Ik voel nog steeds zo schuldig

Het is straks in juli een jaar geleden dat we Boy in moesten laten slapen.
Hij had pijn, at niets meer, kon bijns niet meer zelfstandig opstaan en volgens de DA had hij een of meerdere tumoren in zijn buik.
Maar ik kan het nog steeds niet goed een plaatsje geven.
Toen we de beslissing namen dat het zo niet langer ging was hij echt zwak en keek me aan met een blik van: Help me toch, ik kan niet meer.
Maar toen we even later bij de DA aankwmaen leek hij toch weer heel even de oude Boy ( in mijn ogen dan)
Hij zwierde weer met zijn staart.
De DA had zoiets van....wat is dat beest ziek en noemde tal van mankementen op.
Ik ben zo bang dat ik toch nog te snel beslist heb, misschien had hij nog wel even kunnen en willen leven, ik kan dat koppie niet vergeten.

Als ik dit lees heb je wel de goede beslissing gemaakt en het is altijd heel verdrietig als je ze moet laten inslapen Sterkte er mee.ik begrijp hoe jij je voelt wij hebben dit ook al een paar keer mee gemaakt maar het krijgt wel een plekje.

Ik weet precies hoe je je voelt.
Het is bij mij alweer 5 jaar geleden en ik denk er nog wel eens aan.
Bij mij is het vooral dat ik de beslissing moest nemen.Ik denk dat we gewoon maar bij ons zelf moeten denken dat we het beste voor het beessie hebben gedaan.En dat we hem/haar heel veel pijn hebben bespaart.
Kop op meis,ik weet het is en blijft moeilijk,maar we moeten verder.
Onze lieverds zitten in onze hart.
Liefs Bettie

ik ken dit ook ruim 4 jr geleden onze hond inslapen.
in het begin bleef ik mijn twijfels houden of we er wel goed aan gedaan hadden.
Ze was op en zat vol kanker.
Nu weet ik dat het de juiste beslissing was maar blijf het zeer moeilijk vinden om zo'n beslissing te moeten nemen.
Ze blijft voor altijd in mijn hart en heb een mooie foto hangen en haar halsband hangt naast mijn bed en denk vaak aan de mooie tijden met haar.
En zoals Bettie zegt ze zitten in ons hart.

Jolanda,
Jou reactie is heel normaal. Je hebt dan ook voor een verschrikkelijke keuze gestaan. Maar...stel dat je er niet voor gekozen had om Boy uit zijn lijden te verlossen en je had hem op een morgen dood gevonden, eenzaam en met veel moeite gestorven. Mss wel in een plas bloed of met doodangst in zijn ogen, dan zou je schuldgevoelens vele male groter zijn!!! Geloof me, je hebt de beste beslissing ooit gemaakt. Je houdt van Boy, zielsveel en daarom heb jij er voor gekozen dat jou lieve schat niet verder meer hoeft te lijden. Dit is pas echte liefde. Neem de tijd om het een plaatsje te geven. Verwacht niet van jezelf dat het morgen beter is. Maar schrijf desnoods een brief aan Boy en zet al je gevoelens op papier, soms kan dat al heel goed helpen. Hoe dan ook, Boy is vast en zeker supertrots dat hij zo'n fijn tehuis heeft gehad. Nu mag hij zijn op een plaats waar hij geen pijn meer heeft. Voor altijd in je hart!!!

O wat vreselijk. Ik denk alleen wel dat je de goede keuze hebt gemaakt hoor. En het krijgt vast wel een plekje.

zo te lezen heb je toen wel de juiste keuze gemaakt,dit is dierenliefde hoe moeilijk dit op het moment ook lijkt


je hebt boy de rust gegeven die die nodig had


heel veel sterkte


gr liesbeth

Ik ken het, dit hadden wij met onze golden retriever..

Hij was heel ziek en thuis kon hij bijna niks meer..Maar de dag dat we naar de DA gingen leefde hij helemaal op, toch hebben we hem laten inslapen, hij was te ziek maar toch leek het alsof hij toch nog genoeg pit in zich had.

Niet schuldig voelen! Je hondje is nu op een fijne plek zonder pijn.
Het is een moeilijke beslissing maar ik denk dat je de juiste hebt gemaakt.

Sterkte!

jolanda, ieder van ons hier op dit forum, die een hond heeft moeten laten inslapen, krijg allemaal de vraag, is het niet te vroeg geweest ?

als ik zo lees wat jouw hond nog doorstaan heeft, nee joland, dierenliefde bestaat ook om je hond te helpen als het nodig is , naar de andere kant. moet je wachten tot het echt niet meer had gegaan ? dat is toch niet waardig, en heeft jouw hond ook niet verdiend.

meis, geef het een goed plekje en denk alleen nog aan de mooie herinneringen aan Boy, en bij ieder sterven wordt er een mooie herinnering geboren , ook voor jou . gedenk boy , en denk aan de mooie herinneringen met hem.

Dank je wel voor jullie lieve reacties!
Ik heb ze echt met tranen in mijn ogen gelezen!

Mijn verstand zegt dat het goed is, maar in mijn hart kan ik het dus nog steeds geen plekje geven.
Ik ga af en toe nog wel eens naar de plek waar we hem begraven hebben, maar als ik daar dan eenmaal ben vind ik dus niet wat ik zoek.
Ik zou hem zo graag nog een keer willen knuffelen.
Ik heb een foto van Boy in de kamer staan en daar staat hij op in zijn goede dagen, precies zoals hij was.
Hij lag altijd met zijn voorpootjes gekruist over elkaar als hij lekker in zijn vel zat.
Laatst lag Luca onze nieuwe hond ook in de keuken toen mijn man dua riep dat ik even moest komen.
Ik liep naar de keuken en het was net alsof ik Boy weer zag...
Luca lag op zijn matje met de voorpootjes gekruist.
Ik kreeg het er echt even koud van....

Veel sterkte! Denk aan alle mooie herinneringen die je met hem had, dat zal de pijn al een beetje kunnen verzachten.

Als twee bruine ogen vragen,
Help me, want ik voel me niet zo fijn.
Mag je dan, omdat je voelt, dit is het einde....
Egoistisch zijn?
Als je van de dokter hoort,
Dit komt nooit meer goed.
En ze krijgt steeds meer pijn.
Mag je dan, omdat je haar niet wilt missen....
Egoistisch zijn?
Als twee lieve bruine ogen zich sluiten gaan, voorgoed
en je zonder haar naar huis toe moet.
Met de riem in je hand en een hart vol pijn.
Dan probeer je jezelf te overtuigen,
dit was het beste.
Ik mocht niet egoistisch zijn.
Vele jaren was ze bij jullie,
elke dag samen was een feest.
En in al die jaren, is ze zelf niet een keer......
Egoistisch geweest.

Het is en blijft altijd vreselijk zulke beslissingen maar ik vind dat je het goed hebt gedaan.
Het verdriet is niet zo in ene weg dat heeft tijd nodig en op een gegeven moment krijgt het echt een plekje
Sterkte