hoeveel verdriet kan iemand hebben

als ik nu weer terug denk aan 1997 , toen we ons boerenfoxje moesten laten inslapen . omdat deze aan kanker leed en veel pijn had.
mijn vader had het nog lang uitgesteld maar op een gegeven moment ging het niet meer.
mijn vader was zijn hele leven aan het zingen , maar toen is er ook iets in hem gestorven.
3 dagen na het overlijden van onze hond is ook mijn vader plotseling overleden aan een hartinfarct.
gewoon van verdriet , later hebben we op een afgelegen plekje in de schuur al de spulletjes nog gevonden van onze fox.
mijn vader heeft het helaas niet kunnen verwerken.
hopenlijk zijn ze nu samen op een plaats waar ze het goed hebben.

Toen ik de titel van je topic las dacht ik direct "heel veel" en dan blijkt dan ook wel uit je verhaal ..
Echt een trieste gebeurtenis seg ... nu zijn ze al een hele tijd samen en zullen ze ook van elkaar genieten ... zoals ze dat in onze wereld ook altijd gedaan hebben ...

Heel veel sterkt ermee, ook al is het al zo lang geleden, een afscheid blijft pijn doen ...

Grtz,

Heftig hoor..

Dat is dan wel een hele mooie, innig vriendschap geweest.. en er zijn een hoop mensen en dieren die dat voorrecht nooit hebben mogen hebben..

ANONIEM, jammer dat je niet ingelogd bent, dit is zo onpersoonlijk.

ja een mens kan veel hebben, heel veel zelfs, je vader en zijn maatje zijn samen, gelukkig, voor jullie is het groot verdriet.
ik keek naar de datum, en misschien een mooi plekje gegeven voor jouw vader en de hond ? er is een mooie herinnering geboren door het heengaan van je vader en jullie hond, alsnog heel veel sterkte.

Wat een treurig verhaal en wat een liefde voor het hondje.
Mensen die een huisdier hebben leven schijnbaar langer, worden minder ziek, zijn stabieler,
vrolijker en dat alles door onze hondenvriendjes.
Tot het moment dat de hond ziek wordt en daarna
sterft.
Je kunt daar ziek van worden, net zo ziek, als iemand
sterft waarvam je houdt.
Ik ken een vrouw die een hartaanval heeft gekregen
na de crematie van haar hondje en nu nog steeds niet
over de dood van haar hondje heen is.
Mensen die geen honden hebben, begrijpen dit niet.
Na zoveel tijd moet het toch over zijn, het is
"maar" een hond.
Ik begrijp dit heel goed, de liefde voor het hondje
heeft gewoon heel diep gezeten.
Ik heb alweer tranen in mijn ogen.
Het hondje van mijn grootpa stierf ook na de dood van mijn grootpa.
Ontsnapte elke dag en ging naar het graf en huilde
op het graf en niemand kon hem troosten.Stierf van
heimwee naar mijn grootpa.
Als kind heb ik dit gezien, ook de onvoorwaardelijke liefde van een hond voor het baasje.
Toen al als klein kind is de liefde voor honden ontstaan.

Jee, wat heftig zeg....
Wat een tragisch jaar was dat voor jullie gezin.

Reken er maar op dat ze ergens samen zijn waar je vader weer loopt te zingen

Wat een vreselijk verdriet. Hopelijk zijn je hondje en zijn baasje (je vader) samen bij elkaar. Weet je, ik krijg er kippenvel van. Je vader is gestorven van verdriet. Dit bewijst maar dat hij een echte dierenvriend was. Heel veel sterkte, want ook al ben je 13 jaar verder, het verdriet zal er nog steeds zijn. Ook al zullen de scherpe kantjes wat geslepen zijn. Je vader en je hondje hebben vast een mooi plekje in je hart!

Liefs Jacq

zo zie je dat je ook heel veel van dieren kan houden
het is zoals een kind
je vader en hondje zijn nu samen en das goed het is wel pijnlijk voor jullie, maar je weet dat ze samen zijn en dat verlicht te pijn. sterkte nog

Kippevel

Een hond verliezen is een van de meest traumatische gebeurtenissen. Ik kan me voorstellen dat mensen dood gaan van verdriet. Zo ook met jouw vader. Vreselijk voor jou en je familie natuurlijk. Ze zijn vast samen, genietend van de rust.