In een huis waar een hele roedel Jack Russells rondloopt, is rust altijd betrekkelijk. Zeker wanneer een deel van die roedel inmiddels tot de oudere garde behoort. Kicky is met bijna vijftien jaar de oudste Jack, en ook Lotje, Lennard en Didi hebben al flink wat jaren ervaring opgebouwd in het vak “mens opvoeden”.
Maar tussen al die honden verdienen drie senioren een speciale vermelding: Jip, Janneke en Fenna.
Ze zijn alle drie twaalf jaar oud. Dat betekent dat ze niet meer de hele dag als jonge stuiterballen door het huis schieten, maar vergis je niet: het blijven Jack Russells. Alleen dan met iets meer grijze haren, iets meer eigenwijsheid en een nog beter ontwikkeld gevoel voor waar eten vandaan komt.
Vroeger hebben ze alle drie meegedaan aan hondenshows. Ze weten dus hoe het hoort: netjes staan, goed kijken, je beste kant laten zien en vooral doen alsof je precies begrijpt waarom mensen daar zo ingewikkeld over doen. Tegenwoordig hoeven ze niet meer zo nodig in de schijnwerpers te staan. Ze genieten vooral van hun roedel, hun baasje en hun vaste gewoontes.
Jip is daarbij zonder twijfel de bemoeial van het stel.
Hij komt uit een nestje van twee, samen met zijn zus Janneke. Het baasje heeft destijds het hele nest gehouden, en daarmee dus meteen twee totaal verschillende karakters in huis gehaald. Jip is gecastreerd en er is nooit met hem gefokt, omdat hij als pup van zes maanden zijn pootje brak. Sindsdien is zijn knieschijf niet helemaal goed meer. Ook zijn galblaas heeft hij inmiddels moeten missen.
Maar Jip zelf lijkt daar allemaal niet heel erg van onder de indruk.
Jip heeft namelijk belangrijkere zaken aan zijn hoofd.
Hij moet alles weten.
Gaat er ergens een deur open, dan staat Jip erbij. Wordt er een tas gepakt, dan moet Jip inspecteren wat erin zit. Loopt iemand door de kamer met beide handen vol, dan vindt Jip dat precies het juiste moment om vlak voor de voeten langs te lopen. Niet omdat hij in de weg wil lopen natuurlijk. Nee, in zijn hoofd helpt hij. Dat het baasje daar soms anders over denkt, is vooral een communicatieprobleem.
Zijn vreemdste taak heeft hij zelf verzonnen: de wc-deur dichtduwen.
Wanneer iemand naar de wc loopt, duikt Jip soms ineens op om de deur alvast dicht te maken. Waarom hij dat doet weet niemand. Misschien vindt hij dat deuren dicht horen. Misschien ziet hij zichzelf als conciërge. Misschien is het gewoon Jack Russell-logica, en eerlijk gezegd is dat meestal geen gebied waar mensen heel veel grip op hebben.
Door zijn volle vacht oogt Jip wat forser en stoerder. Hij ziet eruit alsof hij de leiding heeft, en de kans is groot dat hij daar zelf ook volledig van overtuigd is.
Zijn zus Janneke is het tegenovergestelde.
Waar Jip overal bovenop zit, bekijkt Janneke het leven rustig. Ze is zacht, vriendelijk en lief. Geen grote druktemaker, geen hond die overal haar mening over hoeft te geven. Janneke gaat gewoon mee met de roedel. Als er iets gebeurt, is dat prima. Als er niets gebeurt, is dat eigenlijk ook prima.
Ze is onlangs getrimd en wordt nu liefkozend omschreven als een klein, kaal ding. Zeker naast haar harige broer Jip valt dat op. Waar Jip eruitziet alsof hij zo een vergadering gaat voorzitten, heeft Janneke meer iets van een klein wijs hondje dat allang weet dat de meeste drukte vanzelf weer overwaait.
En dan is er Fenna.
Fenna maakt het leven niet onnodig ingewikkeld.
Ze is makkelijk, vriendelijk en een beetje lui. Of misschien niet lui, maar gewoon efficiënt met energie. Fenna hoeft niet overal bovenop te zitten. Ze hoeft niemand te corrigeren. Ze hoeft Jip en Janneke niet te irriteren. Fenna draait gewoon rustig mee in de groep en kiest bij voorkeur een comfortabele plek om te liggen.
Haar grootste hobby is eten.
Haar tweede hobby is slapen.
En als het even kan, combineert ze die twee in een strak dagprogramma: slapen, wakker worden omdat er misschien eten is, eten, en daarna weer slapen om bij te komen van alle inspanning.
Fenna is een beetje gezet, maar dat past eigenlijk wel bij haar. Ze heeft de uitstraling van een hond die het leven begrijpt. Waarom rennen als je ook kunt liggen? Waarom stressen als er misschien straks iets lekkers valt? Waarom moeilijk doen als makkelijk ook kan?
Samen vormen Jip, Janneke en Fenna een prachtig trio.
Jip zorgt voor de actie. Hij houdt toezicht, controleert alles en duwt deuren dicht waarvan niemand had gevraagd of ze dicht moesten.
Janneke zorgt voor de rust. Zij beweegt zachtjes mee met de dag, zonder gedoe en zonder drama.
Fenna zorgt voor de levenswijsheid. Zij weet dat je kansen moet pakken zodra er iets eetbaars op de grond valt, en dat een goed dutje bijna elk probleem oplost.
Ze spelen niet meer veel met elkaar zoals vroeger, maar dat hoeft ook niet. Hun band zit nu meer in samen zijn. In samen meelopen, samen liggen, samen wachten tot het baasje iets gaat doen, en vooral samen in de buurt zijn.
Want ouder worden betekent bij deze drie niet dat ze minder aanwezig zijn. Ze zijn alleen wat selectiever geworden in hun energie. En misschien is dat precies waarom ze zo leuk zijn: drie senior Jack Russells, ieder met een eigen karakter, een eigen gebruiksaanwijzing en een vaste plek in de roedel.
Met Jip als nieuwsgierige betweter.
Met Janneke als lief, kalm zusje.
En met Fenna als tevreden fijnproever, die waarschijnlijk allang weet waar in huis de meeste kans op kruimels is.
Reageren
