Gedragsverandering hond na aanval

Beste lezers,

Ik zit even met mijn handen in het haar en hoop dat jullie me kunnen helpen.

Mijn Golden Retriever (reu) is nu 2 jaar en 7 maanden. Hij loopt al heel lang iedere dag los in het (losloop)bos en kan dat erg goed. Tot voor kort was hij erg lief tegen iedere hond en luisterde hij onwijs goed (kwam ook meteen als ik hem riep). Soms was hij wel wat bang voor andere honden (of roedels), maar dan stelde hij zich onderdanig op of liep hij er met een boog omheen. Echt de ideale losloop hond.

Een maand of 3 geleden is hij op de zandvlakte aangevallen door een Dobermann. De Dobermann ging hem najagen, heel hard grommen, in hem proberen te happen, bovenop hem staan, etc. Mijn hond was enorm bang en probeerde met zijn staart tussen zijn benen weg te rennen, terwijl de Dobermann achter hem aan bleef gaan. Uiteindelijk kon hij ontsnappen en wegrennen. Dit was voor het eerst dat ik hem ver weg zag rennen van mij, maar dat vond ik geen probleem want ik wist dat hij weer zou terugkomen en ik was al lang bij dat hij kon ontsnappen.

Ik wilde het bos daarna niet vermijden, want ik was bang dat hij het bos dan zou associeren met deze aanval. Dus ik ben gewoon weer gegaan, natuurlijk wel rekening houdend met de Dobermann. Toen we weer op dezelfde zandvlakte aankwamen, stond er een grote groep honden. Mijn hond vond dat altijd wel wat spannender/intimiderend, hij liep dan vaak heel langzaam de vlakte op en verstijfde soms een beetje terwijl andere honden aan hem snuffelde (voordat het spelen begon). Er lag deze keer een zwarte soort Amerikaanse Bully bij die helemaal niets deed maar er wel wat angstaanjagend uitzag. Typisch een hond die mijn hond normaal zou vermijden. Maar nu dook mijn hond uit het niets bovenop de bully, terwijl die bully helemaal niets deed. Mijn hond ging bovenop hem zitten, grommen, zijn tanden laten zien en hem al happend najagen terwijl de bully wegrende. Eigenlijk deed hij precies wat de Dobermann eerder bij hem deed... Ik schrok hier enorm van, mijn lieve Golden die ineens een andere hond aanviel terwijl die hond helemaal niets deed.
Ik kon hem ook niet meer bereiken/stoppen: hij reageerde niet op mijn commando's en het leek wel alsof het zwart voor zijn ogen werd/een hele andere hond was. Uiteindelijk kreeg ik hem gelukkig te pakken en kon ik hem aanlijnen.

Achteraf gezien denk ik dat hij gewoon zo angstig was dat hij misschien dacht: ik kan beter zelf aanvallen dan aangevallen worden. Ik heb vervolgens veel gelezen over het loslopen weer rustig opbouwen etc. Dat heb ik dus heel rustig gedaan, met heel veel positieve ervaringen. De zandvlakte vermijden we nu om te voorkomen dat hij weer angstig is als hij weer wordt geconfronteerd met teveel honden tegelijk (of met honden die hem aanvallen). Op zich gaat het loslopen nu weer heel erg goed.

Ik merk alleen dat hij sinds dit incident wel sneller gemener/geprikkelder wordt en ik hem niet meer helemaal vertrouw. Aan het begin van iedere wandeling gaat het heel goed, is hij heel lief en ook heel tolerant naar alle soorten honden (ook als ze hem blijven lastigvallen terwijl hij daar geen zin in heeft). Maar ik heb in de afgelopen weken 2 keer gehad dat hij tegen het einde van de wandeling een hond tegenkwam (die ook niks deed, allebei de keren een soort labrador) waar hij minder lief tegen deed en het op een begin van een aanval leek. Hij begint dan al met er hard op af/achteraan rennen/najagen, niet meer naar mij luisteren, meer geprikkeld gedrag vertonen, soms proberen wat te happen (wat andere honden soms bij spelen doen maar hij normaal nooit) en proberen er bovenop te springen en te grommen. Beide keren heb ik hem gelukkig kunnen aanlijnen voordat hij er bovenop ging staan/nog harder ging grommen o.i.d.

Ik zou het zo erg vinden als hij door deze ervaringen niet meer kan loslopen, want dat kan hij over het algemeen juist zo goed en hij geniet er zo van. Maar ik wil natuurlijk ook niet dat mijn hond ineens een gevaar voor andere honden is.

Ik merk dat ik nu toch bang ben dat hij nog een keer een hond aanvalt (en dat hij dan echt bijt) of dat dit nieuwe gedrag zich vaker gaat herhalen. Weet iemand wat ik hieraan kan doen? Heeft iemand nog andere tips over hoe hiermee om te gaan, los van een gedragsdeskundige (wat we ook overwegen)?

En is dit voor iemand herkenbaar? Een lieve hond die naarmate hij ouder wordt en vervelendere ervaringen meemaakt wat 'agressiever' wordt?

Ik ben ook benieuwd of andere mensen dit als normaal hondengedrag zien.

Misschien nog belangrijke achtergrondinformatie is dat mijn hond erg prikkelgevoelig is. We geven hem veel structuur en rust, omdat hij anders snel overprikkeld is. Die overprikkeling uit zich dan in blaffen en tegen onze benen aan rijden. Het lukt hem niet om zijn prikkels zelf goed te reguleren. Dit is al veel minder geworden sinds hij gecastreerd is, wij hem beter hebben leren kennen en hij wat ouder is, maar speelt misschien nog wel mee in dat het in het bos nu snel te veel voor hem wordt.

Heel erg bedankt!

Wat een nare ervaring voor je hond was dat.

Enige wat ik kan bedenken is voorkomen dat je hond denkt dat hij zichzelf moet verdedigen.

Je kan hem op overzichtelijke plekken lekker los laten lopen.

En hou hem aan de lijn om andere honden te passeren.

Dat zal je hond hopelijk rust geven want hij hoeft dan niks zelf op te lossen. 

En alleen met bekende honden hem los laten.

Eventueel samen wandelen zodat hij weer kan ontspannen met een andere hond er bij.

Ik heb niet alles gelezen want het is laat en ik ben moe, maar is hij toevallig intact? Ik heb nu voor de eerste keer een jonge intacte reu, wel heel ander kaliber maar hij heeft heel veel moeite met andere intacte reuen. Als die reuen zich stoer gedragen, wordt het heel snel een machtsstrijd en als de reuen zich onzeker gedragen, gedraagt mijn hond zich heel erg overheersend. Beide absoluut niet gewenst gedrag, maar wel voor zover ik weet redelijk normaal voor de leeftijd. Het zal mij niets verbazen als dat in dit geval de trigger is geweest waardoor jouw hond is aangevallen. Nogmaals absoluut niet goed want het is aan de eigenaar van de aanvallende hond om dit ten alle tijden te voorkomen. 

Ik loop nu alleen nog 's avonds in het losloopgebied als het rustig is en vaak draagt mijn hond dan sleeplijntje zodat ik snel kan ingrijpen. Op andere momenten ga ik naar het aanlijngebied. Op beide locaties vermijd ik zo veel mogelijk onbekende honden, het geeft alleen maar stress en levert op dit moment niets op behalve een mogelijk vervelende ervaring. 

Ik wilde net vragen, hij is toch niet chemisch gecastreerd met de chip?

Maar het is gekomen door een aanval. Aan jou om te voorkomen dat je hond nu hetzelfde doet bij een andere hond en die andere hond hetzelfde probleem krijgt. Jouw hond is vreselijk geschrokken en werkelijk doodsbang geweest (vluchten) en ja, daarna is de aanval de beste verdediging. Ik raad je aan om vanaf nu bij andere honden ,  jouw hond aan de lijn te houden ,en er met een grote boog omheen te lopen, dan dus niet dicht langs elkaar, maar houd afstand, dit is normaal honden gedrag, die boog lopen honden zelf al om een hond heen om geur te proeven. Je zal,zien als je dit lang genoeg doet dat je hond zelf de boog gaat maken. 

Eventueel een goede gedragstherapeut op korte termijn inschakelen zodat dit nieuwe gedrag niet inslaat en escaleert.

En ja dit kan gevolgen hebben voor de rest van zijn leven, helaas. 

Kleine hondjes worden vaak veroordeeld voor uitval gedrag, en ook dit komt, in 99% door een ervaring als jij omschreven hebt, (soms hebben de bazen het niet eens door) enorme schrik door een hond die zomaar op ze af komt, en ja dan blijven het kleine keffertjes, de aanval is de eerste verdediging.

Bedankt voor je reactie! Hij is gecastreerd (niet chemisch maar echt). 

x

Bedankt voor je reactie! Hij is echt gecastreerd (niet chemisch). Ik geloof inderdaad meteen dat veel honden slecht op andere honden reageren juist vanuit angst. 

Aan de riem met een boog om andere honden heenlopen doe ik nu inderdaad regelmatig. In het bos is dit alleen lastig uitvoerbaar, omdat honden vaak ineens uit zijpaadjes e.d. komen en hij dan nog niet aan de riem zit. Alternatief is dan helemaal niet meer loslaten, maar dat is juist wat ik probeer te voorkomen voor hem. Gedragstherapeut gaan we zeker ook inschakelen. 

Prikkelgevoelig geloof ik niet in das iets voor mensen. Als het niet meteen hersteld kan worden dan moet je er echt op gaan oefenen erop.

Had het geluk nadat mij mijn vorige was aangepakt door een bepaald ras in een bepaalde groep, we hadden geluk de volgende aan uiterlijk tegen kwamen en die was wel leuk. Had dus alleen reutjes hanen gedrag , stelt echt niets voor. Beetje hoog het gras, zand in de lucht gooien, frontaal stoer lopen doen  Mijn huidige herplaats heeft ook geen ballen meer en nog steeds legt ie die drol of pis zo hoog mogelijk in het seizoen. Heeft ie nog steeds een hekel aan bepaalde vachtkleur aan de lijn maar ondertussen is ie wel minder van de "focus" erop. Aan prikkels, als we dus teveel confrontatie hebben, moet je soms even omlopen ermee aan de lijn. Goed kijken naar je hond en als het goed is kijkt ie naar jou en komt het allemaal goed.

Onze hond wordt ook snel gespannen bij het zien van andere honden.

Ons is aangeraden wanneer er een hond nadert, niet direct als baasje mee in een kramp te schieten, want onbewust bevestigen we zo dat het een dreigende situatie is. In de plaats de hond rustig bij ons roepen of laten zitten en belonen. Zo zou hij op termijn de gewoonte moeten krijgen om naar ons te komen in plaats van meteen fel te reageren naar de andere.

We zijn hier zelf nog op aan het oefenen hoor, maar ik kom wel veel mensen tegen met een loslopende hond die inderdaad bij het zien van onze hond vanzelf gaan zitten en zich laten aanlijnen door hun baasje.

Als het te moeilijk is op het onverwachte omdat hij dan al meteen reageert en niet meer luistert, kan je misschien afspreken met anderen om hierop te oefenen?

Mijn hond is ook zo. Ik ben een beetje een stresskip, en ik heb mijn hond gewoon nooit meer losgelaten in losloopgebied. Ik wist dat ikzelf niet de rust uit zou kunnen stralen, en te bang zou zijn dat zij gegrepen zou worden, of dat zij juist de oorzaak zou worden van een andere hond zijn trauma, want zij pakte ook alleen de honden die nog banger waren dan zij. Om haar tegemoet te komen, mag ze tijdens de (altijd aangelijnde dus) wandelingen 90% van de wandeling bepalen. Snuffelen waar/hoe lang ze wil, afslaan waarheen ze maar wil. Voor mijn gevoel loopt mijn hond niets mis. Ook BAT gebruikt zodat ze aan de lijn niet meer zoveel uitviel. 
Voor ons was die de beste/fijnste oplossing. Ik ben er niet rouwig om dat ik me redelijk veel aanpas aan de hond tijdens het wandelen. En mijn hond neemt er dus genoegen mee. Als jonge hond wilde ze wel eens sprintjes trekken, maar haar een commando geleerd zodat ze weet wanneer ze het einde van de rollijn nadert, zodat ze op tijd vaart mindert, en ik rende dan ook nog een klein stukje mee zodat ze niet een te grote klap kreeg aan het einde van de lijn als ze het verkeerd inschatte. En ze kon in de tuin rennen. Had ze blijer geweest los? Wie weet. Maar dit vindt ze ook goed genoeg. Ze is ondertussen al 10 jaar. Sprintjes aan de lijn doet ze bijna nooit meer, en de wandelingen zijn ook iets minder lang (ze kon soms wel eens een wandeling van 3 uur verzinnen in haar jongere jaren… ).

Mijn moeder lost het op door haar wekker HEEL vroeg te zetten, en laat haar hond los, tot ze mensen (met hond) ziet, en lijnt haar hond dan aan. Wel alleen op het strand, zodat ze dan ook met een hele grote boog om de andere honden heen kunnen; zo’n grote boog dat zelfs ietwat geïnteresseerde honden eigenlijk nooit hun kant op komen. Haar hond bijt namelijk elke hond die te dichtbij komt. Mijn moeder is wel met pensioen. Haar wekker gaat momenteel om 6 uur, of misschien ondertussen al eerder nu de zon eerder opkomt  Ze gooit 1-2x een balletje en voor de rest gaat hij lekker zandkastelen markeren 

Niet perse oplossingen voor hoe je weer terugkomt naar hoe het was voor de aanval, maar misschien wel perspectieven van wat ook nog mogelijk zou kunnen.

Dat is een behoorlijk traumatische ervaring voor je hond. Zeker voor een hond die al wat gevoelig en onzeker is. Hij had op het moment dat hij werd aangevallen geen enkele controle meer over de situatie. Je kunt je voorstellen hoe beangstigend dat moet zijn geweest. 

Vervelende honden zal je altijd blijven tegenkomen, dat is helaas niet helemaal te vermijden. Het feit dat jouw hond nu een paar keer lelijk heeft gereageerd op andere honden komt denk ik omdat het hem allemaal teveel werd, en 1. hij reageert zijn frustratie af > dat gebeurt dan juist op honden die niets doen, omdat hij die aan kan (je reageert je in principe altijd af op iemand die zwakker is dan jij) en 2. aanvallen is op dat moment zijn oplossingsstrategie bij de confrontatie met een hond die hij eng vindt. 

Wat ik zou doen: 

- vermijd plekken met veel honden (daar hebben jij en je hond te weinig overzicht op de situatie)

- kijk goed naar de lichaamstaal van je hond wanneer je een andere hond tegen komt: zijn beide honden blij en ontspannen? laat ze dan hun gang gaan. Zie je spanning bij jouw hond? (stijve poten, staart die strak staat, bek aflikken dat soort signalen) loop dan direct weg van de naderende hond en roep je hond met je mee (op een rustige toon). Doe dit op tijd, wacht niet tot de honden al dicht bij elkaar zijn; dan is het voor honden moeilijk om die confrontatie te onderbreken en loopt de spanning al teveel op. Neem je hond mee, loop om of terug> ergens heen waar ruimte is en je afstand kunt nemen van de naderende hond. 

- forceer geen ontmoeting omdat de andere eigenaar zegt "hij doet niks" of omdat jij de andere hond kent en weet dat die nooit iets doet. Als jouw hond gespannen is, loop weg en neem hem met je mee. Jij biedt jouw hond dan veiligheid, en je laat hem weten dat JIJ de situatie oplost, en dat hij dat niet hoeft te doen. Hij kan altijd op jouw rekenen en zal zich zekerder gaan voelen doordat jij zijn rots in de branding bent. 

- Hou op tijd afstand van andere honden, lijn je hond niet aan. Daarmee ontneem je hem alle controle en wordt hij nog onzekerder. Verwacht niet van hem dat hij een hond die hij eng vindt op een halve meter kan passeren. Afstand doet wonderen. 

- Geef je hond op deze manier tijd om te herstellen van zijn trauma. Na verloop van tijd zal hij minder vaak gespannen reageren op naderende honden. Maar dit kan even gaan duren. 

- Zorg dat je hond niet "overloopt"; begint jouw wandeling toevallig met een paar lastige situaties, of was hij al wat overprikkeld doordat het thuis heel druk was: zoek de ruimte, loop alleen met hem, zorg dat hij thuis genoeg in alle rust kan slapen. 

-speelt hij graag met vriendjes? Spreek dan af en toe af met een bekende om samen te wandelen op een rustig tijdstip. Maar ga niet bij groepjes staan, waar veel eigenaren met honden bij elkaar staan, gezellig kletsen. Blijf liever in beweging. Op een plek stilstaan creëert eerder territorium gedrag. 

Oja, kom je onverhoopt weer eens in de situatie dat jouw hond aanvalt? Dat is natuurlijk heel vervelend, dus uiteraard probeer je hem zo snel mogelijk te pakken. Op dat moment lijn je hem wel aan en neem je hem mee. Biedt je excuses aan aan de andere eigenaar, maar loop weg met je hond en straf hem niet. Dit heeft geen enkele zin en verhoogd alleen maar de stress. Zelf niet schreeuwen (als het lukt je eigen emoties onder controle te hebben).

- hond pakken, aanlijnen, meenemen. Niet mopperen, straffen, maar alleen uit de situatie halen. 

Liever natuurlijk voorkomen, maar dat spreekt voor zich. 

En: twijfel niet aan je hond! Jouw hond is nog altijd de liefste hond die hij altijd al was. Als wij een vervelende situatie meemaken kunnen we ook anders reageren, en hebben we ook steun nodig en tijd om weer in balans te komen. Wanneer anderen dan aan ons gaan twijfelen of op ons mopperen voelen we ons niet begrepen. Begeleid je hond zoals je een kind zou doen; wees een liefdevolle ouder, neem de leiding en help je hond door de moeilijke periode heen. 

Heel veel sterkte, zelf zal je ook geschrokken zijn. 

Ja maar moet je wel een netwerk hebben en goed aangeven wat wel en niet te doen. Hou het klein en iedereen wil meehelpen. Wegblijven van mens  roedelleider, die mept en slaat.