Even mijn hart luchten

Soms vind ik het lastig! Een hond met 3 chronische ziektes die al een soort van op leeftijd is.. als hij een keer gek slikt of gek kucht sta ik gelijk op scherp en denk ik; gaaaaan we weer:-( herkent iemand dit? Voel me soms best alleen.. mn leven van altijd vrijheid miep kan prima alleen zijn alleen wil ik hem liever niet meer alleen laten. Vrienden heb ik bijna niet meer althans alleen via de telefoon.. door z’n slik aanvallen durf ik liever niet weg.. hij eet dan m’n kamer planten op en ben zo bang dat hij in paniek raakt omdat hij dan echt kilo’s gras moet eten om van het gevoel af te komen:-(.. de aanvallen komen onaangekondigd en er is geen pijl op te trekken ook weet ik niet wat het triggert.. hij is bekend met vergrote lymfeklieren die ik aan heb laten prikken en is niks uit gekomen en hij heeft een vergroot strottenhoofd.. 

sorry voor mn verhaal maar vind het soms zo lastig! Ik gun hem zoveel meer maar merk soms gewoon dat het hem ook overvalt..de laatste aanval was ‘s nachts begon ‘s middags en is 4 keer terug gekomen.. mn arme vriendje! :-( 

Ik begrijp je volkomen Miep….je zou een oppas kunnen vragen voor even zodat jij er even uit kan..een vertrouwd iemand die als er wat met je vriendje aan de hand is kan helpen.   Hoef niet iedere dag maar zo eens een x in de week, zodat jij even wat voor jezelf hebt.  

" Ik begrijp je volkomen Miep….je zou een oppas kunnen vragen voor even zodat jij er even uit kan..een vertrouwd iemand die als er wat met je vriendje aan de hand is kan helpen.   Hoef niet iedere dag maar zo eens een x in de week, zodat jij even wat voor jezelf hebt.   "

Willemijn - baasje van Vika . Bams en Ogin ¥ .

Ik was pas bij mn ouders en toen kreeg hij z’n aanval en m’n vader zei; aaah komt wel goed, dat is zo wel over etc etc dan ben ik ineens heel snel klaar met een situatie:( en merk aan hem dat hij zo aan mij hangt hij is dood ongelukkig met een ander om hem heen:( 

ik raak ook gelijk in paniek! Ooo nee gras eten met al die grasaren.. etc etc :( 

Miep een vertrouwd iemand die je echt vertrouwd bij je laten komen en dan de hond aan deze persoon laten wennen, niet direct alleen dan laten met deze persoon….je vader is geen vertrouwd persoon als hij zo lakoniek dan is. 

" Miep een vertrouwd iemand die je echt vertrouwd bij je laten komen en dan de hond aan deze persoon laten wennen, niet direct alleen dan laten met deze persoon….je vader is geen vertrouwd persoon als hij zo lakoniek dan is.  "

Willemijn - baasje van Vika . Bams en Ogin ¥ .

Het enge is dat het in 5 sec om kan slaan:( atopie, ibd en chronische alvleesklierontsteking is niet echt een match:p 

en als hij z’n aanval heeft is hij oprecht zielig, wanhopig , paniek zoo zielig! En niemand heeft een oplossing:( ben ook in therapie gegaan omdat het me op breekt. De hele dag aan staan, als hij z’n aanval laat zien slaap ik op de bank! Ik vind hem soms oprecht heel erg zielig! :( 

en zoals ik al aangaf ik heb geen mensen meer om me heen.. ik durf het niet uit handen te geven omdat ik bang ben dat ze wat verkeerds doen en ik er de dag erna weer mee zit.. dan wordt ik dus “gestraft” voor een leuke middag.. althans zo voelt het:(

Voor jou ook heel belangrijk dat je het al is het maar een keer in de week uit handen geeft, 24 uur voor een hond zorgen ga je opbreken en wordt je zelf ziek en dan heeft je hond niemand die die kan vertrouwen…probeer iemand te vinden die  jou kan  helpen.  En dat gaat niet direct , dat kost tijd, maar toch probeer iémand die het een x in de week het van je overneemt.  

Ik heb een hond die van pups af aan al extreme verlatingsangst heeft, en ben een introvert, people pleaser, was denk ik eerst ook wat depressief, mensen niet graag tot last, mogelijk ADD of autisme (alleen niet genoeg problematiek dat ze willen kijken of ik het heb )... Dus mijn wereldje is al niet groot. Als in 0,0 vrienden, ook niet online/over de telefoon  Toen kreeg ze mogelijke rugklachten/hernia; gillen van de pijn, niet kunnen liggen/slapen dagenlang tot ze op zware/de juiste pijnstilling zat. Ik heb er toen eerlijk over nagedacht of inslapen niet beter zou zijn. Ik had geen auto en ze moest 20km in een fietsmandje naar de oppas vlakbij mijn werk. Mijn matras heb ik naar beneden gehaald weken/maandenlang zodat ze de trap niet op hoefde. Ik heb haar toen helemaal niet meer alleen gelaten omdat ze in de stress op de bank sprong ondanks blokkeren, of anders opspringen bij de vensterbank zodat ze uit het raam kon kijken, en dat was niet goed mocht het een hernia zijn. En de pijn begon elke 4-6 maanden weer opnieuw. Uiteindelijk op advies bij een second opinion begonnen met minimale pijnstilling elke dag in plaats van hele zware medicatie er tegenaan gooien elke paar maanden. En dat bleek de oplossing. Het uiteindelijk meer los durven laten, kon haar weer af en toe alleen laten (nog steeds minimaal omdat ze dus piept, blaft, huilt, van de bank naar de deur heen en weer gaat, en dat vind ik zielig voor haarzelf en niet fijn voor de buren).

En nu bleek in januari dat ze een kwaadaardige tumor op haar linkerstemband heeft. Eerst liet ik haar alsnog wel eens alleen. Nu ook niet meer; want als ze zich drukmaakt, zorgt dat voor zwelling door het piep/blaffen/huilen/hijgen, en ik wil niet dat ze het (te) benauwd krijgt. De tumor was toen 1-1,5cm en zal ondertussen al groter zijn. Als ze ook maar iets anders dan anders doet, vraag ik me nu elke keer af; uitzaaiing?

Ik heb een vaste oppas die sinds 2023/2024 eerst af en toe, en nu alle werkdagen oppast. Of ik het 100% vertrouw vooral nu ze ziek is?... Ik vind het eerlijk gezegd ook heel moeilijk om uit handen te geven, maar Remi is zó blij als we daar aan komen. En ik woon alleen met haar, dus ik moet wel werken. Nu kon die oppas de maand mei niet, en waar ik eerst een andere oppas voor een maand wilde zoeken, logeert Remi nu bij mijn moeder. Die op ruim 2 uur rijden woont, dus ik zie Remi alleen in de weekenden een maand lang... Maar haar toevertrouwen aan een vreemde...

Het is zwaar. Met elk dingetje wat ze nu anders doet, ben ik bang dat het mogelijk gerelateerd is aan de kanker. Het zijn ook allemaal van die kleine dingetjes; zo krabt ze zich sinds kort meer. Maar ook weer niet zoveel dat ze zich open krabt. Op nu een plekje op haar poot na, maar dat is een bobbeltje die niet warm aanvoelt. Dus mogelijk een gezwel dat ik gemist heb? Ik let nu extra goed op dat ze er niet aan zit, en hopelijk slinkt het weer en is het geen tumor. En anders maar in de gaten houden of het geen last gaat geven. Aanprikken dergelijke ga ik niet laten doen zolang het niet acuut voor last zorgt, want als het wel een tumor blijkt te zijn, kan ik er toch niet zoveel mee. 

Het is toch familie hè  We kunnen ons moeilijk geen zorgen maken. Maar mentaal zwaar is het zeker. Ik hoop dat je een oppas kan vinden die je wel vertrouwt, of genoeg vertrouwt. Zoals ik al zei, ik vind het nu het minder gaat ook moeilijk. Toen met de mogelijke hernia ook. Maar ik had de pech dat ik wel moest, en Remi vindt ze fantastisch. Dus dat helpt wel. Ik liet het ook los; als de oppas zich niet helemaal aan de regels zou houden en Remi verlamd zou raken bij die mogelijke hernia... Dan mogelijk inslapen. Ik kon er niet voor thuisblijven, en mijn moeder had toen nog de zorg voor mijn vader met uitgezaaide slokdarmkanker. Ik kon gewoon niet anders dan er op vertrouwen dat de oppas haar best deed.

En nu dus die tumor. Maar weer hetzelfde. Ik kan er niet voor thuisblijven. Afhankelijk van hoe het verloopt zal ik mogelijk daardoor wel 'eerder' voor euthanasie kiezen dan wanneer ik 100% bij haar kon blijven. Ik wil niet dat ze bij mijn moeder of de oppas is terwijl het zo slecht gaat dat het ipv weken/maanden naar duidelijk dagen/weken gaat zijn. Lijkt me vreselijk voor Remi, maar ook voor mijn moeder of de oppas dat ze plots erg benauwd wordt en ik er niet bij ben en snel actie kan ondernemen of afscheid nemen. En sowieso wil ik niet dat Remi overlijd door ademnood. Liever vredig te vroeg heen dan te lang rekken alleen omdat ik haar nog niet kan missen. Maar ik moet tegen die tijd maar zien of ik die knoop dan wel door kan hakken. 


Sorry, heb nu mijn hart gelucht in jouw hartluchtingstopic. Maar ik herkende mezelf wel een beetje in de zorgen voor de hond en het verkleinde wereldje erdoor. En hopelijk voel je je wat gesterkt dat je niet de enige 'gek' bent die veels te veel voor hun honden over hebben 

Miep, ik weet hoe lastig het is om geen mensen om je heen te hebben, men denkt makkelijk, dan zoek je er toch ff 1, maar zo werkt het niet natuurlijk.

Je had het over de planten opeten als je weg bent, dan zou ik mijn planten hoog zetten of weg doen.

Misschien is dat dan een zorg minder?

Verder weet ik ook niet hoe je aan vrienden komt, ik heb hetzelfde probleem...

Door alle kamerplanten direct naar een hoge kast of afgesloten ruimte te verplaatsen voorkom je dat je hond bladeren eet en met een speciale app op een oude smartphone transformeer je die tot een live beeldscherm voor je huidige telefoon zodat je hem met een gerust hart kunt monitoren. Via de Nederlandse Stichting OOPOEH kun je jouw hond bovendien koppelen aan een actieve senior die graag tijd met hem doorbrengt of je kunt in lokale Facebookgroepen voor hondenbezitters een oppasruil afspreken met een andere eigenaar van een rustige, oudere hond. Een telefonisch consult met je eigen dierenarts over de huidige situatie en voeding is bij de meeste klinieken mogelijk en het opsplitsen van de dagelijkse voeding in vijf tot zes heel kleine porties vermindert de opbouw van maagzuur eveneens op een eenvoudige wijze. Buiten kun je op een schone plek een gezonde graspol uitsteken en die binnen in een bakje aanbieden als veilige noodoplossing waarbij je door deze graspol vooraf goed te controleren op grasaren direct voorkomt dat hij gevaarlijke weerhaakjes in zijn keel of neus krijgt. Door ten slotte stap voor stap slechts tien minuten weg te gaan met de camera-app bouw je jouw eigen vrijheid weer op en met deze praktische aanpassingen ontlast je jouw eigen mentale gezondheid en krijg je weer grip op de situatie