Wow! Dat was schrikken vandaag:
Ik ben vandaag voor het eerst met Fritz naar het begin van het natuurgebied geweest waar we Esha altijd laten zwemmen in de Krommerijn. Hartstikke leuk, hij werd niet hyper (ondanks al die nieuwe geuren) en later kwamen Esha en Ben er ook bij. Fritz had Esha haar enthousiasme nodig om over de streep getrokken te worden, maar na verloop van tijd dobberde ook hij heerlijk rond.
Maar.....Esha, natuurlijk in de zwem/apporteerstand, ziet en hoort niets anders meer dan DE BAL-DE BAL-DE BAL die inmiddels een flink end verderop in de Krommerijn is beland dankzij de inspanningen van Ben. Ze heeft de bal te pakken en komt volledig gefocussed op haar taak terug naar ons gezwommen. Ineens verschijnt er uit het niets zo'n 6-mans "wedstrijdstudentenroeiboot" die met een rotgang op ramkoers met Esha ligt. Ben en ik gillen allebei tegelijk "STOOOOOOPPP" en tot onze opluchting komt de boot echt vlak voor Esh tot stilstand.
7 studenten krijgen zenuwachtig de slappe lach, terwijl wij al verontschuldigend en met het hart in de keel Esh uit het water roepen.
En Esha? Die dropt, onbewust van welk gevaar dan ook, de bal voor mijn voeten; "hey vrouw, waar wacht je nou op? Vooruit, jij gooien, ik halen!".
Wat lijkt me dat toch fijn af en toe, zo onbezorgd in het leven te staan
....



3 doggies

) Pfieuw, mijn hart zou ergens achter me in de bosjes liggen!




















