga ik wel ergens anders wonen.

ik ken hem ook al een triest verhaal

wat een heftig verhaal zeg..
Met inderdaad de waarheid.. zoo zielig

Bah wat erg en ja zo gaat het wel met veel honden, katten,konijne vogels en noem maar op.
Huisdieren zijn wegwerp artikelen geworden.
iets dat ik nooit begrijpen kan.
Groetjes van Ineke en lotte

kende het niet maar ben er beduusd van en heb een brok in me keel.. de stem van een hond heeft gesproken.

Oh wat erg is dit
Ook ik liet een traan.. echt vreselijk om zo te lezen!

WAt een heftig verhaal ik zat het met kippevel te lezen

Hebt een ook al eens gelezen, ben er nu vlug over gegaan want anders zit ik weer met de tranen in mijn ogen.

*huil*

Inderdaad heftig om te lezen, op e manier geschreven dat het je echt hup op je gevoelo aanspreekt.
Bah, helaas voor veel hondjes de realiteit.

Liefs,

oh ja schei uit daar ben ik al een keer 2 maanden depressief door geweest

Ik kende dit al,maar het blijft vreselijk om te lezen.krijg er nog kippevel van. Zie dat hondje zo voor me

me maag draait er van om
wat een een zielig verhaal
maar ook de harde realitijd

Verschrikkelijk!!! Ik ben er helemaal sip van .....

Ik kende het al,maar als ik het lees moet ik er steeds nog een traantje om l;aten... Ik heb hier de nederlands versie voor mensen die het misschien iets prettiger lezen vinden;

Toen ik een pup was, amuseerde ik je met mijn gekste streken en maakte ik je aan het lachen. Je noemde mij je kind, en ondanks een aantal kapot gekauwde schoenen en wat vermoorde kussentjes werd ik je beste vriend. Als ik "stout" was, schudde je met je vinger naar me en vroeg me "hoe kon je?", maar dan gaf je weer toe en rolde je me op mijn rug om mijn buik te kriebelen.

Mijn zindelijkheidstraining duurde wat langer dan verwacht omdat je het vreselijk druk had, maar daar hebben we allebei hard aan gewerkt. Ik weet nog dat ik 's nachts mijn neus tegen je aanschurkte en dat ik naar je diepste geheimen- en dromen luisterde, en ik kon me geen beter leven voorstellen. We maakten lange wandelingen en renden door het park, maakten ritjes in de auto, stopten om een ijsje te kopen (ik kreeg alleen het hoorntje want "ijs is slecht voor honden", zei je) en ik deed lange dutjes in de zon en wachtte tot je aan het eind van de dag thuis zou komen.

Geleidelijk ging je meer tijd aan je werk en je carrière besteden, en meer tijd aan het zoeken van een menselijke partner. Ik wachtte geduldig op je, troostte je als je gekwetst of teleurgesteld was, gaf je nooit op je kop als je een verkeerde beslissing nam en sprong vrolijk in het rond als je thuis kwam. En toen werd je verliefd. Zij -inmiddels je vrouw- is geen "hondenmens". Toch verwelkomde ik haar in het huishouden, probeerde haar genegenheid te geven en gehoorzaamde haar. Ik was gelukkig omdat jij gelukkig was.

Toen kwamen de menselijke baby's en ik deelde in je opwinding. Ik was gefacineerd door hun roze huidjes, hoe ze roken, en ik wilde ze ook bemoederen. Alleen maakten jij -en zij je zorgen dat ik ze pijn zou doen, en ik werd de meeste tijd naar een andere kamer verbannen, of naar de bench. Oh..., ik wilde zo graag van ze houden, maar ik werd een "gevangene van de liefde".

Toen ze groeiden, werd ik hun vriend. Ze hingen aan mijn vacht en trokken zichzelf op wiebelige beentjes op, staken vingers in mijn ogen, onderzochten mijn oren en gaven mij kusjes op m'n neus. Ik hield van ze en van hun aanraking -jouw aanrakingen waren nu zo zeldzaam-, en ik zou hen met mijn leven hebben verdedigd als het nodig was geweest. Ik glipte stiekum in hun bedden en luisterde naar hun zorgen en geheime dromen, en samen wachtten we op het geluid van jouw auto op de oprit.

Er was een tijd dat, -als anderen je vroegen of je een hond had, je een foto van mij uit je portefeuille haalde en hen verhalen over mij vertelde. De afgelopen jaren antwoordde je slechts "ja" en veranderde van onderwerp. Ik was van "jouw hond" verworden tot slechts "een hond", en iedere euro die je aan mij besteedde werd er een teveel. Nu heb je een carrièrekans in een andere stad, en jij en je gezin verhuizen naar een appartement waar geen honden toegestaan zijn. Je hebt de juiste beslissing genomen voor je "gezin", maar er was een tijd dat ik je enige "gezinslid" was. Ik was blij en opgewonden over de autorit, tot we bij het dierenasiel stopten. Het rook naar honden en katten, naar angst, naar hulpeloosheid. Je vulde de paperassen in en zei "ik weet zeker dat jullie een goed tehuis voor haar vinden". Zij haalden hun schouder op en keken je meewarig aan. Zij kennen de harde werkelijkheid voor een hond van middelbare leeftijd, zelfs voor een met "papieren".

Je moest de vingertjes van je zoon van mijn halsband lostornen terwijl hij schreeuwde "Nee pappa! Laat ze niet mijn hond meenemen!". En ik maakte mij zorgen om hem, en over wat je hem hiermee bijbracht over vriendschap en trouw, liefde en verantwoordelijkheid, en over respect voor alle leven. Je gaf me een afscheidsklopje op mijn hoofd, je vermeed het mij in de ogen te kijken, en weigerde beleefd mijn halsband en riem mee te nemen. Je moest nog een deadline halen -en ik nu ook.

Na je vertrek zeiden de twee aardige dames dat je waarschijnlijk al maanden wist dat je zou verhuizen, en dat je geen poging had gedaan om een goed tehuis voor me te vinden. Ze schudden het hoofd en zeiden "hoe kon je".

Ze geven ons hier in het asiel zoveel aandacht als mogelijk is met hun drukke bezigheden. Ze voeren ons natuurlijk, maar al dagen heb ik geen trek meer. In het begin rende ik iedere keer als er iemand langskwam naar het hek, hopende dat jij het was. Dat je van gedachten was veranderd. Dat dit allemaal een nare droom was. Of hoopte ik tenminste dat het iemand was die medelijden met me had, die me zou redden. Toen ik me realiseerde dat ik niet opkon tegen die met gekke fratsen aandacht vragende pupjes, -die geen idee hadden wat hen te wachten stond, trok ik me maar terug in het verste hoekje van mijn kennel en wachtte af.

Ik hoorde haar voetstappen toen ze me kwam halen aan het eind van de dag, en ik liep met haar terug de gang door naar een aparte kamer. Een gelukzalig stille kamer. Ze plaatste me op de tafel en wreef over mijn oren en vertelde me dat ik me geen zorgen moest maken. Mijn hart bonkte in afwachting van wat er ging gebeuren, maar ook voelde ik een zekere opluchting. De "gevangene van de liefde" was aan het einde van haar dagen gekomen. Omdat het mijn aard is, had ik met haar te doen. De last die zij moet torsen is zwaar, dat weet ik zoals ik ook altijd jouw stemmingen aanvoelde. Voorzichtig plaatste ze een tourniquet om mijn voorpoot terwijl een traan over haar wangen gleed. Ik likte haar hand op dezelfde manier als ik altijd bij jou deed om je te troosten, al die jaren geleden. Met grote vaardigheid liet ze de injectienaald in mijn ader glijden. Toen ik de steek voelde en de koele vloeistof die zich door mijn lichaam verspreidde, ging ik slaperig liggen, keek haar in de ogen en fluisterde "hoe kon je?".

Misschien begreep ze mijn hondentaal, want ze zei "het spijt me zo". Ze hield me tegen zich aan en legde mij haastig uit dat het haar taak was ervoor te zorgen dat ik naar een betere wereld ging, waar ik niet genegeerd, mishandeld of verlaten kon worden, of voor mezelf zou moeten zorgen; -een plaats van licht en liefde, zo verschillend van dit aardse bestaan. Met het laatste beetje energie dat ik nog had, probeerde ik haar met een laatste kwispel te vertellen dat mijn "hoe kon je?" niet tegen haar gericht was. Ik dacht aan jou, lieve baas. Ik zal altijd aan je denken en altijd op je wachten.

Moge iedereen in je leven je zoveel trouw betonen!