angst en opeisen aandacht

Mijn duitse staande van 3 jaar oud eist enorm veel aandacht op. Ondanks het feit dat hij elke dag veel lichaamsbeweging krijgt en dat we hem voldoende aandacht geven blijft hij continu de aandacht opeisen. Dat heeft hij al gedaan vanaf puppy zijnde. We hebben nog een hond (de duitse staande is de "jongste"). Deze hond is rustig en negeert het gedrag van de duitse staande. Het gedrag is in mijn ogen echt problematisch; niet alleen kunnen zijn, niet buiten willen zijn als ik binnen ben, janken, aan de ramen krabben, 's ochtends om 7 uur begint hij te janken omdat hij uit de berging wil waar hun manden staan. Ik word er moedeloos van.. Vooral sinds we een kindje hebben (nu anderhalf) vind ik het erg vermoeiend om de hele dag te corrigeren en, waar mogelijk, te negeren. Hij is ook bang voor het knisperen en knallen van de open haard. Hij gaat dan onophoudelijk janken, gaat rusteloos drentelen door de kamer en begint ook een nare geur af te scheiden (anaalklieren?). Kortom; de hond is doodsbang. Hij wil dan maar één ding; bij je liggen. En wel zo dicht mogelijk bij je. Ik wil dit eigenlijk niet toestaan. Mede omdat hij erg slim is en de avond erna ook gaat proberen of hij bij je mag liggen ipv in zijn mand elders in de kamer. Hij mag van mij overal naar toe; de gang, zijn nachtslaapplaats in de berging, de badkamer, de trapopgang. Hij wil echter nergens anders zijn dan "bovenop" je... En dat is gewoon niet fijn. Mede ook omdat we nog een hond hebben (die nergens last van heeft) en een kindje van 1. Ik wil gewoon niet dat hij dit gedrag vertoont, het is namelijk nergens voor nodig en ik wil ook niet dat hij de hele tijd onze aandacht tracht op te eisen Mijn man en ik negeren het gedrag dus maar, maar dit resulteert in slopende avonden. Oplossing; de open haard niet meer aandoen.. Dat is inderdaad een oplossing. Echter; het probleem gaat veel verder. Zijn gedrag is gewoon niet normaal. Ik weet echt niet meer wat ik moet doen.. Ik heb hem overigens nooit geslagen of getrapt. Ik heb hem altijd rustig gecorrigeerd, consequent geweest en waar mogelijk zijn vervelende gedrag genegeerd.

Kent iemand dit gedrag? Weet iemand een oplossing?? Ik ben echt ten einde raad..

Hoi Anne,

Het gedrag van je hond herken ik als angst. Mijn opvatting is dat je je hond moet steunen met angst. Ik zou het doen d.m.v. te zeggen het is goed. Zelf zou ik de open haard aan doen en met hem in de kamer gaan zitten ver van de open haard af.

Ga lekker spelen of gooi voertjes op de grond. Als dit goed gaat dan ga je steeds dichter bij de open haard zitten. Negeren in dit geval maakt het gedrag steeds erger want hij mist jouw steun.

En verder wil ik je een gedragstherapeut aanraden die bij je thuis komt en die gaat obeserveren waar het precies fout gaat want via een forum zien wij verder geen houdingen van jullie zelf en ook niet van de hond.

Als je de provincie aan ons doorgeeft dan kunnen wij misschien meedenken welke gedragstherapeut jullie kan helpen.

Groetjes van Esther

@Esther:
Ik heb juist altijd meegekregen dat het niet goed is om je hond te steunen met angst, dus juist niet zeggen dat het goed is als hij angstig is....
Dit resulteert in het gedrag dat de hond denkt dat het juist goed is als hij angstig gedrag gaat vertonen...
Dit heb ik in ieder geval meegekregen...
Als hij angstig is zonder reden, gewoon duidelijk afstraffen, laten merken dat het fout is om zonder reden angstig te zijn...

Hey Anne,

Dit gedrag is heel herkenbaar.
Ik denk dat je hond van jou teveel ruimte krijgt.
De verhouding tussen wie wat bepaald is weg.

Het kan zijn dat hij heel bang is en op dat moment bij je wil kruipen voor steun.
Het kan ook zijn, dan hij heeft geleerd dat als hij zich angstig gedraagd hij steun en de nodige aandacht van jou krijgt.

Wat ik lees is dat hij de hele dag bezig is met het zoeken naar aandacht. Dit hele patroon moet doorbroken worden. Maar omdat wij hier niet kunnen zien hoe de hond reageert en hoe jij reageert (en jullie op elkaar) is het heel erg moeilijk tips geven.
Ik zou zeker een gedragstherapeut inschakelen en die het gedrag laten beoordelen en een 'behandelplan' op laten stellen.
Zo weet je precies hoe je op het gedrag moet reageren.

Is hij echt angstig? Of weet hij welke houding hij aan moet nemen om jouw aandacht te krijgen?
Je zei al dat het een slimme hond is, dus ik sluit het laatste zeker niet uit.

Zoals Esther al zei, als je verteld waar je woont, kunnen we je tips geven over een goede gedragstherapeut.

Dan nog het stukje over steunen of niet tijdens angst.
Er is een verschil in steunen en aandacht geven aan negatief gedrag.
Al heel lang wordt gezegt: negatief gedrag negeren, dus als een hond bang is: negeren, niet aanhalen, niet troosten.
Ik ben het helemaal eens met het niet aanhalen en niet troosten (dus geen: ach jongen, wat is dat nou? ben je zo bang?)
Maar steunen is iets anders! De hond mag naast je zitten, je kunt hem ook toespreken met een kalme wat lagere stem. 'Rustig maar' 'Is goed'.
Kijk naar je hond: gaat hij nog harder rillen, dan werkt het niet! Wordt hij kalmer, dan werkt het wel.

Dus niet aaien en troosten, wel steunen en kalmeren. Iig, dat vind ik.
Zelf ten alle tijden rustig blijven natuurlijk!
Als je zelf bang bent voor onweer, dan ben je niet de goede persoon om de hond te steunen

Groetjes, Margje

@Margje:
Je hebt helemaal gelijk!
Ik heb het ook een beetje verkeerd verwoord... :P
Ik ben inderdaad wel voor het steunen...Dat heb ik zelf ook gedaan met mijn pup uit het asiel. Zij was ook helaas abnormaal angstig... :(
Ik ben het niet eens met het aandacht geven aan negatief gedrag, dit moet toch wel meteen de kop worden ingedrukt...
Steunen vind ik wel een goede zaak.
Mijn pup was, zoals gezegd, ook heel erg bang voor van alles en nog wat, voor lantaarnpalen, gewone palen, stoepjes, en noem maar op. Als we haar gingen uitlaten en we moesten langs bijv. een hekje, zette ze zich gelijk vast in de remmen... We liepen dan gewoon door, met de mededeliing: Niet zo raar doen, gewoon doorlopen!
En zodra ze er langs was, zag je haar omkijken en bedenken: Goh dat was helemaal niet zo eng en ik leef nog!

Maar ik merk ook wel met vuurwerk, dat als er een harde knal voor mn raam afgaat, dat ik van binnen schrik, maar ik zal het niet laten merken.
Zodra deze knal gebeurd, zie ik beide honden naar mij kijken en bestuderen hoe ik reageer... Niet in dit geval dus...