Himalaya-honden

Een hele tijd geleden maakte iemand een topic aan: waar je naartoe wou gaan als je hond zou overlijden (was jij dat, Kees?). Een speciale plek, voor troost, of heling, of omdat die iets diep voor je betekende...

Ik schreef toen dat ik terug naar Ama Dablam wou, mijn lievelingsberg in de Himalaya.

Toen Nukka vorig jaar stierf en er een einde kwam aan een wonderlijk en innig malamute-tijdperk, was een terugkeer naar Nepal exact wat ik nodig had.

En dus reisde ik deze winter door Solukhumbu (het gebied aan Mt. Everest) en ontmoette daar vele mooie, lieve, prachtige honden op m'n pad. 

Ik kan geen foto's meer plaatsen van mijn eigen meisjes, ze zijn er helaas niet meer. Maar de Himalaya-honden hebben ook m'n hart gestolen, dus deel ik hier met plezier enkele mooie snoetjes. 

Ze zijn prachtig, en daar toch een ontmoeting met jouw honden ook al is het niet lijfelijk.   

Heel mooi  bedankt voor het delen! 

Ze zijn echt gebouwd voor die omgeving, heel mooi om te zien. 

Wat een bijzonder verhaal weer en wat een mooie  foto's.

Vond je het niet heel moeilijk om al die honden daar achter  te laten?

Had je niet de behoefte om een zwerver mee naar huis te nemen?   Lijkt me heel moeilijk...

Vond je het niet heel moeilijk om al die honden daar achter  te laten?
Had je niet de behoefte om een zwerver mee naar huis te nemen?  

jantien

Oh nee, integendeel, die honden hebben een leven om van te dromen.  Ik zou ze absoluut geen plezier doen met een verhuis naar onze maatschappij. Ze horen daar helemaal thuis, in de bergdorpjes. 

Heel mooi  bedankt voor het delen! 

Ze zijn echt gebouwd voor die omgeving, heel mooi om te zien. 

Ja klopt dat was ik. Wat een prachtige foto's, dank voor het delen. 

Wauw, wat heb je een prachtige reis mogen maken.

Mooi hoor er zitten prachtige honden tussen en ik ben blij dat je dit met ons wil delen.

Het is een groot gemis, dat zeker. Sinds het overlijden van Nukka hebben we enkel nog reizen gemaakt zonder onze camperbus en liefst naar streken waar geen sterke connectie met de meisjes is.

Misschien dat het deze zomer lukt om weer es in die bus te slapen, maar ik weet het niet... dat voelt zo verdrietig en leeg... dus ik snap je wel. 

Natuurlijk ken ik je! 

En dank je wel voor de uitnodiging, maar ik ga het gewoon bij dit ene topic houden... 

" Het is een groot gemis, dat zeker. Sinds het overlijden van Nukka hebben we enkel nog reizen gemaakt zonder onze camperbus en liefst naar streken waar geen sterke connectie met de meisjes is.
Misschien dat het deze zomer lukt om weer es in die bus te slapen, maar ik weet het niet... dat voelt zo verdrietig en leeg... dus ik snap je wel. 
 
 
  "

Alaska's Finest!

Begrijpelijk.

Ik heb het lang moeilijk gevonden om het bos in te gaan om te wandelen. Veel fietsen deden we ook en de lange fietsuitjes heb ik ook moeilijk gevonden al heb ik die wel gelijk opgepakt. Het bos ben ik zeker een jaar niet geweest.

Doe datgene waar je je goed bij voelt. Alles op zn tijd.

Misschien dat je eerst eens dagjes uit kunt met de bus, zodat het weer een beetje kan wennen?

Ik miste je al op het forum, wat een mooie reis hebben jullie weer gemaakt, prachtige foto’s  De honden zijn ook echt op hun gemak daar.

" Oh nee, integendeel, die honden hebben een leven om van te dromen.  Ik zou ze absoluut geen plezier doen met een verhuis naar onze maatschappij. Ze horen daar helemaal thuis, in de bergdorpjes.  "

Alaska's Finest!

Naaah had verwacht dat je er eentje zou snatchen  Maar hoogstwaarschijnlijk hebben ze al een huis.

Of meerdere huizen. Of het hele dorp. Het is mooi om zien hoeveel ze zelf kunnen bepalen. 

Deze hond bijvoorbeeld,

kwam gewoon bij ons binnengewandeld, deed een tukje onder de bank waar we zaten,

en daarna ging ie met z'n makkers weer op stap. Het was niet zijn thuis. Maar gewoon, de deur stond open, dus kwam ie binnen en vond het wel gezellig.  Heerlijk, dat het daar zo gemoedelijk mag lopen.