Dank je Jip, dat ik je baasje mocht zijn...

Aankomende kerst is het alweer twee jaar geleden dat we Jip hebben moeten inslapen…
Hij leed al twee jaar aan epilepsie….
De aanvallen werden heftiger, korter op elkaar, langer.
Het hele beeld veranderde in de loop van die twee jaar....

Van even een korte kramp aanval werd het op het laatst een stuip mét ontlasting en urine die minutenlang duurde…
Als hij uit de toeval kwam dan duurde het steeds langer eer hij “bij de mensen” was…
Moest eerst het huis weer opnieuw inprenten, werdt bang voor dingen in huis..

Een dag, of lieve gezegd de nacht voor kerst hebben we moeten besluiten dat het zo niet langer kon.
Jip dat al twee dagen en nachten achter elkaar stuipen…
Kwam hij uit de stuip, dan plofte hij na enkele minuten weer neer om de volgende stuip te krijgen...

Hij was inmiddels volkomen de weg kwijt….
Wist niet meer wie wij waren, liep zich klem in de hoeken van de kamer, gilde het dan uit van paniek…
Liep tegen de stoelen en tafels aan, viel om...
We hebben midden in de nacht de dierenarts gebeld - om thuis - een eind te maken aan Jips leven.

Ik zal een klein heel stukje vertellen over Jip...

Ik heb Jip gevonden. Hij was op straat gezet
Uiteindelijk ben ik er wel achter gekomen waar hij vandaan kwam en wie zijn eigenaar was..
Ik denk – eerlijk gezegd - dat er van Jip niet veel terecht was gekomen als hij bij de oude eigenaar was gebleven…

Jip was een “trainingsbeest”. Een werkhond “pur sang”!
We hebben samen heel veel officiële examens gedaan…

Wat leerde hij snel, wat intellect had deze hond. Hij kende geen angst.
Wilde alles doen wat ik hem opdroeg…
Er was geen sprankje twijfel….
Na twee jaar bij een soort reddingshonden club getraind te hebben werd ik met Jip samen gevraagd te komen trainen bij een échte reddinghondenvereniging tijdens een workshop in Drente…

Hij wist de slachtoffers feilloos en snel te vinden. We hebben hem geleerd te “bringselen” maar Jip nam het bringsel - te pas en te onpas - in de bek.
Dus dat was geen succes…
Dan maar leren “leeg”te verwijzen.
Dat was een schot in de roos.

Als hij het slachtoffer vond, dan hoorde ik hem blaffen in de verte.
In luttele seconden meldde hij zich dan weer bij mij.
Op mijn vraag; “waar heb je het gevonden, laat maar zien manneke” bracht hij mij dan naar het slachtoffer.
Aangezien ik - toen al – niet snel kon lopen, leerde Jip - zichzelf - aan te pendelen.
Steeds weer - liep hij op en neer – van het slachtoffer en naar mij terug.
Steeds weer de juiste richting aangevend hoe ik moest lopen – door de bossen - om het slachtoffer te bergen…

Zat het slachtoffer in een kelder tijdens de puintraining - waar de toegang slechts een gat in de grond was - dan stuurde in hem er in om te zoeken. Zonder angst sprong hij in de putten en kroop door smalle donkere pijpen…

Wat heb ik genoten van deze hond, wat een samenwerking!! We waren 4 handen en pootjes op één buik...

Door een vreselijk stomme fout - van mij – is Jip ooit eens uit een raam - van de eerste etage - gesprongen.
We trainen op dat moment op een puin locatie in Zwolle.
Ik had Jip de galerij opgestuurd om te zoeken. Hij rende de eerste twee huizen voorbij. Ik riep hem terug omdat hij het eerste huis ook moest doorzoeken.
Toen hij had de parterre had doorzocht, liep hij richting uitgang, waar ik stond te wachten. plots zag hij – in de gang - een trap die naar de eerste etage leidde…
Hij rende deze op en ik hoorde hem boven zoeken, de voetjes liepen door het gebroken glas…

Om mij de wandeling naar boven te besparen, zei mijn coach; boven ligt niets, zeg maar dat hij naar beneden kan komen”..
Op het moment dat ik zei; “kom maar naar beneneden manneke, boven is niets”, keek Jip uit het raam naar beneden.
Natuurlijk waren alle ramen kapot en ik zag Jip - net als een kat doet vóór hij springt – de pootjes langs de gevel naar beneden te schuiven en zette zich af en liet zich vallen….

Ik riep nog BLIJF !!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Maar hij was al onderweg met vallen…
Aangezien het een flat was - met een galerij - liep er dus een balustrade/hekwerk.
Ik zag hem vallen, terwijl hij in de lucht was, draaide hij zich om, alsof hij zich ook bedacht dat hij op de balustrade zou landen.
Met een plof kwam hij naast me neer…
Ik hoefde slechts één sta te doen om hem gelijk – voor hij eventueel in paniek zou raken – op te vangen/tegen te houden.
Hij richtte zich gelijk weer op en schudde zich uit..
Er liep bloed uit zijn oog. Ik dacht, oh god hij heeft een hersenbasisfractuur….
We hadden een dierenarts in het team zitten dus die was snel opgeroepen met de porto…
Ik moest Jip wat posen aan laten nemen zodat de Da kon checken of er verder lichamelijke schade was…
Jip voerde alle commando’s feilloos uit; zitten; nek controle, plat; pootjes, staan; rug checken..

Gelukkig bleek er geen bloed uit Jip’s oog te komen maar uit een snee - boven - zijn oog…
Het enige wat heftig was, was dat van één voorpoot. Alle teentjes kapot waren/ontvelt…
Die moesten dus verder behandeld en gehecht worden bij een dierenarts in een praktijk, want daarvoor moest hij voor onder narcose…

Ik liep met hem naar een auto van iemand die mij met Jip even weg zou brengen naar de DA.
Onderweg naar de auto vond hij nog een verloren apportje en kwam me dat nog hinkelend - op drie poten - brengen.
Wat een kei hé….
Hij was totaal niet van de val onder de indruk…
Ik des te meer….pffff….

Na twee maanden was de poot met de nodige zorg weer volledig hersteld…
Hij heeft nooit iets nadeligs aan de sprong overgehouden….

Een jaar later begon de epilepsie en heb ik hem terug getrokken uit het reddingswerk…
We vielen samen in een diep …
Van ieder weekend - een hele dag trainen - naar niks...
Ik heb Jip toen geleerd mij te helpen…
Te beginnen met alles oprapen, alles aangeven…

Desondanks dat Jip ziek was, is Jip mij tot zeer grote steun geweest toen ik ziek werd…
Het wennen aan de rolstoel ging automatisch, ik lette meer op Jip, hij moest netjes naast de rolstoel leren lopen…
Idem met de scootmobiel…

We hebben heel wat uren samen getraind, we hebben zelfs een UV examen gedaan in Apeldoorn… Iedereen op de fiets, ik met de scootmobiel.. Jip kwam als enige - met de tong in de bek - binnen...

Een week voor Jip ons ontviel, heb ik hem bij de Da laten checken.
Ik kreeg een compliment voor zijn conditie en zijn prachtige spierontwikkeling.
Hij had een geweldig sterk hart een prachtige diepe borst met ruimte voor de longen…
Bij het bloed afnemen bleef hij braaf met z’n pootje omhoog staan terwijl de naald erin werd gezet…
Als ik zei dat het goed was dan nam hij dat aan….
De uitslag drie dagen later was; “berengezonde” hond….

Met liefde - en veel plezier - denk ik aan de tijd terug, die ik met Jip heb gehad…
Wat heb ik veel van deze hond geleerd, wat hebben we “samen” een plezier gehad, ondanks alle shit die er ook was..
Kerst zal nooit meer het zelfde zijn voor mijn partner en mij…

Dank je Jip dat je ons uitgekozen had om bij te wonen...
Dat je een stukje - met ons - meeliep in dit leven...
Dank je voor wat je mij allemaal geleerd hebt "op allerlei gebied"...

Dag "bruin" manneke, tot ooit....
Ik weet dat je ons wacht daarboven....

Ilja

hoi ilja
Wat een ontroerend verhaal krijg het er echt koud van maar ik vind het ook heel mooi .
Wat zou jij geschrokkem zijn zeg toen die naar beneden sprong .Een ding is zeker deze hond was goud waard .Gelukkig heb je weer een gouden hond aan sterre maar inderdaad elke hond is anders En ik weet zeker dat onze honden op ons wachten en dat we ze ooit weer tegen komen .
groetjes joke en taat

Ilja,

Echt een pakkend verhaal over je lieve Jip, een zielsverwant die voor je door een vuur ging, dat is wel duidelijk. Wat een prachtig verhaal, ook al is het moeilijk te lezen, laat staan als je het hebt meegemaakt. Een hond die zo aan je zijde heeft gestaan is in mijn ogen meer dan een hond en gelukkig is hij op jullie pad gekomen en gelukkig kon jij op hem rekenen maar kon hij ook op jullie rekenen toen het niet meer ging. Het is mooi te lezen wat jullie samen gedaan hebben, hoe Jip het positieve er bleef van inzien. Zo'n hond krikt je op. Helaas zijn ze niet eeuwig bij ons maar je hebt het geluk gehad Jip in je leven gehad te hebben, dat is mooi en Jip heeft een beter leven gehad als aanvankelijk eruit zag.

Sterkte de komende dagen

Wat een verhaal Ilja, wat een geweldige hond! Ik zit met tranen in mijn ogen...

Heel veel sterkte toegewenst voor de komende dagen, ik kan me zo goed voorstellen hoe rot het voelt om zo'n goede vriend te moeten missen.

Terwijl ik hier met tranen in mijn ogen dit verhaal zat te lezen kwam Doerak vragen of hij op schoot mocht, nou voor deze ene keer sloeg ik zíjn aanbod niet af...

Honden zijn een geweldige verrijking van je leven, helaas moeten we er soms te snel afscheid van nemen.

Dikke knuffel voor jou Ilja, Jip heeft de rust gekregen die hij na zo'n zware periode verdiend heeft hoe hard dat ook klinkt. Je komt hem nog wel tegen...

Liefs Ellen.

Lieve Ilja,

Het verhaal van Jip heeft mij tegelijkertijd ontroerd en verblijd.

Wat fijn dat hij bij jullie is gekomen en de tijd van zijn leven bij jullie heeft gehad en doorgebracht heeft.

Wat een hond is dit geweest en nu nog. Jip was en is nu nog steeds heel speciaal in meerdere opzichten.

Het lot heeft het zo bepaald dat jij en Jip elkaar vonden, dat is niet voor niets geweest.

Maar het lot heeft ook helaas beslist dat het leven van Jip maar van korte duur is geweest, maar wel heel intensief samen met jou.
jullie hebben geleerd van elkaar mooier kan het niet zijn.

Ik weet zeker dat hij wacht op jullie om samen met jullie verder te gaan, de band met Jip is onbreekbaar hij is nu nog bij je en zal dit altijd zijn.

Men zegt dat de tijd alle wonden heelt, maar daar geloof ik niet zo in, als het om die-dat gene gaat die zo heel speciaal en dierbaar is om welke reden dan ook.De tijd kan de wond verzachten en er mee leren omgaan maar nooit de wond helen. Altijd zal jij en ik en ieder die verloren heeft van die-dat gene wat zo dierbaar en speciaal was en nog is verlangen en terug kijken, naar boven kijken naar die ene speciale ster, de herinnering in hart en hoofd levendig houden tot...wij hun weer weerzien als onze tijd daar is en weer op kunnen pakken waar het opgehouden is.

Lieve Ilja ik wens je sterkte toe maar tegelijkertijd ook een mooie kerst toe samen met je man en je lieve *sterre*.

Lieve groet,
Wilma

Ilja,ik voel zeer met je mee.Ik moet mij inhouden om de tranen binnen te houden.Wat een hond.Daar kan bijna geen mens tegenop.Ik ben het baasje van Tommy en Max.Het ook zo een trouwe goede dieren.Wij hebben geen kinderen maar onze honden zijn onze lieve kinderen.Heel veel sterkte.

Wat een mooi verhaal Ilja!!
Heel ontroerend maar wat heb je een fijne tijd gehad met Jip.
En ik ben er zeker van dat hij op je wacht!!
Liefs Tien

Wat een geweldige hond heb je gehad Ilja,
en wat heb je van hem genoten.

Fijne herinneringen aan een kanjer...
Zo'n fijne hond laat een groot gat achter. Sterkte.

Lieve Ilja,

Wat een prachtig verhaal over jouw Jip...
Een hond om nooit te vergeten, en een voorbeeld voor vele baas-hond combinaties.

Het laat zien waar honden toe in staat zijn als ze bij de juiste baas terecht komen.

Ik weet heel zeker dat jij vroeg of laat herenigt zal worden met jouw "bruine man".

Ik wens jullie een hele fijne kerst toe, met veel mooie herrinneringen aan een geweldige vriend.

Liefs, Juliette

Hoi Lieve Ilja,

Ik heb het verhaal van Jip gelezen met een traan en een lach. Wat was/is Jip een wonderlijke hond.

Ik schrijf was omdat zijn omhulsel er niet meer is.
Ik schrijf is omdat hij in vele harten door blijft leven.

Samen met jouw lieve "bruine man" en jouw vriend en Sterre wens ik je de kracht om leuke, fijne kerstdagen te hebben met de mooie herinneringen aan Jip.

Lieve groetjes, een knuffel van Joey,
Cella.

Hoi,

Dank jullie, voor jullie lieve schrijfsels...

Het doet me goed dat jullie begrijpen dat Jip een zeer belangrijke rol in ons, m.n. mijn leven heeft gespeeld.
Ik ben er van overtuigd dat dingen niet "zomaar" gebeuren in je leven.

Waarom vond ik Jip, waarom kwam niemand hem ophalen. Ik had alle instanties gewaarschud die je behoort te waarschuwen...

Ik voel Jip nog steeds dichtbij...
Zie hem zelfs nog een enkele keer...

Ben er van overtuigd dat hij zelfs Sterre soms aanstuurt..
Ik heb Sterre - per ongeluk - wel eens een opdracht gegeven waarvan ik dacht - toen ik het uit had gesproken; hoe kan ik dat aan haar vragen deze opdracht/vraag kent ze helemaal niet.... Toch voerde zij die opdracht feilloos uit....

Ik geloof dat we op deze wereld zijn om te leren. Te leren van elkaar en van alles wat om ons heen is...
Als je het maar wilt zien en er open voor staat, leren wij iedere dag weer...
Zeker van een dier, m.n. van paarden en honden, zij houden ons een spiegel voor...





Geniet van jullie lieve en bijzondere honden...

Lieve groet, Ilja
High-five van *Sterre*

Pfff Ilja, wat een mooi maar ook ontroerend verhaal, heb de tranen in m´n ogen.

Ook al heb je (helaas veel te vroeg) afscheid moeten nemen, denk terug en geniet van die geweldige herinneringen en tijd die je met hem had. Tijd heelt zeker niet alle wonden en het doet ook zeker pijn als je aan hem denkt.... maar steeds vaker zul je met een glimlach om je lippen aan hem denken omdat je zo´n geweldige tijd met hem hebt gehad. Dus geniet, ondanks dit grote verlies, van de kerstdagen en de mooie tijd die jullie samen hebben gehad.

Liefs Esther & Lucky

heel mooi verhaal ilja.
ik begrijp wat je voelt en missen zal je het altyd doen.
dieren zijn ook een spiegel van onze ziel zeker wel.
draai dog eens om wat krijg je dan.
ja god klink raar maar wat is het ware van het verhaal wat was er eerder dan god of dog.
heb wel eens een discussie gehad met paravisiemensen
wie waren er nou eerder op deze planeet.
volgens mijn de dieren .
feestdagen zijn feestdagen (vreetdagen)maar als je iets verloren heb wat heel dicht bij je hart ligt dan ga je anders met deze dagen om.

meid heel veel sterkte en de tyd die je gehad heb met jip kan niemand meer afnemen .

groetjes jo en dr hondjes

Hé Ilja,

Mooi dat je jouw verhaal van Jip hier neer gezet hebt. Ik weet wat hij voor je betekent heeft. En hij is zeker niet zonder reden op jouw pad gekomen....Alles heeft een reden! Zo denk ik er ook over. Zelfs de epileptie is misschien niet zonder reden geweest. Het werd tijd dat jullie een stapje terug gingen doen en dat Jip zich op jou ging richten. Iets wat hij supergoed gedaan heeft! Het blijft moeilijk om zonder je kanjer verder te gaan en op sommige momenten is het gemis weer extra groot. Ik herken het helemaal. Ik had het nu bv met de geboorte van onze Fenna....Vond het vreselijk dat Buster dit nooit mee heeft mogen maken! Op zo'n moment mis ik hem weer ontzettend.....Maar nogmaals, zolang je jouw kanjer niet vergeet, blijft hij ook leven! Jip is altijd in je buurt en ik geloof ook echt dat hij Sterre kan aansturen. Ik zie hier ook heel veel dingen in Morris van Buster! Dat kunnen dan wel foxentrekjes zijn, maar soms is het te toevallig! Ooit kun je Jip weer in je armen nemen.....Hij zal trots zijn dat hij jouw hond heeft mogen zijn! Ik wil jou en je (v)echtgenoot veel sterkte toewensen de aankomende dagen. Probeer toch samen met Sterre er iets leuks van te maken...

Liefs Monique

Dank jullie wel lieve meiden...

Dank voor jullie lieve woorden en steun..
Het betekent heel veel voor mij, zeker in deze toch moeilijke periode...

Ja, Monique ik heb aan jou gedacht met de geboorte van Fenna. Ik voelde het wel goed aan dat je aan Buster moest denken.
Wat had je hem dat hem graag mee willen laten maken dat hij uitbreiding kreeg in de mensenroedel... Hij zou super trots geweest zijn!!

Maar ik weet zeker dat hij nog steeds dichtbij jullie is. Een hond die zo diep in je zit, verlaat je nooit!!
Het is een vriendschapsband die onbreekbaar is...

En ik neem direct aan dat ook jij dingen van Buster terug ziet in Morris..
Wat fijn om te lezen dat ik niet de enige ben die dat zo ervaart...
Reacties, eigenheden, motorriek...

Mooi Monique om dat te lezen...
Dank je wel, dat je dat met mij wilde delen...

Liefs, Ilja
High-five van *Sterre*

Hoi Ilja!

Wat een prachtig verhaal!
En wat krijg ik er kippenvel van... Ik moest toch zelfs wel een traantje wegpinken...
Wat een superhond en daar kan je met grote trots en vreugde op terugkijken Op de mooie tijd die jullie samen hebben doorgebracht in Jips leventje...

En nu heb je Sterre!
ook en superhond, waar je zeker weten ook een supertijd mee gaat beleven!

Veel liefs Brigitte
en pootjes van Achilles & Cleo