Voor het eerst naar een drukke verjaardag.

Poe hee, was dat even een gevecht. Dobby wou iederéén begroeten, maar er waring ook oudere mensen bij en dat is niet zo handig. Dus Dobby heb ik binnen aan de lijn gehouden, ook al omdat de kinderen van het gezin als de dood zijn van honden. Van Chico waren ze niet bang, maar Dobby is zo druk en jong, die vinden ze dood eng. Hun ouders hebben zoiets dat die kinderen zich niet aan moeten stellen, dus word Dobby altijd expliciet uitgenodigd.

Eerst kwam de jarige job, die kreeg 5 autootjes. Daar was de held van 3 wel blij mee, maar dicht bij de hond komen om het kadootje in ontvangst te nemen was een stapje te ver. Bij mamma op schoot was het toen goed. Dobby zat te popelen om de jarige te feliciteren. Helemaal aflebberen wou hij Finn. Maar dat vond ik niet goed, dan blijft dat kind bang.

Toen kwamen het oudere broertje en zusje naar beneden. Het zusje is als de dóód zo bang. Daardoor zijn de twee jongens ook bang, want zo doen is pas interessant. Ik ben toen van plekje gewisseld, en naast mijn vader gaan zitten. Hond in de hoek en de stoelen naar elkaar gedraaid zodat de stoelen Dobby insloten. Toen had Dobby ook de afgesloten rust om lekker te gaan liggen.

Het meisje zat bang op de bank te snikken, maar ja ze wou wat te drinken en haar moeder weigerde het naar boven te brengen. Wou ze wat, moest ze naar beneden, ook al was Dobby daar. Dus toen Dobby rustig lag en het meisje 15 minuten beneden was, was het ineens goed. Het meisje durfde ook weer door de kamer te lopen, en liep zó langs ons heen, maar een metertje van Dobby vandaan.

De jarige job van 3 vond dat Dobby een stukje Nibbit moest proeven, want de jarige job vind dingen delen heel normaal. Hij deelt even veel uit als hij zelf op eet, en de hond moest ook wat. Een kruimeltje Nibbit. Aangezien ik vind dat een hond daar voor zo'n uitzondering maar tegen moest komen, heeft Dobby een paar kruimeltjes Nibbit op. Bíjna durfde de kleine held zijn hand vlak te houden en dat Dobby het oplikte.

Zo bang als de kinderen de vorige keer bij ons thuis waren, zo goed ging het nu. Dat verwachte ik al, want ja, eigen huis is veilig hè? De vorige keer was het meisje zo bang dat we Dobby in de tuin hebben moeten zetten. Toen keek hij naar binnen zo van "en ik dan?!" en dan huilde ze het uit, want ze kon hem zien. En dat was eng.
Als je dan ziet dat ze nu bij hem in de kamer durfde en hem voorbij durfde te lopen terwijl ik hem niet bij de halsband had! Ik ben trots op dat meisje.

En Dobby ging na zich 45 minuten druk gemaakt te hebben ook lekker rustig liggen. Los kan hij nog niet, zeker niet omdat de kinderen nog bang zijn, maar het is te doen.

Nou ik vind dit een geweldig resultaat hoor! En wat goed dat de ouders zo omgaan met hun kinderen. Ze bieden de kinderen de kans om over hun angst heen te komen. En een handje chips of lekker drinken motiveert ze zeker om beneden te komen. En Dobby heeft het ook goed gedaan zo te lezen. In het begin wat druk, maar na 45 minuten rustig. Ook dat is een triomf toch!

Topverhaal, Wilma! Wat is dat toch vervelend als kinderen zo bang van honden zijn, he? En zeker als er nog nooit iets vervelends is gebeurd dus er eigenlijk geen reden is om bang te zijn. Soms loopt er een meisje (ik denk zo rond de 8 jaar) met haar moeder hier een rondje in het park en dat grietje is ook doodsbang voor honden. Dus erg vervelend als mijn hond losloopt en dan ook nog eens denkt dat zo'n meisje (met haar gegil en gespring) leuk met haar wil spelen.... zucht. Je voelt je helemaal bezwaard, alsof je een loslopende tijger bij je hebt

Maar in elk geval leuk om te lezen dat het zo goed ging!

Ja, precies. Ik had in die 45 minuten wel mijn handen vol aan hem, maar eens moet je beginnen met hem zulk soort situaties te laten ervaren. Eigenlijk wilden we al met Sinterklaas en Kerst, maar dat zijn meteen van die lange dagen. Een hele avond en een hele middag + avond is een beetje lang voor een eerste keer. Hoewel het dan wel ietsje rustiger is, maar toch.

Ik had er niet aan gedacht om beloninkjes mee te nemen, aangezien Dobby geen koekjes lust en ik dus worst had moeten snijden ofzo. Maar die kruimeltjes Nibbit (hoewel ongezond) kwamen op het juiste moment: toen hij rustig lag. Zo zie je maar, de wisselwerking rustige hond > kind niet meer bang > beloning pakte per ongeluk goed uit.

Dobby heeft nu in ieder geval laten zien dat hij met wat geduld kan wennen aan nieuwe en zeer onrustige situaties, en da's fijn. Zeker voor zo'n hyper-type. Zo lang ik maar in de buurt blijf, ik heb niet geprobeerd daar naar de wc te gaan hehe!

Het meisje is overigens inderdaad zonder reden bang geworden. Ze was al wantrouwend naar onze oude hond en is daarna achterover over een pupje gestruikeld. Toen ze op de grond lag was het pupje op haar gesprongen en had haar gelikt. En toen werd ze panisch. Hoe je nou bang kunt zijn van een pup?! Het was een beagle of basset pup, dus ook niet echt een enge ofzo...

Wat goed dat Dobby het zo goed heeft gedaan! Ook goed hoe de ouders er mee omgaan.

Ik weet niet hoe oud het meisje was toen ze gestruikeld is, maar ik kan me er wel wat bij voorstellen. Eerst val je achterover, wat op zich al schrikken is en dan springt zo'n hond heel onstuimig op je en begint je nog te likken ook! Als je dan ergens honden al een beetje eng vindt, dan is dat nogal wat, ook al is het dan een pup. Persoonlijk vind ik dat niet zonder reden bang worden. Het is ook een kwestie van bekijken door de ogen van een kind en daarvoor is de wereld ook heel groot en sommige dingen snappen ze ook nog niet, net als voor een hond of een pup.
(sorry, maar moet het toch ook even voor het kind opnemen)

Ik vind het een positief verhaal! Wat goed dat er wel respect is voor de angst van de kinderen en wat is daar op een goede manier mee omgegaan!

Super dat Dobby zich zo goed gedragen heeft