Ik zoek een lotgenotengroep/contact of rouwtherapie voor hulp na t overlijden van hond in Noord-Holland (liefst in de kop van NH)
via Google vind ik alleen iets ver bij mij vandaan of online, heb liever persoonlijk contact.
Wie kan mij helpen of heeft ervaringen en of tips?
Bedankt!
Ja, eerst lezen over alle rouw voor mensen, je hebt 7 stappen erin. Wil je er over praten dan is er niet echt een forum in NL maar je hebt wel een forum in het Engels https://forums.rainbowsbridge.com/ Er is wel een boek van Antoinnette Scheulderman "Dan neem je toch gewoon een nieuwe" Soms is hier iemand op hondenpage die in dezelfde hartslag zit maar gebeurd echt zelden https://www.hondenpage.com/hondenforum/categorie/13/afscheid-en-memoriam.php en kun je daarmee praten.
Want niemand begrijpt de rouw die jij ervaart. Zo hebben wij wel een nieuwe waar we heel gelukkig mee zijn maar wordt nog steeds soms jankend wakker omdat ik haar mis. En staat nog steeds iedere avond een kaarsje en wierrook bij haar urn te branden. Zij overleed aan ouderdom wat het wel makkelijker maakt, een voltooid leven. Zo was het ook acceptablere om mijn moeder ter aarde te leggen dan mijn broer in het midden van zijn leven.
Heel lang verhaal kort, schrijf het op wat je voelt, praat maar verwacht niet dat mensen in hetzelfde gevoel zitten. Bekijk alle mooie momenten die hebt gehad. Dat gemis blijft, alleen de diepte van de pijn vervaagd.
Ooit eens gehoord van iemand "Verlies is als een ring, je leert het terzijne te dragen"
Kun je foto delen van je hond al? De mooiste herinnering die jij hebt met haar of hem.
Wellicht kan je je dierenarts vragen of zij iemand kan benaderen die hetzelfde meemaakt,,om contact met je op te nemen? Dat is zeker meer in de buurt.
Of een briefje daar ophangen misschien mag dat wel.
Dat Mag vast wel maar als je hond is ingeslapen, kom je niet meer zo snel bij de dierenarts.
Bedankt alvast voor de tips ????
Mijn hond is nog niet overleden, maar ik merk een aantal ouderdomsveranderingen waardoor ik er heel erg mee bezig ben op een hele intense verdrietige manier en voel ik dat t niet de goede kant op gaat met mij….daarom wil ik alvast op zoek gaan naar “hulp” iemand die mij misschien een andere “mindset” kan leren of hoe ik hiermee kan omgaan zodat ik nu er minder obesessief mee omga en later misschien mee kan omgaan.
Ik merk dat het delen en praten met “gelijkgestemden” mij meer kan helpen.
Misschien een idee om eens met je huisarts of praktijkondersteuner hierover te praten? Zij kennen jou regio het best.
Ook via een hondenschool kun je soms wel aan adressen komen.
Mijn tip is vooral, geniet NU van elk moment met je hond. De fase van ouder worden kan best lang duren. Zonde als je dan vooral bezig bent met verdriet.
Voor het inslapen, kun je dat tegenwoordig ook thuis laten doen. De desbetreffende dierenarts zal dan het dossier van jou dierenarts opvragen of je moet dat zelf aanleveren. Ter voorbereiding wat komen gaat. Weet niet of jezelf wilt begraven of wil cremeren. Het is handig om alvast naar crematoriums te kijken, als je dat gaat doen. Niet alle dieren crematoriums zijn namelijk geduldig en met aandacht voor mens en dier. Wij hebben goede ervaring met Dierencrematorium Zaanstad, waar ze je rustig de tijd gunnen om afscheid te nemen.
Misschien heb je hier ook wat aan; https://www.afscheidvaneenhuisdier.nl/verwerking-verlies-huisdier/ Hier staat goed beschreven hoe rouwen werkt. Dat puntje van een ritueel, doe ik ook, dat geeft mij geeft enig sinds rust. Na het overlijden brand ik een hele maand een kaarsje + wierrook, bij een foto. Breng mijn dieren zelf naar het crematorium en haal ze ook weer zelf op. Zo hebben van ons vorige lieverd as meegenomen naar de plekken waar we op vakantie gingen en daar een beetje van hem gestrooid. Mijn vrouw heeft een assierraad in vorm van een armband en hebben we beiden een tattoo laten zetten in het kader van ons dieren die ons hebben verlaten. Belangrijk is dat jezelf niet gaat slopen, blijf dus ook met tegenzin eten en pak rust. Sta jezelf toe om te huilen, huilen ontlaat het verdriet.
Ik wens je alvast heel veel sterkte toe, ik stond er ook tegen aan te hikken met mijn senioren kat maar opgegeven moment houd het ergens op. Zeg altijd maar, had ik maar een olifant moeten adopteren, die worden 80.
Goed punt, dacht ik ook aan. Alhoewel sommige mensen natuurlijk meerdere honden/dieren hebben.
Wat voor ouderdomsveranderingen heeft u het dan over?
De beste tip is, geniet nu het nog kan, uw hond voelt ook uw verdriet, dat moet je niet willen.
Of is uw hond zo slecht dat het elk moment kan gebeuren?
De hond is ruim 18 1/2 ( verstandelijk weet ik ook dat dat heel oud is) sinds een paar weken begint t zicht echt slecht te worden, en het gehoor, waar ze paar weken geleden nog een sprintje kon trekken voor een snoepje, ziet ze t nu niet meer…loopt ook vaker tegen dingen aan…rondje wandelen gaat ook traag….eten heeft ze nog steeds enorm veel plezier in….slaapt ook veel meer ( begrijp dat het bij ouderdom hoort)
maar ik vind t enorm verdrietig om te zien dat ze niet meer goed kan zien…en moeilijk om niet mijn verdriet te uiten en te genieten
Ik heb al meerdere honden en zelfs een paard verloren maar met sommige heb je een enorme intense band…van het overlijden van mijn eerste hondje waar ik ook zo,n intense band mee had ben ik 5 jaar ongelooflijk ziek geweest, maar toen was ik ook stuk jonger en weerbaarder, en toen kwam dit hondje op mijn pad en voelde t alsof een stuk van mijn gebroken hart weer heelde…ik voel dat t de verkeerde kant opgaat wat betreft t verdriet en t niet accepteren, daarom ben ik op zoek naar hulp….want juist de acceptatie en t een plek geven blokkeer ik.
Het verdrietige is dat ik al vaak gedacht heb “als er met haar wat gebeurt, dat is ondraaglijk “ en zo voelt t ook….weer dat gebroken hart ????
Veel huisartsen hebben tegenwoordig een psycholoog, poh, in dienst waar je meestal op korte termijn terecht kan, dat lijkt mij nu de aangewezen weg. Je kan er naar informeren.
Heel veel sterkte, wij weten hier ook bijna allemaal hoe het voelt,
Edith, bijna 19 jaar, wat een mooie leeftijd van je hond, vertel eens wat over je hond hoe het nu gaat, wandel je nog , eet je hond nog goed, heb je een foto van je hond ? Heeft je hond nog veel interesse in alles ? Edith als het zover is kan je ook hier in het topic adviezen krijgen van velen die ook hun hond hebben moeten afstaan.
Ik weet dat t een enorme leeftijd is, maar dat maakt t verdriet niet minder.
wandelen niet echt meer, ik heb een groot erf (paarden) dus daar loopt ze nog wel wat te snuffelen
ze eet heel goed, en in eten heeft ze zeker interesse…..maar door haar zeer siechte zicht, is ze niet meer zo vlot,
het is een jack russell
En ze slaapt veel
Foto lukt niet?
Wat een pracht leeftijd Edith en verstandig dat je er nu ook rekening mee houd. Idd neem contact op met je huisarts, die je kan doorverwijzen en of medicatie kan voorschrijven.
Foto uploaden via de mobiel, druk je bovenlinks op de strepen, dan home en scroll je naarbeneden tot je mijn foto album ziet, weer naar beneden scrollen en zie ergens deel een foto of klik hier
Op de laptop is het rechtsboven links van de zoekbutton, klik mijn profiel dan op de tab foto's en zie rechts de optie staan om een foto te delen.
Nee zeker maakt leeftijd niets uit, wanneer men afscheid moet nemen van een dierbare hond…. Eten doet ze nog goed en ze snuffelt ook op het erf, mooi….slapen ja dat doen oudere honden wat meer, zorg wel dat ze dan binnen is…. Weet je edith, geniet nog van je meisje, en als het zo ver is vragen hier om advies hoe er mee om te gaan, velen hebben een dierbare hond verloren af moeten staan, een rouwbesef waar een ieder door moet….
Leeftijd maakt inderdaad niet uit. Een oude hond heeft zoiets vertederends, je bent er zo mee vergroeid.
De eerste hond die bij ging was 2 jaar oud, heel erg, ook de eerste ervaring hiermee, de anderen waren allen rond de dertien jaar maar net zo erg en veel verdriet.
Mensen zeggen te snel, hij is oud geworden , of het is ,,maar,, een hond. Zonder de pijn te voelen die het jou doet. Zoek hulp. Accepteren is makkelijk gezegd maar niet zo snel te doen.
Naja die van haar is 19 dus dan is het echt voltooid leven voor russel. Moeilijk want je hebt echt wat jaarkes gedeeld met elkaar en had je maar olifant moeten adopteren 
Dus dat Edith zich voorbereid op wat komen gaat, dat siert haar.
Edith? Vind ook rust dat je een voltooid leven heb bereikt, ze geven het op die leeftijd.Kunnen prima aangeven aan wanneer het genoeg is geweest. Lees ook hoe een dier sterft aan natuurlijke ouderdom in het wild, ze geven echt signalen af.
Maar wat mooi dat je zoeen geluk hebt met, wat is haar of zijn naam?
Wat een fijn forum is dit, en dank aan iedereen die reageert en begrip heeft, ook fijn om te weten dat ik hier om advies, steun kan vragen in welke vorm dan ook wanneer ik daar behoefte aan heb.
Zeker kan dat Edith , iedereen die hier op jou reageerd heeft het meegemaakt en weet wat het is, kom maar hier vragen en steun krijgen..die krijg je hier. 
Reageren
